Şimdi ben; Kayıp.

Zaman ve yol ve çizgiler ve rüzgar ve kimse. Bitiyorlar. Sonlar dahi sona eriyor, gidiyorlar. Bir çıkılacak yol vardır elbet, yol ve zaman eriyor.
Yollar dahi yola çıkıyor. Sona eremiyor ya, nereden çıkmaz sokağım? 
Şimdiden hatta daha sonradan hatta girdabın içinde kalmış ruh hatta martılar hatta yollar ve çizgiler ve zaman. Bitmiyor. Bitmekler bile yeniden başlıyor. Kayıp.

Kin tutmaya razı bir fidan. Elinde kayıplarından başka bir de çaresizliği kalan toprak. Yeniden umut veren bir bardak su. Ve yerle bir fırtına ve dünyadan çok uzak huzur. Yeniden başlayanlar yeniden başlamadan dahi bitiyor. Sonlarda yaşıyor ve martılar ve çizgiler. Çizgi çizgiler hayaller ve hayatlar ve hatalar.

Zaman ve yol. Amansız iki çizgi. Yere göğe sığmayan sona erişler. Ve rüzgar ve kimse. Gidiyorum sona ermek için. Birbirine bağladı Ve, birbirinden ayırdı Ve. Bağlaçların içinde kayboldu hiç biri birbirine bağlamadı. O derece son, o derece yeniden başlamak.

Şimdi kim bağışlayacak beni.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.