De Zaak Anonimiteit

Vroeger, toen ik nog op school zat, had ik Dactylo. Het was een cursus waar we om leerden gaan met een computer. Voornamelijk Microsoft producten, zoals Word, maar er waren ook lessen waar we op het Internet moesten. Het was tijdens een van deze lessen dat de juffrouw ons opdroeg om een e-mailadres aan te maken. Op zich was het een onschuldige taak. Computers stonden immers op het punt om in ieder huishouden terecht te komen, dus begon een e-mailadres een noodzaak te worden. Het enige probleem was de naïviteit van de les zelf. Aangezien we deze e-mailadressen voor de rest van ons leven gingen hebben, moesten we onze echte naam gebruiken. Toekomstige werkgevers, familie, en vrienden gingen dit adres namelijk zien. SpicePower69 zou dus niet al te gepast zijn. Natuurlijk kregen we er goede raad bij. Zo moesten we bijvoorbeeld voorzichtig zijn, want we wisten niet tegen wie dat we aan het praten waren. En daar bleef het eigenlijk bij… Zoals ik al zei, het was naïef. Daarnaast was het een les die we al eens eerder hebben geleerd. Door een afbeelding op het Internet nog wel. Het was van een naakte, dikke man voor een computer. De tekst was zoiets in de aard van “Dit is het 18 jarig meisje van Rusland waar je mee aan het praten bent”. Message received!

Een paar jaar geleden was er drama op het Internet. Hoewel het ergens nog steeds gaande is, was dat eerste jaar er een om U tegen te zeggen. Ik was tijdens deze maanden te weten gekomen dat het misschien niet zo slim is om je echte naam op het Internet te gebruiken. In het begin van deze periode, had ik besloten om een tweede leven te beginnen op het Internet. Een waar ik anoniem was, en waar ik gewoon een zoveelste stem op het Internet was. Voor een goede reden ook. Mensen met een naam kregen al gauw een bullseye op hun rug. Er werd naar hun werk gebeld, in de hoop dat hun werkgevers deze mensen ontsloeg. Wat vaak ook gebeurde. Er werden dingen met de post opgestuurd, zoals naalden en dode dieren. De politie werd opgebeld, en naar andermans huis gestuurd voor de grap. Familie en vrienden werden bedreigd, zoals de dochters van een bijzonder lieve vrouw. De media gebruikte hun podium om die mensen met een naam weg te pesten, en om hen het zwijgen op te leggen. Het zijn maar enkele van de honderden, al dan niet duizenden verhalen die ik sinds het begin van de drama heb gehoord. Alles was toegestaan, niets ging blijkbaar te ver. En dan waren er nog de trolls. Al die verschrikkelijke trolls, die er alles aan deden om de drama nog erger te maken. Het hield gewoon niet op.

Weet je? Deze drama was eigenlijk niet de enige reden waarom ik uiteindelijk heb besloten om exclusief naar men anonieme leven over te schakelen. Het is moeilijk te geloven, maar ik heb online artikelen gelezen over werkgevers die hun (potentiële) werknemers opzoeken op het Internet. En als die een ietwat controversiële mening hebben, dan worden die buiten gekegeld. Nu niet bepaald iets waar ik mee akkoord ga. Ik heb zelfs een artikel gelezen over werkgevers die de paswoorden vroegen van de werknemers hun Sociale Media accounts. Al bij al is “zelfbescherming” een van de beste redenen die er is om anoniem te zijn. Zo ook als het om commentaar geven gaat. 
Weet je wat ik al te vaak heb gezien? Mensen wiens mening belachelijk word gemaakt, of word genegeerd, simpelweg omdat ze een bepaalde achtergrond hebben. Zo hebben mannen tegenwoordig niets meer te zeggen als het om vrouwen (en zelfs mannen-) zaken gaat. Ook hetero’s hebben niets meer te zeggen als het om LGBT-zaken gaat. En zo gaat het lijstje maar door, snap je? Maar dit is het punt waar het interessant word. Want zonder je ras, je leeftijd, je nationaliteit, en je geloof, ben je gewoon een mening op het Internet. Je bent een verzameling van argumenten. Wil je die weerleggen, dan word je in feite gedwongen om feiten te gebruiken. Daarom dat zo veel mensen tegen anonimiteit zijn, want de feiten staan meestal simpelweg niet aan hun kant. Als je dus “Die verdomde Anime Avatars” ziet, dan weet je dat die persoon waarschijnlijk geen poten heeft om op te staan.

