อธิบายหนังสือกาลาเทีย: บทที่ 6

สรุปบทที่ 6 ข้อ 1–10
- เราช่วยพี่น้องคริสเตียนที่ผิดบาป ด้วยความรักอ่อนสุภาพ ไม่ใช่ไปตัดสินเขา
- เราบุตรพระเจ้าไม่ควรถือตัวว่าสำคัญ ถึงแม้ว่า พระเจ้าจะยกเราบางคนขึ้นเป็นคนสำคัญก็ตาม
- เรามนุษย์วิญญาณใส่ใจในการสำรวจตนเองว่า เดินไปกับพระเยซูในแต่ละวัน และไม่เปรียบกับผู้อื่น
- ภาระของเราในแต่ละวัน คือ สนิท บอกรัก พูดคุยกับพระเยซู เพื่อที่จะเลิกทำบาปได้
- การหว่านในย่านเนื้อหนัง และหว่านในย่านพระวิญญาณ
- เราบุตรพระเจ้าไม่ควรเมื่อยล้า ท้อแท้ ถดถอยในการทำดีรับใช้พระบิดา เพราะว่าพระองค์ทรงเฝ้าดูอยู่ และเห็นทุกสิ่งที่เรากระทำ อย่ามองที่ปัญหาหรือมนุษย์ มันอาจทำให้เราหวั่นไหวและท้อแท้ได้
- การทำดีช่วยเหลือ เราควรทำกับพี่น้องผู้เชื่อก่อน จากนั้นก็คนที่ไม่เชื่อ
6:1 พี่น้องทั้งหลาย ถ้าผู้ใดถูกครอบงำอยู่ในความผิดบาป ท่านซึ่งอยู่ฝ่ายพระวิญญาณ จงช่วยผู้นั้นด้วยใจอ่อนสุภาพให้เขากลับตั้งตัวใหม่ โดยคิดถึงตัวเอง เกรงว่า ท่านจะถูกชักจูงให้หลงไปด้วย
- ถูกครอบงำอยู่ในความผิดบาป หรือตกอยู่ในชีวิตที่ผิดบาป
- ท่านซึ่งอยู่ฝ่ายพระวิญญาณ คือผู้ที่เป็นผู้ชนะ หรือเข้าสู่กระบวนการการเปลี่ยน และรู้วิธีเดินในพระวิญญาณแล้ว — เดินในพระวิญญาณ หรือให้พระวิญญาณนำในชีวิตแล้ว ตรงกับ กท. 5:25
- จงช่วยผู้นั้นด้วยใจอ่อนสุภาพ ภาษากรีก คือด้วยใจที่ไม่ตอบโต้ โต้ตอบด้วยการร้ายหรือด้านลบ
จงช่วยรับภาระซึ่งกันและกัน
6:2 จงช่วยรับภาระของกันและกัน ท่านจึงทำให้พระบัญญัติของพระคริสต์สำเร็จ
- การรับภาระ ข้อนี้เน้นที่การช่วยเหลือพี่น้องที่อยู่ในการบาป
- การรับภาระกันและกัน คือการรักอะกะเป คือการรักษาพระบัญญัติใหม่ของพระเยซูได้สำเร็จ
6:3 เพราะว่าถ้าผู้ใดถือตัวว่าเป็นคนสำคัญ ทั้งๆ ที่เขาไม่สำคัญอะไรเลย ผู้นั้นก็หลอกตัวเอง
- คนที่ถือว่าตัวเองสำคัญ มักจะไม่ใส่ใจ หรือรับภาระของผู้อื่น
- เราจะเห็นผู้เชื่อมากมายที่ถือตัวว่าสำคัญ ทั้งๆ ที่เราไม่ได้สำคัญเลย แต่เราหลงเพราะว่าเราเห็นว่า พระเจ้าทำงาน หรือตอบคำอธิษฐานของเรา หรือใช้เราในงานบางอย่าง เราจึงพองตัวขึ้น หลายครั้งเราอาจเป็นแบบนี้ แต่เราไม่รู้ตัว
6:4 แต่ให้ทุกคนสำรวจกิจการของตนเอง จึงจะมีอะไรๆ ที่จะอวดได้ในตนเองผู้เดียว ไม่ใช่เปรียบกับผู้อื่น
- กิจการของตนเอง คือการฝึกในการดำเนินชีวิตใหม่
- การฝึกชีวิตตนเองไม่ควรเปรียบกับใคร เป็นเรื่องระหว่างเราเดินไปกับพระเจ้าในแต่ละวัน
6:5 เพราะว่าทุกคนต้องแบกภาระของตนเอง
- แบกภาระในที่นี้ คือการฝึกเดินเพื่อเลิกทำบาปได้
