Kishte disa dite qe qielli ishte me re. E urrej kur nuk e shoh diellin per dite te tera. Me jep ndjesine e nje apokalipsi qe kerkon te shpejtoje per faktin e vetem sepse dielli nuk do t’ia dije per rendesine qe qenia njerezore i jep. Ose te pakten une. Ngjyra e verdhe e gjetheve te kesaj vjeshte me ka mahnitur si asnjehere me perpara, por dhe ato iken, duke filluar t’i lene vendin dimrit. Sec kam nje deshire per pranvere te perjetshme. Edhe pse perjetesia eshte nje ide qe e percmoj, asgje nuk eshte aq e shumellojshme sa ta mbushi perjetesine me gjera te tjera pervec merzise. Nese gjethet e verdha do te zgjasnin per dy stine, dashuria ime per to do te zgjaste me pak. Jo cdo dashuri ka te beje me ditet apo vitet qe ajo zgjat. Me disa ndodh e kunderta. Sa me pak ore, aq me intensive dashuria. Dhe pastaj ekziston ai miti i pritjes. E quaj mit jo ne kuptimin e zakonshem te kesaj fjale, por mit ne kuptimin e dickaje qe pritet te mberrije qe te shpetoje boten, ose ne rastet me te shpeshta, veten nga vetja. Jam pakez skeptik me kuptimin e pritjes ne nje dashuri, sepse nje dashuri nuk supozohet te te beje te presesh per vetem nje periudhe kohe qe te jetosh, sepse nese ajo mungon, atehere jeta mungon. Sado e fisme te jete dashuria, jeta ka nje fismeri tjeter me te thelle, me te eger ndaj vetvetes dhe nese ti braktis te dyten per te paren, atehere egersia e te dytes kthehet ndaj te pares dhe te dyja ndaj teje. Nuk jam duke thene qe dashuria nuk ia vlen te pritet, jam duke thene qe ia vlen, por nuk ia vlen aq sa jeta te shkoje vetem duke pritur, sepse ne fakt jeta nuk mund te pritet, e as dashuria. Pritja ndodh si pasoje e nje krenarie apo egoje te njeriut ndaj dashurise. Te presesh, por me nje butesi ndaj jetes. Te ikesh, por me nje kujtim ndaj dashurise. Eshte e cuditshme sesi flas per dashurine sepse ndodhem ne nje periudhe kohore jo dhe aq te favorshme, por perseri, nganjehere me duket vetja si nje i droguar qe ka disa vite pa futur as dhe nje cigare ne goje dhe qe flet me mall mbi ato qe ka ndjere dhe perjetuar dhe pastaj kapen nje leter per t’i shkruar mesimet, jo me shume per te tjeret sesa per veten.

Eshte me te vertete fakti qe ditet tona jane te numeruara, ai qe motivon te shkruajturin, te ndjerin, te menduarin. Sepse eshte ideja e vdekjes ajo qe te detyron te lesh dicka ndryshe prej djerses dhe vuajtjes prapa, dicka tenden, origjinale, dicka qe vjen vetem si pasoje e mendimeve te tua dhe kombinimeve te eksperiencave te tua, te cilat ne mungese tenden nuk do te shfaqeshin asnjehere ne ekzistence, as dhe per nje perjetesi. Pastaj eshte ajo ndjesia tjeter qe mjaft here me kap. Nje ide qe lumturia, nganjehere, eshte mire te lihet menjane per hir te te krijuarit art, qe do te mbesi dhe pas vdekjes tende. Ajo ideja qe lumturia eshte vetem e jotja dhe kur ti te vdesesh, ajo do te iki bashke me ty. Ndoshta ja perse lumturia ndodh kaq rralle ne nje jete; qe t’i leri vend te tjerave qe te krijojne art per veten, por gjithmone duke pasur ne mendje idealin e lumturise, mungesa e te ciles e krijon ate art. Dhe per te qene te drejte me lumturine dhe me veten, prezenca e te ciles nuk ka nevoje per art. Dhe jane kaq pak gjera qe nuk kane nevoje per art. Ne fakt tani qe e mendoj, mund te jene vetem dy a tri gjera. Nje: dashuria e nenes. Dy: puthja e nje femre. Tre: pershkrimi i nje ideje me disa simbole te shpikura nga vete ne, ne nje forme aq te kenaqeshme, saqe simbolet te mjaftojne per te shpjeguar kompleksitetin e universit. Dy ne tre nga keto qe thashe kane te bejne me femrat. Nuk mund te mos mendoj qe dhe e treta, vete universi te jete nje femer. Por te tilla krahasime e meritojne rralle here rendesine e tyre. Ne fakt mund te them qe vetem e para, ajo e nenes, eshte me e aferta me meriten e nje universi qe nuk na krijon thjesht sepse mundet, por qe ne nje menyre te pavetedijshme do t’ia dije per ne. Por dhe nese nuk do t’ia dije, ajo perpiqet me te gjitha forcat mos te na beje keq. Dhe nese kjo nuk mjafton, atehere nuk e di se cfare do me shume.