Dan heb ik nog gezwegen over zulke scenario’s: Er zijn bepaalde mensen die zeggen dat alle gamers blanke mannen zijn die vrouwen niet willen toelaten tot hun exclusief mannenclubje. (Een mening die tot leven werd gebracht in de “Intimidation Game” aflevering van Law & Order: SVU) Vrouwen die een andere mening hebben, worden genegeerd. Of nog erger, ze worden beschuldigt van “Intern Seksisme”. Met andere woorden, ze zijn door die enge mannen gebrainwashed om zo te denken… En dat terwijl gaming een van de meeste open, en verwelkomende hobbies is die ik ooit al heb gezien. Is alles er perfect voor iedereen? Natuurlijk niet. Zo is er bijvoorbeeld Trashtalk op de voicechat, zijn er pestkoppen in het spel, en meer van het soort dingen die je in het echte leven ook gaat tegenkomen. Wat niet wegneemt dat de grote meerderheid van mensen het soort gamers zijn die ieder jaar hard hun best doen voor elkaar, en voor mensen die het nodig hebben. En weet je wat het ergste van al is? Dezelfde mensen die verantwoordelijk zijn voor Intimidation Game, en die geloven dat het gebaseerd is op feiten, zijn dezelfde mensen die blij waren dat John “TotalBiscuit” Bain kanker had. Dezelfde mensen die wilden dat hij er aan stierf…

Eigenlijk zijn het gamers die me de moed hebben gegeven om uit de kast te komen. Online ten minste, maar toch. Ik was helemaal anoniem in het begin van heel de drama. Hier en daar kon men feitjes over me vinden, maar over het algemeen probeerde ik zo anoniem mogelijk te blijven. Maar ik zag hoe een groot aantal mensen naar voren kwamen, en hoe ze het voor zichzelf opnamen. Ze kwamen naar voren met hun mening, met hun geaardheid, en zelfs hun geslacht. Want ja, dat laatste was nodig op dat moment. Ik? Ik was nog te bang toen. Zoals ik nu nog steeds te bang ben om in het echte leven uit de kast te komen. “Mama, ik ben transgender.” Het zijn vier woorden, en ik krijg ze maar niet over men lippen. Laat staan “Ik ben Biseksueel.” Want ik ben bang. Moest er een slechte reactie zijn, dan zou ik niet weten wat te doen. Wat als ze me gaan haten? Of nog erger, wat als ze me in de steek laten? Ik zou helemaal alleen zijn, zonder iemand anders om me op te vangen. Vrienden in het echte leven heb ik immers nog niet. Een gevolg van het feit dat ik tot het 5de Middelbaar intensief werd gepest, waardoor ik bang ben geworden om zelfs maar met iemand te praten. Alleen naar de winkel? Wees er maar zeker van ik in mijn broek aan het kakken ben om met de kassierster te praten. 
Dus ja, ik ben bang. Maar toen zag ik al die mensen voor zichzelf opkomen. Ik zag mensen uit de kast komen, ook al bleven ze anoniem. Bovenal zag ik hoe ze werden aanvaard voor wie ze waren. Dat gaf me de moed om zelf uit de kast te komen. Anoniem, en online, maar het was ten minste een stap voorwaarts. En niet enkel dat, ik begon de eerste stappen te nemen om op een dag een vrouw te worden. Ik moest immers afvallen, want anders kan ik geen SRS ondergaan. Zo woog ik rond de 200 Kilogram in het begin, en droeg ik een maatje 5XL. Nu? Nu weeg ik 92 kilogram, en draag ik een maatje L. Daarnaast ben ik mezelf beter beginnen verzorgen, en ben ik niet meer bang om iets aan men uiterlijk te veranderen. Vroeger had ik immers schrik om ook maar iets te veranderen, uit vrees dat het een negatieve reactie teweeg zou brengen. Wat in men jongere jaren dikwijls gebeurde. Dus ja, ik ben een sterker mens geworden omdat ik de anonieme tour op ben gegaan. En ik weet uit ervaring dat ik niet de enige ben.

Toch… anonimiteit kan gevaarlijk zijn. Neem nu Anonymous, het hacker collectief dat al menige “ops”” achter de rug heeft. Niemand weet wie ze zijn, en ze gebruiken hun masker om “goed te doen”. Het enige probleem is dat ze gebruikmaken van minder dan aanvaardbare middelen. Ze hacken, ze bedreigen, en ze chanteren. Dan zijn er nog groepen zoals Lizard Squad, die slechte dingen doen voor de lol. Voornamelijk DDoS aanvallen, maar er zit ook een valse bommelding tussen. Altijd leuk, niet waar?
Wat ons tot bij het anonieme individu brengt. Want zij kunnen uiteindelijk de gevaarlijkste zijn van allemaal. Ze hacken, ze doxen, ze SWATten, ze vallen mensen lastig, ze bedreigen hen, pesten hen, bedreigen hen met de dood, en doen er alles aan het om het leven van hun slachtoffers te verwoesten.

We gaan even terug naar het Internet drama waar ik het over had. Er waren meerdere groepen mensen mee gemoeid, maar uiteindelijk waren er twee overkoepelende kampen: “Voor” en “Tegen”. Ze waren constant met elkaar aan het discussiëren, met alle gevolgen van dien. Maar er was ook een derde groep. De Trolls. En het was hun taak om de gemoederen niet te laten bedaren, en om zo veel mogelijk plezier te beleven in het leed van anderen. Of ze het nu van “Voor” kregen, of van “Tegen”, het maakte niet uit. Veel mensen werden het slachtoffer van deze mensen. Zeker wanneer duidelijk werd dat een tot toen onbekend groepje hackers hun steentje aan het bijdragen waren.

Gelukkig zijn er al reeds meer dan genoeg middelen om deze mensen aan te pakken. Eerst en vooral moet je weten dat je eigen ingesteldheid het belangrijkste element is van allemaal. Trolls en eikels zijn niets meer dan “foorapen”, en je moet ze gewoon negeren. “Don’t Feed The Trolls” is dan ook een van de belangrijkste regels op het Internet. Een andere regel is dat er altijd genoeg hulpmiddelen ter beschikking staan. Naast het feit dat je ze gewoon kan negeren, is er meestal ook een Mute of Block knop dat je kan gebruiken. En als dat niet werkt, dan kun je ze nog altijd rapporteren. Werkt dat niet, of is het van in het begin te erg, ga dan alstublieft meteen naar de politie. En als dat niet werkt, ga dan naar de media! Er zal altijd wel een luisterend oor zijn. Of dat nu Linkse kranten zijn, of Rechtse, er zijn altijd wel iemand zijn die wil luisteren. Publiceer het zelf, als het moet.

Sinds het begin van die superdeluxe drama ben ik te weten gekomen dat het niet altijd anonieme mensen zijn. Weet je nog al die slechte dingen die anonieme mensen hebben gedaan? Ja, ik heb al meer dan genoeg mensen gezien die dat allemaal hebben gedaan in eigen naam. Zo zijn er niet enkel gewone mensen die schandalig slecht uit de hoek kunnen komen, maar ook journalisten en activisten. Mensen die hun invloed en fans gebruiken om anderen aan te vallen, en om hun zin door te drijven. Met andere woorden: Mensen die in eigen naam handelen kunnen even gevaarlijk zijn als mensen die anoniem zijn. En spijtig genoeg zijn het meestal de niet anonieme mensen die het meest worden aangevallen. Want zij zijn meestal de gemakkelijkste doelwitten, en tevens het gemakkelijkst om het zwijgen op te leggen.

Lang geleden zat ik dus in de klas. De computer stond naast me te ronken, het scherm stond voor me te flikkeren, en men vingers waren druk bezig met een e-mailadres aan te maken. Nu zit ik hier, zo veel jaren later, en een stuk wijzer dan toen. Mijn naam is niet Ellen, en dus ben ik zo goed als anoniem. Zelfs al moest die naam ooit op men Identiteitskaart staan (hopelijk!), dan nog zou ik verkiezen om grotendeels anoniem te blijven voor het grotere Internet. Het is gewoon veiliger zo. Ondertussen zal ik een goed voorbeeld zijn voor de mensen die verkiezen om anoniem door het leven te gaan. Net zoals al die anonieme mensen die een goed voorbeeld voor mij zijn geweest.

A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.