6:6 ส่วนผู้ที่รับคำสอนในพระวจนะแล้ว จงแบ่งสิ่งที่ดีทุกอย่างให้แก่ผู้ที่สอนตนเถิด
- คือการแบ่งปันสิ่งที่ต้องใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น อาหาร เสื้อผ้า หรืออะไรก็ได้ตามที่เราเห็นควรที่จะให้เขา
- คำสอนในพระวจนะ ในที่นี้คือคำสอนที่เป็นข่าวประเสริฐเรื่องพระเยซูคริสต์ และความรอดที่ได้มาโดยทางความเชื่อเท่านั้น
6:7 อย่าหลงเลย ท่านจะหลอกลวงพระเจ้าไม่ได้ เพราะว่าผู้ใดหว่านอะไรลง ก็จะเกี่ยวเก็บสิ่งนั้น
- คือการตำหนิพี่น้องคริสเตียนชาวยิว ที่หว่านข่าวประเสริฐและคำสอนที่ผิด หรือบิดเบือน พวกเขาหว่านคำสอนที่ผิด ก็จะต้องได้รับโทษ
6:8 ผู้ที่หว่านในย่านเนื้อหนังของตน ก็จะเกี่ยวเก็บความเปื่อยเน่าจากเนื้อหนังนั้น แต่ผู้ที่หว่านในย่านพระวิญญาณ ก็จะเกี่ยวเก็บชีวิตนิรันดร์จากพระวิญญาณนั้น
- หว่านในเนื้อหนัง (1) คือความรู้คำสอนที่ได้มาจากเนื้อหนัง และนำไปสอนผู้อื่นต่อ และเรื่องหลักก็คือเชื่อไม่พอ ต้องรักษาพระบัญญัติ หรือต้องเชื่อฟังด้วยจึงจะรอด (2) คือการทำทุกสิ่งด้วยสติปัญญา กำลัง และความสามารถที่ได้มาจากอาดัม ไม่ใช่พระคริสต์เป็นคนทำในเรา
- หว่านในย่านพระวิญญาณ (1) คือการหว่านข่าวประเสริฐที่มาจากพระวิญญาณ คือเชื่อเท่านั้นก็รอด ไม่เกี่ยวกับศาสนายิว และ (2) คือการให้พระคริสต์ทำแทนในทุกเรื่องในแต่ละวันของเรา
6:9 อย่าให้เราเมื่อยล้าในการทำดี เพราะว่าถ้าเราไม่ท้อใจแล้ว เราก็จะเกี่ยวเก็บในเวลาอันสมควร
- อย่าให้เราเมื่อยล้า หรืออย่าถดถอย อย่ายอมแพ้ อย่าเลิกล้ม
6:10 เหตุฉะนั้น เมื่อเรามีโอกาส ให้เราทำดีต่อคนทั้งปวง และเฉพาะอย่างยิ่งต่อคนที่อยู่ในครอบครัวของความเชื่อ
- ครอบครัวของความเชื่อ คือพี่น้องผู้เชื่อทุกคน ไม่ว่าจะเชื้อชาติไหน อยู่ในคณะนิกายใด แต่เราไม่มองที่ฝ่ายเนื้อหนัง เรามองที่ฝ่ายวิญญาณ และนับทุกคนที่เชื่อว่า เป็นครอบครัวของความเชื่อ
คำสรุปของเปาโล
6:11 ท่านจงสังเกตดูตัวอักษรที่ข้าพเจ้าเขียนถึงท่านด้วยมือของข้าพเจ้าเองว่า ตัวโตเพียงใด
- เปาโลมีปัญหาเรื่องสายตา และมือสั่นเพราะท่านทำงานเย็บเต๊นท์ เมื่อท่านกลับใจเป็นคริสเตียน
6:12 คนที่ปรารถนาได้หน้าตามเนื้อหนัง เขาบังคับให้ท่านเข้าสุหนัต เพื่อเขาจะได้ไม่ถูกข่มเหงเพราะเรื่องกางเขนของพระคริสต์เท่านั้น
- ทุกที่ที่คริสเตียนยิวไปประกาศ เมื่อมีคนเชื่อในคำสอนของพวกเขา เขาจะสั่งให้เข้าสุหนัต
6:13 ถึงแม้คนที่เข้าสุหนัตแล้วก็มิได้รักษาพระบัญญัติ แต่เขาปรารถนาที่จะให้ท่านเข้าสุหนัต เพื่อเขาจะได้เอาเนื้อหนังของท่านไปอวด
