Eerst moet ik aan mezelf denken voordat ik er voor anderen kan zijn.

Een enorm cliché maar ik zie er nu de werkelijke betekenis van in. Het is nu tijd om mezelf op te bouwen en ruimte te nemen voor een goede levensstijl. Daarna kan ik weer een canvas uitstrekken voor anderen en zal ik hopelijk weer in staat zijn om daar zelf ook dingen uit te halen. Want dat is echt al een tijd geleden.

Ik ben zo bezig geweest met overleven, aanvankelijk in letterlijke zin maar later meer figuurlijk, dat ik geen ruimte had om me open te stellen. Ik heb daar zelfs een weerstand tegen gekregen, terwijl het vroeger (echt al lang geleden) toch een van mijn sterkere kanten/krachten was. Ik ben steeds beperkter gaan leven, deels uit noodzaak maar deels ook uit eigen keuze dan wel vrije wil. Want ook nietsdoen is een keuze.