Ka disa kohe qe kam veshtiresi ne marredheniet me njerezit. Kaloj nje kohe jo te konsiderueshme me ta dhe pastaj merzitem, gjithcka behet monotone, sikur dikush te kishte shtypur nje buton dhe e vetmja gje qe dua ne ato momente eshte te qendroj vetem, dhe dreqi e di se sa shume dua qe vetem te shkruaj, por detyrimet e tjera qe kam ne mendje te bej perpara se te vdes nuk me lene rehat per asnje sekond. Ndoshta ja perse njerezit me merziten shume shpejt. Sepse s’mund te ma japin ate ndjesi. Dhe menyra e vetme qe ta marr ate ndjesi eshte duke qene vetem. Por dhe te qenit vetem ka te keqijat e veta, edhe ne kete rast. Sepse nganjehere manovrohem lehtazi nga deshira te tjera te vockla dhe e humbas perqendrimin dhe pastaj mendimet mbi te ardhmen time te shkurter me godasin me furi dhe perqendrimi i te tashmes, perqendrimi qe me nevojitet qe te shkruaj sic duhet, me iken sikur te mos kishte qene kurre dicka e imja. Dhe pastaj filloj te kotem, kotesia me drejton ne mendime te thella e ato mendime me drejtojn drejt e ne enderra te pashpjeguara, te thella , te cuditshme, melankolike sa qe me vejne ne dyshime per vet ekzistencen time. Ato enderra I kam quajtur personalisht enderra te trefishte , ashtu njera pas tjetres e pas dhe pas , derisa koha te te zgjoj , po cka nese ajo nuk te zgjon fare ? Ku mbetem un , thjesht ku mbetem . Ja nje enderr e tille:

— Shtaaat’! Teeeet’! Neeeent’! Dhjeeet’! Hapaa! Edhe pse bente me shume nxehte se zakonisht, kjo nuk e ndalonte vrapin tim te befte. Gjithe entuziasem, se me ne fund nuk ishte me rradha ime qe te gjeja te tjeret, vrapova e u fsheha pas nje shtepie te vjeter. Aty gjeta nje gur te madh, qe hija e kishte mbajtur te fresket dhe u ula. Nje ere e lehte, ledhatuese frynte pas asaj shtepie, sa per pak e harrova se isha ne loje. — Arber! Pas pemes, Arber! — degjova nje te bertitur dhe pastaj disa hapa te shpejte. Une u mblodha shuk. Nje heshtje e gjate pasoi dhe kjo me beri kurioz qe te pergjoja sa pak drejt fundit te fushes, aty ku pas nje muri ta pasuvatuar mire, ishte dhe zona qe duhej te arrihej me shpejt se personi ne loje. Ngadale u mbeshteta pas murit te shtepise me te dyja duart, dhe pa bere zhurme, menjanova koken anash. Leviza me shpejtesi, sikur ninxhat qe kisha para ne televizor cdo mengjes, por nuk munda te shquaj asgje. Kisha qene me i shpejte se c’duhet. U mbeshteta me shume, hapa duart pergjate murit dhe e perserita veprimin. Sa po behesha gati t’ia fusja vrapit, pasi pashe fushen krejt te boshatisur, dora e majte ciku pragun e nje dritareje. U stepa mbrapa i frikesuar ne fillim, sepse se dija c’kisha prekur. Nje dritare jo fort e madhe, dukej qe ishte sa per te futur freskun brenda ne dhome. U ngrita ne maje te gishterinjve per te pare brenda, por pa sukses. Pastaj u kujtova per gurin prapa meje. U ngjita mbi gurin e madh gjithe mund, dhe ne fund, si pushtuesi i nje toke te sapozbuluar, u ngrita ne kembe triumfator. Nje fik i madh pas meje me bente hije, por perseri, vendosa doren ne forme strehe mbi balle. E kisha pare gjyshin perhere ta bente kete gjest. Brenda nuk kishte njeri. Ne fund te dhomes kishte nje krevat jo fort te madh, tek, i mbuluar me carcaf ngjyre blu te lehte, siper tij nje pikture e nje plaku me floke te thinjur, e nje dhulle ne goje. Ne murin e majte, nje pasqyre e vogel, e papastruar mire shikonte drejtpersedrejti ne murin tjeter, ku nje raft i madh me libra sbezante. I perkula gjunjte, sic me kishte mesuar motra, dhe u bera gati ta kapercej distancen mes gurit dhe dritares. Ne fillim mendova se kalova brenda ne dhome, por pas nje zhurme te mbytur dhe nje re te vogel pluhur te krijuar aty per aty, e gjeta veten te plandosur ne toke. U mundova ta mbaja dhimbjen perbrenda e te mos bertistja, perndryshe do me gjenin dhe atehere do e humbisja lojen. Isha bere gjak ne gjunj. Babai do me vriste. Fillova te pastroj pantallonat e bere gjithe pluhur, kur papritur, mu poshte dritares, dallova nje liber. Duhet te kishte qene tek pragu i brendshem i dritares, ku smund ta vija re. Dora ime, tek perpiqesha per tu kapur, do ta kishte kapur dhe marre me vete perjashta. E harrova pastrimin dhe bera drejt librit. Ishte i hapur, me kopertinen drejtuar qiellit. Ne njeren ane qe nje pikture e nje vajze, gjysme ne erresire, gjysme ne drite, syte e mbuluar nga nje kapele e madhe rrumbullake dhe buzet e kuqe qe i shndrisnin plot shkelqim. Ana tjeter kishte disa rradhe te tera me fjale, qe nuk me interesuan dhe aq. E mora librin ne dore dhe fillova ta shfletoj. Kishte kaq shume fjale. Kaq shume rreshta. Kush e gjente kohen te shkruante gjithe ato flete? Perse do e bente dikush dicka te tille? Kisha degjuar zera per kete shtepi. Aty jetonte nje i ashtuquajtur shkrimtar, qe jetonte me ane te fjaleve. Ai krijonte perralla, tregime, pra krijonte genjeshtra per te fituar buken e gojes. Per nje qyteze te vogel si ajo e jona, ideja e nje shkrimtari, pervecse dicka e huaj, tingellonte dhe si mistike. Njerezit rrekeshin te kuptonin se perse e kishte zgjedhur ate jete vetmie, sepse, sic kisha degjuar, qe te krijosh genjeshtra duhesh ne fillim ti mendosh ne vetmi, pastaj ti shperndash neper qytet, por pergjigje perfundimtare nuk kishte. Shfletova sa shfletova, pastaj u merzita dhe e mbylla librin. Ne momentin kur po ngrihesha ne gishta per ta hedhur librin brenda ne dhome, nje fjale, e shkruar me shkronja te medha, ma vodhi vemendjen. Duhej te ishte titulli i librit. E kisha degjuar ate fjale mjaft shpesh, por perhere si peshperime, si nje te fshehur qe sduhej ta merrte vesh kush. C’do te thote dashnore, e kisha pyetur motren e madhe, por ajo me kishte perzene me talljet e saja te zakonshme, duke me thene qe isha akoma i vogel per te tilla gjera. Kurioziteti me vodhi drejt vetes dhe duke e harruar fare lojen, u mbeshteta pas gurit dhe fillova te shfletoj librin perseri. Tashme, fjalet qe me pare me ishin dukur te pakuptimta, kishin fituar nje emocion ndryshe. Kerkoja nje kuptim per titullin. Kerkoja dicka qe te ma shuante injorancen time mbi nje fjale qe, edhe pse nuk e dija se c’ishte, krijonte brenda meje nje gurgullime qe sdija ta shpjegoja. Kaloja faqe pas faqeje, por asnje shpjegim nuk shfaqej. Kisha degjuar qe shkrimtaret e fshihnin kuptimin pas fjaleve. Por si dreqin fshihet kuptimi i nje fjale pas fjaleve? Isha bere gati per ta mbyllur, kur thashe ti jepja vetes nje shans tjeter, te lexoja te pakten nje faqe. E zgjodha fare rastesisht faqen dhe fillova te lexoj. Si nen nje hipnotizim hyjnor, fjalet qe me pare me ishin dukur vecse nje pacamurresi pa kuptim, filluan te shfaqeshin te qarta. Ishin si nje pikture, vecse qe ta shikoje telajon e plote, duhej te vazhdoje leximin. Dhe une vazhdova, u perpiva pas fleteve sa harrova dhe lojen, harrova dhe vendin, harrova dhe diellin qe ishte ne te perenduar. Duhej te kishte kaluar goxha kohe, kur degjova thirrjen e shokeve te mi. Loja, sic duket, kishte mbaruar. Te gjithe po therriteshin neper shtepite e tyre. Pastaj vazhdoja dhe une te ecja I vetem per ne shtepi , dhe kurr mberrijta , hyra brenda dhe pashë babane tim, i cili gjithmon më pyeste se pse kam ardhur kaq heret cfare ka ndodhur e keshtu kurse une vetëm heshtja dhe vazhdoja per ne dhomen time ,Nena si gjithmonë më mirpriste me një buzëqeshje të ngrohtë dukë më pyetur se si kisha kaluar dhe se a isha i uritur.