6:14 แต่พระเจ้าไม่ทรงโปรดให้ข้าพเจ้าอวดตัว นอกจากเรื่องกางเขนของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ซึ่งโดยกางเขนนั้นโลกตรึงไว้แล้วจากข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็ตรึงไว้แล้วจากโลก
- เป็นหลักการการดำเนินชีวิตของคริสเตียน คือเราบังเกิดในพระวิญญาณ เรามีชีวิตอยู่ในฝ่ายวิญญาณ ไม่ใช่ในฝ่ายโลกนี้อีกต่อไป แต่นี่คือการทำงานของพระเจ้า เราเปลี่ยนเองไม่ได้
6:15 เพราะว่าในพระเยซูคริสต์ การเข้าสุหนัตหรือไม่เข้าสุหนัตไม่เป็นของสำคัญอะไร แต่การที่ถูกสร้างใหม่นั้นสำคัญ
- เปาโลไม่สนับสนุนให้เข้าสุหนัต เพราะว่าเป็นส่วนหนึ่งของพระบัญญัติเดิม หรือพันธสัญญาเดิม
- การได้บังเกิดใหม่ (ถูกสร้างขึ้นใหม่) และกลายเป็นคนชอบธรรมโดยทางความเชื่อสำคัญกว่า
คำอำลาของเปาโล
6:16 สันติสุขและพระกรุณา จงมีแก่ทุกคนที่ดำเนินตามกฎนี้ และแก่ชนอิสราเอลของพระเจ้า
- ดำเนินตามกฎนี้ คือการเดินในพระวิญญาณในฝ่ายวิญญาณ ในบทที่ 5:25
6:17 ตั้งแต่นี้ไป ขออย่าให้ผู้ใดมารบกวนข้าพเจ้าเลย เพราะว่าข้าพเจ้ามีรอยประทับตราของพระเยซูเจ้าติดอยู่ที่กายของข้าพเจ้า
- รอยประทับตราของพระเยซูเจ้าติดอยู่ที่กายของข้าพเจ้า คือรอยเฆี่ยนและทุบตีที่เปาโลได้รับ ตอนที่ท่านถูกจับขังคุก ซึ่งเล็งถึงการยอมเป็นทาสของพระเยซู (โรม 1:1) และยอมถูกเฆี่ยนตีข่มเหงด้วยเต็มใจ ไม่หนี ไม่ท้อ ไม่ยกเลิกการเป็นทาสของท่านต่อพระเยซู (2 คร. 11:23–27)
6:18 พี่น้องทั้งหลาย ขอให้พระคุณของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา จงอยู่กับวิญญาณของท่านทั้งหลายด้วยเถิด เอเมน [เขียนถึงชาวกาลาเทียจากกรุงโรม]
- พระคุณ คือ (1) ความรอดความหวังของพระเจ้าที่กระทำผ่านพระเยซู เพื่อไถ่เราให้รอดในวันสุดท้าย (2) คือการทำแทนของพระคริสต์ในเรา เพื่อกระทำดีเกิดผลแห่งพระวิญญาณในเรา เพื่อให้เราได้รอดเข้าไปในราชอาณาจักรในยุคหน้า
- จงอยู่กับวิญญาณของท่านทั้งหลายด้วยเถิด ภาษาไทยบางฉบับแปลว่า “จงสถิต” ซึ่งอาจทำให้ความหมายคลาดเคลื่อนได้ “จงอยู่กับวิญญาณของท่าน” ก็คือวิญญาณของเราเป็นศูนย์กลาง หรือที่ที่พระเจ้านำทุกสิ่งเข้ามา เพื่อกระจายขยายส่งต่อมาที่จิตใจและร่างกาย เพื่อรับการหล่อเลี้ยงทุกส่วนในชีวิตของเรา
- ผู้เชื่อมากมายไม่มีพระคุณของพระเยซูอยู่ในเขาอย่างครบถ้วน (ทั้งสองข้อ คือมีแต่ความหวังเรื่องความรอด แต่ไม่มีพระคริสต์ทำแทน) จึงไม่ได้ดำเนินชีวิตที่มีชัยชนะ และเข้าสู่กระบวนการการชำระเพื่อให้สุกงอม
