Gwendolyn, zijn we samen weg?

Een uitnodiging om samen op pad te gaan in Antwerpen.

Beste Mevrouw Rutten, laat me beginnen met duidelijk te zijn. Ik ben een man met een kleurtje. Een politiek kleurtje, een Groen kleurtje. Ik ben ondervoorzitter van Groen Antwerpen. Gwendolyn, u mag mij gewoon Bob noemen, ik wil met jou op pad. Op pad in Antwerpen.

Toen ik het nieuws hoorde op de radio, dat je de Ronde van Vlaanderen gaat doen, was ik in eerste instantie best enthousiast. Maar dat enthousiasme was snel weg toen ik de reportage op TV zag. Ik geloofde je niet, ik geloofde er echt waar geen jota van.

Bij het horen van het nieuws dacht ik: waw, die gaat uit haar comfort-zone treden en gaat met mensen praten die ze in haar dagelijkse leven niet tegenkomt. Maar dan zag ik je binnenstappen in een kapsalon, niet meteen een plek waar ik van denk dat jij niet vaak komt, maar dat is misschien een vooroordeel. Ok, ik zie je daar niet elke dag iemand haar haren wassen. Maar laat ons eerlijk blijven, een kapsalon van een liberale burgemeester? Dat had beter gekund. Ik had gehoopt jou te zien op de tram of op de Turnhoutsebaan in Borgerhout bij de Marokaanse bakker…. Dan had je indruk op mij gemaakt.

Maar ik daag je uit. Ik nodig je uit om samen op pad te gaan. En niet 1 dagje door Antwerpen. Nee 9 dagen in de 9 verschillende districten. Want u spreekt van 308 gemeenten, maar Antwerpen heeft negen districten, elk met zijn eigenheid en met vele inwoners met dromen. En ik vraag je mee op pad naar een aantal boeiende plekken. Ik neem je mee naar De Roma om er te praten met de vrijwilligers die zich daar elke dag opnieuw inzetten in hartje Borgerhout. Ik fiets met je naar Buurthuis Dinamo in Deurne Noord, op zo’n 200 meter vanwaar de Hollandse knoop dreigt te komen. Daar hebben ze hele mooie dromen. Ze dromen daar van Ringland en van voort blijven bestaan. Gwendolyn, ik wil met jou in de straten verdwalen in Deurne Zuid. Aanbellen bij mensen die wonen in sociale appartementen vlak naast de luchthven van Deurne. Daar zouden ze graag hebben dat hun kinderen kunnen dromen en niet wakker gehouden worden door opstijgende vliegtuigen.Vervolgens nemen we samen de tram naar Wilrijk. En ik stel je voor aan enkele handelaars langs de A12, mijmerend over hoe de overkant van de straat er zou uitzien, over hoe het zou zijn om bomen te zien en geen viaduct. En als er nog tijd is, springen we binnen bij de ambulante begeleiders van ADIC (Antwerps Drugs Interventie Centrum) of bij De Vaart, beide bedreigd door de commercialisering, een beslissing van ons Antwerpse stadsbestuur…………..En we sluiten af met een goei pint op Den Dam ;-)

Bon, Gwendolyn, waarschijnlijk ga je dit niet lezen, maar mocht het toch zo zijn, je bent meer dan welkom en ik maak graag tijd voor je vrij. Je weet me wel te vinden, ik ben slechts 1 tussenpersoon van je verwijderd….

Gegroet, Bob Reijnders

Like what you read? Give Bob Reijnders a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.