Hapa librin prap dhe fatkeqesisht hapa faqen e fundit , dhe me ra ne sy menjeher kjo fjali “ Jeta dhe veprimtaria e Arber Halilit perfundon ketu… (vazhdon) “ — u shtanga , u verbova pothujse cdo gje u shendrrua ne erresire te pafunde. Rash ne toke , pa vetedije , I humbur , per nje moment mendova se vdiqa por jo u zgjova perseri , hapa syte dhe gjeta veten ne nje fshat te cuditshem si nje shkrimtar I ri , dhe ajo se cfare po mendoja ne ato momente si nje shkrimtar “ Ishte nje enderr e rendomt” asgje me shume , nuk duhet te brengosem dhe vazhdoja te kerkoja per fshatin ne vendin ku linda.

U zgjova ne kembe vazhdova te ecja , Fshati qe kishte kerkuar per dite te tera u shfaq befasi perpara tij. Ishte me i vogel se c’i kishin thene, me shume i gjere sesa i gjate, me vetem nje rruge qe e ndante permes. Catite e shtepive te vjetra ngrinin kryet tek-tuk, nga ndonje hapesire e vogel mes shtepive te reja shumekateshe. Shkrimtari i ri e ngadalesoi makinen, e parkoi ane nje fushe, dhe vendosi ta merrte rrugen e mbetur ne kembe. Ne hyrje te rruges kryesore, majtas saj, ndodhej nje kolibe e vogel, pa cati, e palyer. Aty ndodhej i ulur nje plak, i cili me nje ngadalesi te cartur, a thua se jeta ishte ndalur ne ate moment, po lepinte duhanin e sapopergatitur. Shkrimtari ju afrua dhe e pyeti: — Me falni xhaxha, dini gje ku eshte shtepia e Ukajve? Plaku ngriti shikimin dhe sakaq nje hije kaloi mbi ballin e tij, me rrudha te thata qe u shfaqen ne lekuren e tij te mocme. — Atje bir. — Dhe beri me dore nga e majta e tij drejt nje shtepie te vjeter, gati te rrenuar. Shkrimtari e falenderoi plakun dhe u nis nga drejtimi i gishtit. E cuditshme, mendoi me vete. Duket sikur kemba e te riut e ka harruar kete vend. Epo ne fund te fundit pikerisht per kete arsye ndodhem ketu, vazhdoi ai mendimin. Kishte qene perhere i interesuar per fenomenin e emigrimit dhe i ishte ngulitur ne koke qe duhej te bente nje shkrim per te, nje rrefim te gjate qe t’i kapte te gjitha arsyet e atij fenomeni. U afrua drejt deres se shtepise. Ishte me shume nje ngaterrese hekurishtesh sesa nje dere dhe ne mes te dy flegrave te improvizuara ishte vendosur nje brave e vjeter. E shtyu deren lehtazi dhe ajo u hap duke gerricur ajrin me ndryshkun e saj. Oborri ishte i lene pas dore, me nje kopesht qe pjedhte pa ndonje harmoni rreshtash ndonje perime, por shumica ishte nje djerre e lene pas dore. Tek po afrohej me shume, vuri re se ne pragun e deres se shtepise, aty ulur mu rreze shkalleve, ishin nje plak dhe nje plake. Ata e kishin vene re qe nga larg dhe menjehere ishin ngritur ne kembe, a thua se zakonet u ishin bere instikt dhe qe duhet te tregonin respekt per mikun edhe nese njeren kembe e kishin ne varr. — Miredita nene. Miredita xhaxha. Jeni ju shpia e Ukajve? Nena e shikoi me nje shikim te lebyrte dhe po perpiqej te shquante ate qe ndodhej para syve te saj. Shikimi i ishte keqesuar dhe degjimi kishte tekat e tij, por zerin e kishte plumb. Gjithsesi ajo ndenji e heshtur dhe priti qe i shoqi te fliste i pari. — Po bir. Byrm, hajde. — foli plaku dhe me nje levizje te lehte te dores e ftoi te ulej ne stolin perbri tij. Plaka ishte futur brenda, dhe pas nje momenti u duk tek dera me nje tabake te mbushur me ca embelsira te vogla dhe nje gote raki. — Byrm, bir. Miresenaerdhe. — Faleminderit nene — i tha shkrimtari dhe vendosi doren tek zemra, sic kishte lexuar ne studimet e tij. Vinte nga qyteti, ishte i rrahur teresisht me nje bosht modern te jetes dhe fshati ishte dicka e re per te, ashtu sic eshte qyteti dicka ekzotike per nje fshatar. Nderkohe plaku po e verente mendueshem. Njehere i dukej fytyre e njohur, pastaj lekura e tij e bute i thoshte qe nuk mundej asesi qe te ishte djali i tij. Kishte vite qe nuk e kishte pare dhe kujtesa bente nganjehere shakate e saja pa kripe. Perpiqej ta gozhdonte fytyren e te birit ne kujtese, sic kishte gozhduar me qindra hunj ne ate fshat, por druret e zemres ishin te rreshqitshem, dredharake. — Me falni per kete vizite te papritur — foli shkrimtari duke cuar ndermend menyrat se si duhej te sillej. — Une jam nje shkrimtar dhe eshte hera e pare per mua qe vij ne nje fshat. Tere jeten e kam kaluar jashte Kosoves dhe jam kthyer sepse dua te shkruaj per token time. — Gjak t’u bafte gjini i nans, bir. — tha plaku dhe nje rrudhe e trashe u shfaq ne ballin e tij. — Faleminderit xhaxha. Vetem jetoni? — Vetem. — tha plaka qe kishte ndenjur e heshtur gjithe ate kohe. — Sic po e sheh dhe ti. Vetem na pleqt kena mbet. Shkrimtari, gjate kohes qe plaka po fliste, nxorri nga xhepi