Aftermath (1994)

Tο “Μεταμάθημα” ξεκινάει δείχνοντάς μας κάτι να κουνιέται μέσα σε κάτι άλλο (χμμ), πως κάνει το Άλιεν πριν πεταχτεί από το στέρνο; Πως κλωτσάει το μωρό μέσα στην κοιλιά; Αυτό αλλά από μέσα, σαν να έχεις κάμερα μέσα στο μουνί και να βλέπεις τα τοιχώματα να πάλλονται κατά τη διάρκεια του πρωκτικού (σεξ). Μετά ακούμε κάτι ουρλιαχτά, κάτι φρεναρίσματα, κάτι γυαλιά να σπάνε και επιτέλους βλέπουμε κάτι φυσιολογικό και ξεκάθαρο. Ένα σκύλο χτυπημένο από αμάξι, πατημένο, λιωμένο, κομμένο στα δύο, με τα εντόσθια να του έχουν βγει από το στόμα. Από την πρώτη σκηνή και μόνο, καταλαβαίνεις ότι το ταινιάκι θα γαμάει και θα δέρνει (ή μάλλον, θα δέρνει και θα γαμάει).

“Έτοιμοί; Φώτα!”
“Ξεκινάμε!”

Αμέσως μετά μεταφερόμαστε στο νεκροτομείο (κατευθείαν στο ψητό), όπου δύο Ιατροδικαστές κάνουν τη δουλειά τους, σαν μία οποιαδήποτε άλλη μέρα στο γραφείο. Ανέκφραστοι, σχεδόν ρομποτικά, αποσυναρμολογούν δύο πτώματα, σαν να είναι σάρκινα Λέγκο, δείχνοντάς μας κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια και βάζοντας τα κομμάτια πίσω στη συσκευασία, για να τα στείλουν πίσω από εκεί που ήρθαν. Στο κενό της ανυπαρξίας.

“Μετά το τέλος των γυρισμάτων, μπορώ να το πάρω μαζί μου, να κάνω μία πλάκα;”

Η κάμερα εστιάζει περισσότερο στον έναν Χασαποδικαστή, που φαίνεται να παθιάζεται λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε με τη δουλειά του, επειδή ακούμε συνεχώς την ξελιγωμένη ανάσα του και βλέπουμε τα μάτια του να γουρλώνουν και να σφίγγονται όλη την ώρα και σε συνδυασμό με το γεγονός, ότι είναι ίδιος ο Μίστερ Μπιν, κάνει το τραγικό του θέματος, τραγεlaughικό.

“Μίστερ Μπιν, εσείς;”
“Αν το πεις πουθενά, σε σκότωσα!”
“…και σε γάμησα!”

Σήμερα όμως, δεν είναι άλλη μία μέρα στο γραφείο. Σήμερα είναι η τυχερή μέρα στο γραφείο. Η μέρα όπου η δουλειά γίνεται απόλαυση. Η μέρα που θα γαμηθείς στη δουλειά κυριολεκτικά και τι καλύτερο από το σεξ στο γραφείο, ή στη συγκεκριμένη περίπτωση, στο χειρουργικό τραπέζι; Βλέπετε ο Μίστερ Μπιν, με το που βλέπει τη λίστα με τις επόμενες παραγγελίες και συνειδητοποιεί ότι του έρχεται ολόφρεσκο γκομενάκι, που βλέπει τα ραδίκια ανάποδα λόγω τροχαίου (κάνας σκύλος θα πετάχτηκε στη μέση του δρόμου) και θα χρειαστεί διερεύνηση εις …βάθος για τα αίτια του δυστυχήματος, αντί να τα μαζέψει και να την πουλέψει μετά το τέλος της δουλειάς, όπως ο συνάδελφός του, μένει πίσω για να βαρέσει …υπερωρίες. Νομίζω όλοι καταλαβαίνουμε τι θα ακολουθήσει στη συνέχεια, αυτά που είδαμε και στην αρχή, αλλά αυτήν τη φορά με χάπι έντιν’ (και βυζιά). Ο Μπιν δεν θα μπορέσει να αντισταθεί στον εσωτερικό κόσμο, της κρυόκωλης δεσποινίς και θα τήνε πηδήσει, χαϊδεύοντας τρυφερά, τη σπλήνα και τα νεφρά της, και θα της κλέψει την καρδιά στην κυριολεξία, για να …τέλος πάντων, μην το πω, ήδη έκανα σπόιλερ. Μισή ώρα είναι, δείτε το. Παίζει σε όλα τα ονλάιν σάιτς.

“Μείνε λίγο ακίνητη σε παρακαλώ”

Αυτό το μικρού μήκους/μεγάλης φρίκης φιλμάκι, φέρνει στο μυαλό το άλλο νεκροφιλικό έπος (όχι πέος), “Νεκρομάντικ”, αλλά δεν μοιάζει καθόλου με την ταινία του Jörg Buttgereit. Καταρχάς δεν είναι καθόλου ρομαντικό! Επίσης, μπορεί να είναι Ισπανικό, αλλά ευτυχώς δεν ακούγονται καθόλου Ισπανικά να μας ζαλίζουν (και κάπου εδώ να πω, ότι στην τελευταία μου δουλειά, με έβαλαν με έναν “παλιό”, να μου μάθει τα κόλπα. Μόνο που ο Χάβι, είναι Ισπανός και δεν μιλάει γρι Εγγλέζικα, με αποτέλεσμα να μου μιλάει Ισπανικά, να συνεννοούμαστε με παντομίμα, να ζωγραφίζει αόρατες ζωγραφιές στον αέρα και τους τοίχους και ευτυχώς προς το τέλος της “εκπαίδευσης”, να γράφουμε στο Google translate του κινητού. Δεν δουλεύω πια εκεί, με απέλυσαν. Δεν καταλαβαίνω γιατί, τα είχα μάθει όλα τέλεια! Chinga tu hermana, chinga tu madre, chinga usted!). Όχι ότι ακούγεται άλλη γλώσσα δηλαδή (οι νεκροί δεν μιλάνε), αφού το φιλμ δεν έχει καθόλου διαλόγους και δεν χρειάζεται κιόλας, τα β(φ)λέμματα τα λένε όλα. Το ότι δεν έχει μπλαμπλά, δεν σημαίνει ότι είναι και βουβό, ίσα ίσα είναι πολύ πλούσιο σε ήχους και προτείνω να το δείτε σε Ντόλμπι Σαράουντ, για να απολαύσετε όπως τους αρμόζει, τα “Κρακ” των κόκκαλων που σπάνε, τα “Χριτσχράτς” της σάρκας που πριονίζεται και τα “Φλομπ — Σπλατς” των οργάνων που αποκολλιούνται.

