last night i dreamt that somebody …

พวกเราหยุดยืนอยู่หน้าตึกแห่งหนึ่ง
ฉันกับมีมี่มองหน้ากันสักพัก
ก่อนจะตกลงกันว่า พวกเราจะขึ้นไปบนนั้นกัน

ลิฟต์โดยสารเก่าๆพาเราขึ้นไป

ภาพข้างหน้ากลายเป็นร้านตัดผมเก่าๆที่ไม่มีคนอยู่บนตึกสูง

แสงแดดลอดผ่านกระจกใสและเม็ดฝุ่นกำลังสวย
‘โอเค ถ่ายที่นี่แหละ’

มีมี่หยิบกล้องขึ้นมาเซ็ต
นางแบบเดินไปประจำตรงที่นั่งของร้านตัดผม
ฉันส่งสัญญาณให้เพื่อนอีกคนที่มาด้วยกันประจำที่
ก่อนจะสั่งให้เธอกระทำสิ่งที่เราบรีฟกันมา

มีดทำครัวที่ชาลีหยิบติดมาเสียบแทงไปยังท่อนบนของนางแบบสาวนับครั้งไม่ถ้วน
ของเหลวสีแดงกระเซ็นไปทั่ว เปรอะมาถึงชายเสื้อของฉัน

แน่นอนมีมี่ได้ภาพที่สวยงามสำหรับวิชาแฟชั่นโฟโต้ของเรา

‘เชี่ย พวกเราอยากได้ภาพตัวขาดท่อนนี่’

โอเค ฉันปรายตามองชาลี ก่อนจะส่งสัญญาณให้เราชำแหละร่างนางแบบ
เสียงชัตเตอร์ของมีมี่กดรัวอยู่สักพัก จนกระทั่งเหลือเพียงเสียงลมหายใจของพวกเราที่เหลือ

นางแบบของเรานั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบ

พวกเราไม่ได้นึกถึงเธออีก เดินมานั่งพักที่ห้องครัวของร้าน
หยิบบิสกิตของเจ้าบ้านที่ไม่รู้เขาหรือเธอไปอยู่ที่ไหน

ตอนนั้น ฉันคิดว่าน่าจะพานางแบบมาถ่ายที่ห้องครัวนี่ด้วยนะ
ฉัน มีมี่ และชาลีนั่งคุยกัน ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้

พวกเราฆ่านางแบบตายไปแล้วนี่หว่า

ตอนนั้น ฉันโพล่งออกมาว่า

“อิมีมี่ มึงใช้โฟโต้ช็อปรีทัชครึ่งล่างนางแบบไม่ได้หรอวะ
แล้วเลือดอีก เราจะแทงนางแบบทำไม
โลกนี้มันมีเลือดปลอมนะเว้ย”

พวกเราสามคนได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ๆ

ความรู้สึกประหลาดๆค่อยๆพรั่งพรูเข้ามา
พร้อมกับเสียงประตูห้องที่เปิดขึ้น

“ออม…กินข้าว”

…

เป็นความฝันที่โง่และรู้สึกกลัวมาก มันต้องเป็นผลพวงจากการอ่านบทความเรื่องคนที่เป็น psychopath ผสมกับอ่านบทความการทำหนังของใครสักคนที่แม่งใช้เทคนิคจริงทุกอย่าง แสดงก็ไม่จัด และที่สำคัญมันต้องเป็นความกังวลใจจากการยังไม่ได้ทำงานแฟชั่นโฟโต้ครูจื๊อแน่นแน่ ตอนนี้ยังนึกเกลียดตัวเองในฝันอยู่เลย ไอ้เหี้ย กูลืมโฟโต้ชอปไปได้ไงวะ (มันอาจจะเป็นความหลังลึกๆในใจ คือการที่กูทำโฟโต้ชอปไม่เก่งนี่แหละ)

อนึ่ง ไม่รู้ทำไมในฝันถึงมีชาลี 555555