i brendshem nje liber te vogel shenimesh. — Ka naj fmi t’vogel neper ata shpit atje perballe nesh — foli plaku dhe beri me dore nga e majta e tij, — por sapo ta mbushin moshen, edhe ata kan me ik prej ktu. Ky vend asht harrue prej zotit, jo ma prej t’rinjve. — Po perse xhaxha? Perse gjithe kjo ikje? — Nuk u veme faj, bir. Shih rrotull tejet. E c’don nji i ri ktu? Asht krejt nji cikel. Fshati e bani qytetin dhe qyteti e harroi fshatin. Njisoj dhe me fmit tone. Shkrimtari nderkohe po shkruante dhe nje nenqeshje e cilter kaloi mbi buzet e tij. E cuditshme, mendoi me vete, se si fjale qe i kam lexuar ne filozofite e shekujve, vijne kaq lehte nga goja e nje plaku. — Vijne ndonjehere t’ju takojne? — pyeti shkrimtari. — Vijne, si s’vijne — foli plaka me nje vrull te plogesht, pastaj u step, qendroi mendueshem per disa momente dhe ne fund vazhdoi disi me e terhequr. — Po ca u duhet me ardh, na gjall jena. Dek kena me dek. Jeta asht e tynja. Na e patme tonen. Lek kena sa per me hanger buk. — Jo, bir. Ka koh qe s’i kena pa. — e nderpreu plaku mendueshem. — Por t’pakten e dim qe jan mir, e kjo na ndihmon me i shty dit’t edhe pak. Shkrimtari vazhdonte te shkruante dhe ngahere e perqendronte shikimin drejt te dyve, me shume per te treguar keqardhje sesa respekt, por pastaj kujtohej se malsori e urrente keqardhjen dhe ulte koken perseri ne librin e shenimeve. — Shyqyr kena intrenetin, a si e ka emrin ai hallati, e e thajm mallin najher — tha plaka. Syte i kishte te lotuar, por lotet nuk guxonin te dilnin prej tyre. Shkrimtari perpiqej te gjente ndonje fjale, por ato i beheshin lemsh ne fyt. Prandaj qendronte me koken perhere ulur, duke shkruar gjithcka qe degjonte. Ndonje fjale nuk e kuptonte dhe aq mire, nuk ishte mesuar me dialektin e tyre, por e qetesonte veten se do t’ua gjente kuptimin sapo te arrinte ne qytet. — Sa vjet i ke ti bir? — e pyeti plaku. — Njezet e nenet. — Aq i ka edhe djali i jone. — Ka kohe qe ka ik? — Nente vjet vjet. — Perse iku? — Per arsyet qi ikin tan, per nji jet ma t’mir. Shkrimtari ndaloi se shkruajturi dhe coi ndermend te gjitha peripecite qe kishte kaluar neper evrope. Sa e cuditshme, tha me vete, se si nje vend krijon dy mite te ndryshme pernjeheresh. — Na e kryme punen tone, bir. Bota asht tjeter, na kena met njisoj. U plakme heret ne nji bot t’re. Ai Milloshi e ka pas taman, qeshu rini se bota asht e jotja. — Dhe nje e qeshur e kaploi fytyren e tij, me te gjitha aventurat e rinise se tij te shpalosura perpara shikimit te shkrimtarit. — Pranej bir, gzoju kohs. C’lyp ne fshat dhe ti. Shkruj per t’rene. E vjetra u plak. E plakjen se don askush. Plakjen e ka inat edhe zoti. Pranej ka krijua lindjen, se pernryshe na kishte ba perjet t’rinj. Shkrimtari e ndali papritur te shkruajturen, e mbylli librin e shenimeve dhe e futi ne xhepin e brendshem te xhaketes. E beri kete veprim instiktivisht. Ne fillim mendoi qe po ndiqte keshillen e plakut, por pastaj kuptoi qe ishte dicka tjeter qe ia cukiste zemren. Ishte nje lloj respekti per plakun dhe plaken, nje perulje e sinqerte ndaj sinqeritetit te tyre dhe nuk donte qe ta dokumentonte kete gje. Deshironte qe vemendja e tij ndaj tyre te ishte e plote dhe jo e ndare. — Mbushja goten plake, — foli plaku me nje ze te bute, por urdherues — Mos na korit para mikut. Shkrimtari mezi kishte mundur te pinte nje hurdh, sepse rakia ishte teper e forte per butesine e gjuhes se tij, por perseri nuk guxoi t’ia mohonte plakes kenaqesine e atij veprimi. Dukej qe rralle vizitoheshin nga ndokush. Keshtu i kishin thene dhe kur i kishin dhene adresen e tyre. Njihte nje kusheri te larget qe kishte lidhje gjaku me ta dhe ai, ne perpjekje per te shlyer nje nder qe shkrimtari i kishte bere kohe me pare, e kishte njohur me emrin e asaj shtepie, bijet e te ciles perhere kishin qene ne gurbet. Nga larg u degjua zhurma e rrotave te makines mbi zhavor. Te gjithe ngriten koken pernjeheresh, shkrimtari drejt vendit ku kishte parkuar makinen, plaku dhe plaka drejt ngjyres se saj. Ne syte e tyre lexohej uria per ate te kuqen, qe si perendimi qe po lepinte qiellin, kishte pasur dhe makina qe vite me pare u kishte larguar te birin. Te plakur ne nje bote te re, mendoi shkrimtari i ri, dhe ngjyra e kuqerremte e qiellit u kthye sakaq ne te erret. Dhe per nje moment erresira u be drite perseri , u zgjua prap nga gjumi, ishte prap nje enderr, ta marr dreqi — thash . Nuk e dija se ku ndodhesha , cdo gje ishte pothuajse erresire thirra Maxin (qenin tim) dhe ai u pergjigje menjehere , erdhi te me vertetoi qe po ishte realiteti.