(Φλιτς φλιτς)

Εκεί όμως που πραγματικά δίνει ρεσιτάλ είναι στα Εφέ. Εννοείται ότι δεν υπάρχουν κομπιουτερίστικες ανοησίες και όλα είναι πράκτικαλ εφέκτς! Οι ηθοποιοί τα βλέπουν, τα μυρίζουν, τα πιάνουν και τα γεύονται (έτσι κι αλλιώς, πολλά από αυτά για τη σχάρα προορίζονταν) και στη συγκεκριμένη, τα γαμάνε κιόλας! Είναι τόσο ρεαλιστικό το Γκορ, που αν ήταν αρνίσια, αντί για ανθρώπινη η συκωταριά, θα επιχειρούσες να τη φας! Οι κούκλες μοιάζουν τόσο αληθινές, που αν ήταν κούκλες του σεξ, αντί για πτώματα σε αποσύνθεση, θα προσπαθούσες να τις πηδήξεις (Όχι ότι αυτό εμπόδισε τον πρωταγωνιστή).

Αν ήθελες να γίνεις Νεκροψήστης, αλλά βαριόσουν την Χασαπϊατρική. Αν ήθελες να δεις ένα νεκροτομείο από τα μάτια του νεκρού, αλλά είσαι τόσο μαζόχας, που δεν θες να αφήσεις ακόμα το μαρτύριο της ζωής. Αν πατάς “Dead” στο Γιουπόρν, αλλά σου δεν σου βγάζει τίποτα και μένεις με το πουλί στο χέρι, να ακούς το βινύλιο των Mayhem, που έχει για εξώφυλλο την αυτοκτονία του Dead. Αν είσαι λυσσασμένο Γκόρχαουντ και θες το Σπλάτερ σου, να κάνει σπλατς. Αν τρέφεσαι μόνο με σούπες αίματος, μαύρες πουτίγκες και θες την μπριζόλα σου τόσο “rare” που να κάνει “Μουου”. Αν είσαι οπαδός των παλιών καλών Carcass. Αν είσαι όλα αυτά, τότε μάλλον το έχεις δει και την έχεις παίξει κιόλας. Αν όχι όμως, δες το χθες και ευχαρίστησέ με αύριο. Αυτό το φιλμάκι είναι το αμέσως καλύτερο, από το να βρεθείς σε νεκροτομείο την ώρα αιχμής. Θα ικανοποιήσει ακόμα και την πιο νευρική ανορεκτική δεσποινίς, που θέλει να ξερνάει χωρίς να χρησιμοποιεί άλλο το δάκτυλό της, επειδή έχει αρχίσει να χωνεύεται από το γαστρικό οξύ και δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει πουθενά αλλού (δηλαδή στο μουνί της). Δεν έχω δει κάτι άλλο αυτού του σκηνοθέτη, αλλά λίγο που τσέκαρα το ΙΜΔΒ και είδα κάποια τρέιλερ δεν ενθουσιάστηκα. Κρίμα, επειδή το Άφτερμαθ είναι πολύ εντυπωσιακό και θα ήθελα μία ανάλογη συνέχεια. Εκτός αν πέφτω τόσο έξω για τις επόμενες δουλειές του (δεν αποκλείεται).

(Το τρέιλερ)
(Η μαζεμένη αφισούλα)
(Η μαζέψτε την αφισούλα)
(Όταν έχεις καθυστέρηση τρεις μήνες και …αδιαθετείς!)
(Νταξ’ αυτό είναι λίγο τρομακτικό)
(Ετοιμασίες για το Πάσχα)
(Εξώφυλλο ντεθμέταλ δίσκου)
“Δεν σε είχα για τόσο μυαλωμένη”
“Δεν είναι αυτό που νομίζεις! Της δίνω το φιλί της ζωής!”
(Η βαζελίνη σώζει σχέσεις)
“Έχεις μία μύξα, να στη βγάλω;”
(Και μία πούτσα, έτσι για το καλό)
“Είσαι άρρωστος παιδί μου;”
(Αυτά τα έξι λεπτά του Φάμιλι Γκάι, είναι το τι μπορεί να συμβεί σε εσάς, τη μισή ώρα που διαρκεί το Άφτερμαθ. Μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα)

Πριν κλείσω να σας πω, ότι στη διάρκεια αυτής της “κριτικής”, την ώρα που έβλεπα καρέ καρέ το φιλμάκι, με έκοψε λόρδα και έβαλα να φάω κόκκινες φακές με τσένταρ (δεν είχα και άλλη επιλογή) και σε κάποια φάση άρχισαν να μου φαίνονται περίεργες και ξαφνικά χόρτασα και τις άφησα.

(Γιατί άραγε;)
“Τρία στα τρία”

Originally published at lathostainies.blogspot.com on March 16, 2016.