Επιστρέφοντας το βράδυ στο σπίτι μου, περπατώντας στην Λεωφόρο των Κύκνων και καθώς διέσχιζα τα στενάκια απέναντι από τη λίμνη, κάποιος οδηγός σταμάτησε για να μου δώσει προτεραιότητα! Μ’ έκανε να χαμογελάσω και να σκεφτώ, ότι δεν είμαι μόνη μου σ’αυτήν την πόλη!

Καθώς περπατούσα σκεφτόμουν ότι νιώθω θλίψη για την πόλη μου… Δεν γίνεται να μην έχουμε 5 βασικά πράγματα, που θα κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη και ανταυτού να έχουμε έργα εκκατομυρίων ευρώ, χωρίς λόγο, ενώ στην ουσία μπορούσαν να γίνουν και με λιγότερα, αν έπρεπε οπωσδήποτε να γίνουν! Προφανώς κανένας από τους λεγόμενους «άρχοντες» της πόλης δεν κάνει ποδήλατο… Δεν έχει κατοικίδιο… Δεν έχει παιδιά ή εγγόνια… Δεν είναι άτομο με ειδικές ανάγκες! Έχει ομως φοβερές ιδέες για τα πολιτιστικά και την τσιμεντοποίηση της πόλης μας και φυσικά τη δημιουργία ΜΚΟ οργανώσεων. «…Έτσι για να βγαίνει ένας μισθός, όχι κάτι παραπάνω…» , όπως άκουσα.

Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους μας, που έχουμε το δικαίωμα της ψήφου και ψηφίζουμε με τα κριτήρια που έχει ο καθένας μας, φυσικά… Κάποιοι ανάλογα με αυτά που θα του τάξουν, κάποιοι λόγω φιλίας ή συγγένειας (αποδεκτό) , κάποιοι από αντίδραση, αλλά λίγοι επειδή πιστεύουν ότι όντως αυτός/αυτή θα κάνει το καλύτερο δυνατό για την πόλη του και όχι για την «αυλή» , του…

Λυπάμαι, που επέλεξα να επιστρέψω στην πόλη μου, εγώ , όπως και πολλοί ακόμα φίλοι και γνωστοί μου και το μόνο που κάνουμε είναι να συζητάμε για το πώς είναι η πόλη μας και τι ωραία που θα ήταν αν είχαμε το ένα… το άλλο… Και πόσο όμορφα και περιποιημένα είναι όλα στο Amsterdam, στο Λονδίνο, στη Σλοβενία, ακόμα και στα Bitola, που τα θεωρούμε υποδεέστερα! Βγάζουμε την οργή μας στο facebook και είμαστε ήσυχοι. Τα είπαμε στο προφιλ μας, το είδαν οι φίλοι μας, μας έκαναν like και τελείωσε.

Να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι υπάρχουν επαγγελματίες στην πόλη μας που προοδεύουν και όλοι πέφτουν πάνω τους να τους φάνε… Γιατί; Τη δουλειά σου πήρε ή το φαγητό σου τρώει; Προσπαθεί και αυτός όπως εσύ! Όχι όμως… «Να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα!» , όπως λέει και μία παροιμία. Να μην έχει κανένας κατσίκα, αφού δεν έχω εγώ! Ενώ μπορούσα να επωφεληθώ και εγώ, από την κατσίκα του γείτονα. Μπορούσε να μου δώσει λίγο γάλα… Αλλά καλύτερα να μην έχει κανένας τίποτα…

Εμείς θα ζήσουμε σ’αυτήν την πόλη. Εμείς επιλέξαμε να επιστρέψουμε και να γίνουμε επαγγελματίες σ’αυτήν την πόλη. Γιατί τότε να αποφασίζουν άλλοι γι’ αυτήν την πόλη; Μάθαμε να είμαστε θεατές και κυρίως πολύ καλοί κριτές! Κατανοώ πως οι γενιές των 30 και των 40 έχουν πολλά προβλήματα να λύσουν και κυρίως βιοποριστικά, αλλά «δεύτερη ζωή δεν έχει..» , όπως λέει και ο Ελύτης. Αρνούμε να πιστέψω ότι είμαι μόνη μου.

Λυπάμαι που κάνω ποδήλατο και με βρίζουν οι οδηγοί… Λυπάμαι που μαζεύω τις ακαθαρσίες του σκύλου μου και μου λένε «γιατί τα μαζεύεις; Δεν τα μαζεύει κανένας άλλος…» . Λυπάμαι που δουλεύω και πρέπει να ντρέπομαι… Λυπάμαι που δεν μπορώ να βγώ για καφέ με έναν φίλο μου που είναι σε αναπηρικό καροτσάκι ή με μία φίλη μου που έχει μωρό και χρειάζεται καρότσι. Λυπάμαι που έχει ένα βουνό με χώματα έξω απ’το σπίτι μου (αλλά τι να κάνουμε…) . Λυπάμαι που υπάρχουν αδέσποτα. Λυπάμαι που πέθανε ο Ερρίκος της Μαριάνθης, ενώ ήταν βόλτα με το λουρί του… Απλά λυπάμαι.