Onzekere puberteit: hoe zit het bij de jongens?

Jongens staan tegenwoordig vaker voor de spiegel (© Ron Mueck)

Jongens in de puberteit verbergen onzekerheden beter dan meisjes. Het feit dat meisjes extraverter zijn zorgt ervoor dat ze veel sneller in de hulpverlening terecht komen dan jongens.

Het ideaal uiterlijk van mediafiguren veroorzaakt een lager zelfbeeld bij jonge meisjes. Wat er vaak wordt vergeten is dat er ook jongens rondlopen die in de puberteit zitten. Die periode is voor iedereen lastig, ongeacht het geslacht. Maar hoe komt het dat de puberteit voor meisjes moeilijker lijkt? Zit onzeker zijn in de aard van een vrouw of verbergen mannen dit beter?

‘Daar zijn natuurlijk verklaringen voor’ zegt psychologe Barbara Brunelli. ‘Het is waar dat ik meer tienermeisjes dan tienerjongens bij mij over de vloer krijg, maar dat wil niet zeggen dat enkel de meisjes onzeker kunnen zijn. Jongens uitten onzekerheid op een andere manier. Meisjes zijn extravert, praten meer over hun gevoelens waardoor wij meer op de hoogte zijn over hun onzekerheden. Ze komen daardoor sneller in de hulpverlening terecht dan jongens. Een ander groot verschil is dat meisjes zich vergelijken met andere meisjes. Jongens doen dat vrij tot zeer weinig. Voor hen maakt dat meestal niet uit hoe andere jongens er uit zien of hoe goed ze liggen in de groep. ‘Jongens worden ook minder snel volwassen als meisjes’ gaat Brunelli verder. ‘Ze denken bij veel dingen niet na. Er zijn natuurlijk dagen waarop jongens zich slecht voelen in hun vel en dagen waarop ze zich goed voelen in hun vel. Zij plakken er meestal gewoon geen term op.’

‘De 14-jarige Eren O. beaamt de uitspraken van Brunelli. ‘Ik ben eigenlijk niet echt bezig met mijn uiterlijk nu ik in mijn puberteit zit. Als ik een puist op mijn neus heb is dat maar zo, ik trek me er weinig van aan. Die puisten verdwijnen na een dag of twee toch? Mijn vrienden en ik vergelijken ons ook helemaal niet met elkaar. Ieder doet zijn eigen ding. We hebben allemaal zo een ‘whatever’ attitude denk ik. De meisjes van mijn klas hebben dat in mindere mate, ik hoor hen vaak onderling discussiëren over hun haar en kledingmaten. Terwijl wij discussiëren over Star Wars en voetbal. Het enige verschil met een jaar of twee geleden is dat ik me vaker moet wassen en deodorant moet gebruiken denk ik.’

Mannen voor de spiegel

Maar toch is er wel een verschil met vroeger. In het algemeen letten mannen tegenwoordig wel meer op hun uiterlijk. Uren voor de spiegel staan is al lang geen vrouwensport meer. Dat komt omdat ze nu een andere rol hebben dan alleen maar ‘de beschermende man’ te zijn. Tegenwoordig moet een jongen of man meer zijn dan alleen maar dat. Je moet veel vrienden hebben, hobby’s beoefenen, sporten en er goed uitzien. Een groot probleem dat daarbij komt kijken is dat je tegenwoordig je idolen op social media platforms zoals Facebook en Instagram kunt volgen. Daar komen natuurlijk enkel de goede foto’s op waardoor pubers een verkeerd beeld krijgen van de werkelijkheid. Ze kijken meer op het scherm dan rondom hen, waar de echte wereld zich bevindt.

Wat daar ook bij komt kijken is dat jongens vaker lijden aan eetstoornissen. Het is niet uitzonderlijk een vrouwenziekte. Jonge tienermeisjes willen slank zijn, tienerjongens willen strakke getrainde lijven. Jongens die een sport beoefenen waarbij een lager gewicht een prestatievoordeel oplevert kunnen hier slachtoffer van worden.’ Dat is dan ook meteen het verschil’ zegt diëtiste Martina Smolak. ‘Bij meisjes zie je veranderingen wanneer ze hier aan lijden, bij jongens minder snel omdat spieren niet meteen geassocieerd worden met een eetstoornis’. Smolak vindt het jammer dat veel jongens dit niet door hebben of niet willen zien. Ze durven hier vaak niet over te praten omdat ze het bijvoorbeeld niet ‘mannelijk’ vinden. Behandelingen voor eetstoornissen worden ook vaak gemaakt op maat van vrouwen. Dit weerhoudt mannen meestal om hulp te gaan zoeken. We moeten eetstoornissen meer gaan beschouwen als een uniseks-ziekte, mannen stimuleren om er meer over te praten en er voor zorgen dat die behandelingen ook op maat van jongens en mannen worden gemaakt.’

෕�}�

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.