“Θέλω ο σύντροφος μου να είναι εργατικός”

Βρισκόμουν σε μια γυναικοπαρέα και είχαμε συζήτηση για το τι χαρακτηριστικά θα θέλαμε από τον σύντροφο μας. Η συνομιλήτρια που μου ανέπτυξε την παρακάτω θεωρία ήταν μια κοπέλα 38 χρονών, χωρίς σχέση. Θα την ονομάσω Αμαλία (Α) για ευκολία και το εγώ είμαι το (Ε). Η συζήτηση που ακολουθεί είναι αληθινή:
Α: Εγώ θέλω δύο στοιχεία να έχει ο σύντροφος μου. Το πρώτο να είναι μικρότερος ή το πολύ 1–2 χρόνια μεγαλύτερος από μένα γιατί μικροδείχνω (σσ. δε μικροδείχνει αλλά το προσπερνάω γιατί το δεύτερο στοιχείο είχε περισσότερο ενδιαφέρον). Το δεύτερο στοιχείο που θέλω είναι να είναι εργατικός.

Ε: Έστω Αμαλία οτι έχουμε δύο τύπους:

  • Ο ένας δουλεύει 14 ώρες την ημέρα πολύ σκληρά και δεν έχει χρόνο να σε βλέπει, παίρνει 300 ευρώ το μήνα και έχει αμφιβόλου εξέλιξη και σιγουριά στη δουλειά του αλλά παρόλα αυτά αν μείνει χωρίς δουλειά θα ψάξει να βρει.
  • Ο άλλος δουλεύει 3 ώρες την ημέρα, βγάζει 1500 ευρώ σχετικά εύκολα και η δουλειά του είναι εξασφαλισμένη.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα σου, θα προτιμήσεις τον πρώτο;

Α: Καλά αν δεν έχει χρόνο να τον βλέπω με τόσες ώρες δουλειάς δεν τον θέλω αλλά ας μην ευτελίζουμε τη συζήτηση, ποιος βγάζει με τόσες ώρες δουλειάς τόσα λίγα χρήματα;

Ε: Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν μόνο τόσα και δουλεύουν τόσες πολλές ώρες, αλλά έστω οτι είναι λίγα, θες να πούμε 500 ευρώ; 550 ευρώ; πόσο είναι το minimum που θα ήθελες;

Α: Δε μου κάνει ούτε με 500–550 ευρώ γιατί εγώ θέλω να ανοίξω σπίτι και οικογένεια, πώς θα το συντηρούμε; χρειάζεται τουλάχιστον να βγάζει 1000 ευρώ.

Ε: Άρα δε θες κάποιον εργατικό, θες κάποιον που να μπορεί να βγάλει αρκετά χρήματα για να συντηρεί μια οικογένεια και το “εργατικός” το λες γιατί μάλλον είχες κάποιον τεμπέλη πρώην και σου έχει μείνει. Να σε ρωτήσω όμως κάτι βρε Αμαλίτσα, απ’όσο ξέρω εσύ δε βγάζεις το μήνα ούτε 300 ευρώ και δεν έχεις μια σταθερή δουλειά. Και απ’όσο ξέρω εσύ το κάνεις αυτό από επιλογή, σωστά;

Α: Ναι εγώ είμαι ακριβώς το ανάποδο από το εργατική! Αλλά θέλω αυτά τα χαρακτηριστικά και έχω αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη οτι αυτό θέλω και μου αξίζει.

Ε: Αν δηλαδή βρεις κάποιον που έχει όλα τα άλλα χαρακτηριστικά που μπορεί να θες (καλό παιδί κλπ.), τον ερωτευτείς και δε βγάζει 1000 ευρώ αλλά έχει μια δουλειά να αυτοσυντηρείται, δε θα τον επιλέξεις;

Α: Μου είναι πολύ βασικό το να είναι εργατικός, οπότε όχι δε θα τον διάλεγα.

Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν μια προσπάθεια να της εξηγήσω οτι αφού ερωτεύεται και θαυμάζει αυτό το χαρακτηριστικό σε έναν άνθρωπο, γιατί δεν προσπαθεί να το αποκτήσει πρώτα η ίδια. Επίσης αν κάποιος είναι σαν κι εκείνη τότε το πιθανότερο να θέλει και από τον σύντροφο της να είναι εργατική εκτός και αν έχει άλλα θέματα και οτι ίσως τελικά κάτι κρύβει για εκείνη (ανασφάλεια και έλλειψη αυτοπεποίηθησης; αναζήτηση πλούσιου γαμπρού για να την συντηρεί και να της κάνει οικογένεια; κάτι άλλο;). Κάπου το έκοψα γιατί θα μαλώναμε και είδα οτι δεν έβγαζε η συζήτηση πουθενά. Όταν συμβαίνει αυτό και “κολλάς” κάποιον στον τοίχο με τα πιστεύω του, η συνήθης άμυνα είναι να σου λέει “δεν καταλαβαίνεις τι λέω”, να μην μπορεί να σου εξηγήσει με λογική και να μιλάει ακατάπαυστα χωρίς ορθό συνειρμό.

Αυτό που θα ήθελα να θίξω για την Αμαλία και για την κάθε Αμαλία είναι τα εξής:

  • Προσωπικά το καταλαβαίνω σε ένα βαθμό, εφόσον κάνεις οικογένεια, να θες κάποιον που να είναι διατεθειμένος να δουλέψει για να καταφέρει να φέρει τα απαραίτητα στο παιδί του χωρίς να ψάχνει δικαιολογίες οτι δεν του κάνει η τάδε δουλειά. Κοινώς να μην είναι “τεμπέλης”. Αν όμως θες κάτι τέτοιο, ηθικά τουλάχιστον θα πρέπει κι εσύ να είσαι διατεθειμένος να το κάνεις για χάρη της οικογένειας, διαφορετικά είσαι ο ίδιος τεμπέλης και ψάχνεις κορόιδο.
  • Εφόσον η Αμαλία και η κάθε Αμαλία, βαθιά μέσα της θα προτιμούσε τον τύπο με τα 1500 ευρώ, τότε θα έπρεπε στην πρόταση της να βάζει ένα “να είναι το λιγότερο εργατικός, ιδανικά να βγάζει αρκετά χρήματα” και να παραδεχτεί στον εαυτό της την αλήθεια (οτι αν έβρισκε τον πλούσιο γαμπρό, θα ήταν ακόμα ιδανικότερο από το να μην είναι τεμπέλης).
  • Να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, να στηριχτεί στα πόδια της και να μάθει πρώτα η ίδια να κάνει αυτό που θέλει οι άλλοι να κάνουν. Οι γυναίκες μεγαλώνουν με την νοοτροπία της “καλής νοικοκυράς”, δηλαδή οτι θα είναι υπεύθυνες για το παιδί και το σπίτι ενώ ο άντρας θα φέρνει τα προς το ζήν. Αυτό όμως, όσο κι αν τελικά το αποζητούν, έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα για τις ίδιες: Εγκλωβίζονται στη σχέση μιας και εξαρτώνται από τον άντρα, με αποτέλεσμα να παραμένουν φυλακισμένες και ο άντρας να μπορεί να κάνει ότι θέλει.

Συμπέρασμα

Στις εποχές που ζούμε, τελείωσαν οι παχές αγελάδες και η ομορφιά δεν αρκεί για να βρεις έναν πλούσιο γαμπρό. Αν αρκεί, πρέπει κι εσύ ο ίδιος να είσαι πολύ όμορφος και αυτός που θα βρεις να έχει τα δικά του θέματα (έλλειψη αυτοπεποίθησης, ανάγκη προβολής μιας Barbie κλπ.). Αρκετές γυναίκες μετά από μια ηλικία, δυστυχώς αναζητούν κάποιον για να κάνουν οικογένεια ρίχνοντας τα standards τους ή αλλάζοντας τα με γνόμωνα το συμφέρον (να έχει λεφτά, σπίτι κλπ.) αντί για να κοιτάνε χαρακτήρα και κατά πόσο τελικά ταιριάζουνε. Οι ίδιες γυναίκες το παίζουνε σίγουρες και με αυτοπεποίθηση ενώ κατά βάθος ειναι απελπισμένες. Όσο βάζουνε όμως το συμφέρον, τόσο τους γυρνάει μπούμερανγκ, βρίσκουνε αντίστοιχους ανθρώπους και τελικά δεν καταλήγουν να είναι ευτυχισμένες γιατί είναι εξαρτημένες… Προσεγγίστε τις σχέσεις με βάση το συναίσθημα και όχι με βάση τα μαθηματικά και το συμφέρον και μάθετε να είστε ανεξάρτητες.

Ιστορίες καθημερινής τρέλας από άλλο έναν ανώνυμο χρήστη

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade