The Avengers, Lambada and Dirty Dancing

Just KIDding

© Dirty Dancing (1987)

Χθες το πρωί, παρέδωσα στο σχολείο έναν τίγρη. Την περασμένη εβδομάδα οδηγούσα με τον Thor στο πίσω κάθισμα. Thor, ή αλλιώς, “Φορκ”, γιατί ο γιος μου έτσι είχε καταλάβει ότι ονομάζεται ο συγκεκριμένος ήρωας της Marvel. Τον έμαθε από ένα συμμαθητή που έχει την κάπα του “Φορκ”. Μετά από αρκετή έρευνα, ο Άγιος Βασίλης (εγώ) κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει αυτό το προϊόν χαλασμένου τηλεφώνου και η στολή βρέθηκε κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο προς χρήση αποκριάτικη, και όχι μόνον.

Φέτος, ο μεσαίος μου γιος ντύθηκε “Φορκ” στο πάρτυ του αδελφού του και τίγρης στο πάρτυ του σχολείου. Τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου ντύνεται μάγειρας, γιατρός, Woody από το Toy Story, μάγισσα, πειρατής, Power Ranger, τάρανδος (μεγάλη επιτυχία), χελώνα, λιοντάρι, και τις περισσότερες φορές κάποιο υβρίδιο των παραπάνω.

Ο μεγάλος μου γιος ντύθηκε για πρώτη φορά στις Απόκριες μόλις πέρσι, επιλέγοντας να μεταμφιεστεί σε Captain America. Φέτος ντύθηκε ξανά Captain America. Του χρόνου δεν θα του κάνει πια η στολή. Οι Απόκριες δεν αρέσουν σε όλους…

Κάνοντας μια αναδρομή στις δικές μου αποκριάτικες μεταμφιέσεις ως παιδί, ανακάλυψα ότι θυμάμαι έντονα δύο χρονιές. Το άλλο που ανακάλυψα είναι ότι παρόλο που δεν διακρίνομαι για τις χορευτικές μου ικανότητες, και ως εκ τούτου δεν έχω ασχοληθεί ποτέ στη ζωή μου με το χορό, μεγάλωσα τρέφοντας μια, όπως φαίνεται, όχι και τόσο κρυφή φαντασίωση…

Πρώτη Δημοτικού (1990): Xορεύτρια Lambada.

Θυμάμαι, αρχικά, να έχω ταυτιστεί με το κοριτσάκι του βίντεο κλιπ:

Την ίδια χρονιά, για άγνωστο λόγο, οι γονείς μου με είχαν αφήσει να δω και την ταινία Lambada, με την άκρως ακατάλληλη (για ένα εξάχρονο) ιστορία έρωτα και πάθους μιας μαθήτριας και του καθηγητή της…

Αξίζει να σημειωθεί εδώ, πως ο μόνος δάσκαλος (γένους αρσενικού) που είχα σε όλο το δημοτικό, ήταν ο σοφός και ήρεμος κύριος Νικολάου, ο οποίος είχε υπάρξει και δάσκαλος φίλων των γονιών μου το ’60 και το ’70, οπότε καταλαβαίνετε πως δεν προσφερόταν για φαντασιώσεις τύπου Lambada. Η στολή μου ήταν κόκκινη με μαύρες βούλες.

Έκτη Δημοτικού (1995): “Χορεύτρια από το Dirty Dancing”.

Τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία, καθώς δεν υπήρχε τέτοια στολή στα εποχιακά μαγαζιά για το καρναβάλι — την είχα εμπνευστεί από μόνη μου, αφού είχα δει την ομώνυμη ταινία με τη γιαγιά μου, ένα από εκείνα τα Σαββατόβραδα που κοιμόμαστε σπίτι της.

Την επόμενη εβδομάδα, στο αποκριάτικο πάρτυ του σχολείου, αποδείχθηκα εντελώς αόρατη, παρ’ όλη την προσπάθεια και τον ενθουσιασμό μου (κόκκινη φούστα από τούλι, μαύρο κορμάκι, faux bijoux της μαμάς, κρεπαρισμένο μαλλί, μολύβι, μάσκαρα, κραγιόν). Η πλήρης αποτυχία. Θυμάμαι να προσπαθώ να εξηγήσω τί έχω ντυθεί και όλοι να με κοιτάνε μ’ ένα κενό βλέμμα. Κανείς δεν με καταλάβαινε. Ήταν η αρχή μιας νέας εποχής, που “κανείς δεν σε καταλαβαίνει” και διαρκεί πέντε με έξι χρόνια.

Δεν ξαναντύθηκα στις Απόκριες, μέχρι την Τρίτη Λυκείου που ντύθηκα Ζορό, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.


Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Για περισσότερη αθηΝΕΑ γραφτείτε δωρεάν στο newsletter μας εδώ.

* Της Νέλλης Αμπραβανέλ. Η Νέλλη Αμπραβανέλ σπούδασε Ιστορία της Τέχνης στη Βοστόνη και Media and Communications στο Λονδίνο. Έγραφε για πέντε χρόνια συνεντεύξεις και θέματα πολιτισμού στην εφημερίδα “Η Καθημερινή”. Είναι μητέρα τριών αγοριών, μαραθωνοδρόμος και μεγάλη φαν ξένων και ελληνικών μαγειρικών τηλεοπτικών show.