Ancak ben yazımı olumsuzluklara boğmayı istemiyorum. Zaten kötü olan ne varsa dört bir yanımızı sarmış durumda. Dünya medeniyetinin göbeğinde patlayan bombalar, denizin kıyısına değil kalbimizin tam ortasına vuran küçücük bedenler, en derinden sarsılmış adalet duygumuz, yaşadığımız toplumdan giderek koptuğumuza dair oluşan yüksek kaygımız (bazılarımız için), ekonomik istikrarsızlık sebebiyle her geçen gün biraz daha fakirleşmemiz ve en önemlisi kendimizi bir sis bulutunda salınıyormuş gibi hissedip, yarınımızı bir türlü göremeyişimiz… Lakin hayat devam ediyor. Tüm bunlara rağmen her gün ve daha güçlü olarak başlamamız gerekiyor. Hem de sıfırdan.