อย่าด่าอินเดีย

”เหมือนกำปั้นที่มองไม่เห็นทุบกะโหลกให้ตาสว่าง คลายอคติที่มีต่อคนอินเดีย แล้วหันมาขัดเกลาจิตใจตัวเอง เพราะบางสิ่งไม่ใช่อย่างที่คิดเสมอไป…”
หนังสือเล่มนี้เหมือนเป็นภาชนะบรรจุความทรงจำที่น่าทนุถนอมของผู้เขียน
บางช่วงบางตอนอ่านไปขำไปแบบกลั้นไม่อยู่
ด้วยความที่ผู้เขียนออกตัวว่าเขียนหนังสือเล่มนี้ออกมาเหมือนเล่าให้เพื่อนฟัง
อ่านไปเลยเหมือนมีเพื่อนที่ดิบ ห่าม ตรง มาถ่ายทอดความทรงจำของชีวิตในปูเน่ (อินเดีย) ให้ฟังอย่างเป็นกันเอง
“เรามาอย่างไรก็ไปอย่างนั้น จะแบกกลับไปให้หนักชีวิตทำไม ทั้งข้าวของ เครื่องใช้ แม้กระทั่งความทรงจำเลวๆ…”
“อย่าด่าอินเดีย” เป็นบันทึกประสบการณ์การไปเป็นนักเรียนภาษาอังกฤษของหนุ่มไทย
เปิดโลกทัศน์ให้รู้จัก “อินเดีย” แบบเอกซ์คลูซีฟ ผ่านประสบการณ์ตรงของผู้เขียน
ในแต่ละวันชีวิตที่นั่นทำอะไร พบปะกับใคร เจออุปสรรคหรือวัฒนธรรมรูปแบบใหม่ๆ แบบไหนบ้าง
ทั้งเล่มจะเป็นแนวเล่าถึงชีวิตในปูเน่ ผ่านมุมมอง ผ่านสายตาของผู้เขียน แบบปล่อยอารมณ์พาตัวอักษรไป มากกว่าจะเป็นแนวลงลึกถึงรายละเอียดเชิงประวัติศาสตร์หรือวัฒนธรรม
คือมันได้ประมาณว่า “อ๋อ ชีวิตคนอินเดียมันเป็นอย่างนี้นะ” “อ๋อ วัฒนธรรมเค้าทำกันอย่างนี้นะ” ไม่ได้ไปไกลถึงที่มาที่ไป เหตุผลเบื้องลึกมากนัก
ไปได้เพลินๆ เบาสมอง
“ความร้อนอบอ้าวและยุงเป็นหายนะที่นำความชิบหายมาสู่พวกเราอย่างเท่าเทียม ไม่เลือกเชื้อชาติวรรณะ…”
อ่านได้ไหลลื่น แม้ว่าจะมีคำสบถ ผรุสวาสเยอะไปหน่อย
รู้สึกว่าแม้จะเล่าให้เพื่อนฟัง ก็ไม่จำเป็นต้องสบถต้องเยอะขนาดนี้ก็ได้
รูปประกอบสี่สีในเล่มสวยมาก
PS
- เป็นหนังสือเกี่ยวกับอินเดียเล่มแรกที่เคยอ่าน
— -
หนังสือ อย่าด่าอินเดีย
ผู้เขียน อินทรชัย พาณิชกุล
อย่าด่าอินเดีย สำนักพิมพ์แมวจร