Shkova ne banje ta pastroja fytyren dhe te shikoja veten se a ishe une ai tamam i verteti apo prap enderr.

Pse valle me ndodhi mua kjo ?

Pse kam frike nga e ardhmja ?

Pse nuk dua te di se cfare ka per te ndodhur neser ?

Pse kam frike te dal jasht vendit dhe njekohesisht aq shume deshire e pasion te dal prap ?

Valle ishin keto paralajmerim, se si do te ishte jeta ime pas 10 apo 20 vitesh ?

Kush e di , ndoshta , thjesht ndoshta. Nuk e di nese rastesia e ka pasur me te vertete ne plan qe te krijoje nje dicka te tille si kjo, por ska gje. Mbase kerkoj nje kuptim, nje ekuacion me pafundesisht variabla te panjohura, kerkon te kujtoje dicka qe nuk e mban mend ti kete ndodhur ndonjehere, qe nuk i ka ndodhur ndonjehere, qe nuk do i ndodhe ndonjehere! Nje velo e zeze, shpesh here e ngaterruar si partnere e djallit, qe nuk kerkon asgje nga ti. Nuk kerkon qe ta ndjekesh kohen me hapa te shpejte se perndryshe do arratiset e jeta do ike, do ike, do ike! Nuk do qe te kete pune me ty, per sa ti nuk kerkon pune me te. Ajo, bujarisht dhe ne menyre te pavetedijshme, sepse vete ekzistenca e saj eshte pavetedija, te mbulon cdo hap qe hedh, t’i fsheh gjurmet qe le pas e sado qe ti kthehesh mbrapa per te pare hapat e tu, ne mos i ke hedhur gabim, ne mos planet e mendjes tende pjellore nuk kane perkuar me vullnetin per te vepruar ashtu sic duhet, sado qe ti kthehesh, nuk gjen gje! Nje asgje e madhe, nje hic asgjesues, qe ndryshe mendimit se eshte parajsa ajo qe te shelbon, qe ta shpeton shpirtin, eshte pikerisht nata ajo qe t’i qeteson temthat, t’i zbut mendimet, t’a qeteson zemren, mbase eshte ai momenti kur takohesh me vetveten, te verteten, dhe e di qe ne shikimin e pare se perse je poshte ketij qielli. eshte shikimi yt perballe shikimit tend pa pasqyren ne mes. Dhe do vije nje dite kur secili duhet te marre guximin qe ta heqe pasqyren qe i kane vene para syve. eshte e pashmangshme qe te mos kuptosh ate qe vetja jote e vertete duhet te beje. Disa e kuptojne heret, pasi ua japin frymen e lirise qe ne vegjeli. Disa punojne dhe eksperimentojne me deshirat derisa gjejne pasionet. Disave u vjen tek shtrati i vdekjes, kur fryma e fundit u tregon te verteten e pare. E gjitha eshte nje loje dhe ai qe i kupton rregullat e saj ne kohe fiton.”

“Po cka nese nuk gjej kohe? Nuk dua ta zbuloj kur te jete teper vone.” “E bukura e se vertetes eshte se nuk ka kohe. Edhe nese e zbulon atehere kur floket te jane thinjur dhe nuk ke me force ta ndjekesh, me thuaj a nuk eshte me me vlere sesa mos ta dije kurre? Nganjehere nuk eshte nevoja ta ndjekesh. Nganjehere e verteta eshte thjesht nje mendim, qe te ndryshon ngjyren e syve kur shikon yjet lart ne qiell.