De lakse aanpak van pesten door scholen

Het is een kwestie die al langer speelt, maar het blijft onopgelost. Scholen die door hun reputatie hier niks aan doen en vergelijkbaar met ethnische minderheden waarvan misdaden onder het tapijt worden geschoven, ook de daders toch vooral verdedigt vanwege privacy, terwijl de privacy van het slachtoffer er blijkbaar niet toe doet. Vervolgens zijn scholen nu met bewustwording over LHBT-rechten bezig, terwijl dat het probleem niet oplost, omdat er ook allerlei andere oorzaken kunnen zijn waarom mensen slachtoffer worden.

Als het echt uit de hand loopt dient een kind helaas van school te wisselen, omdat een hele groep die zich tegen je keert niet meer op een ander idee te brengen of te veranderen is. Groepsdruk en indrukken zijn zo van belang tegenwoordig dat het onmogelijk is nog uit zo’n situatie te komen. Er wordt vooralsnog teveel de schuld bij het kind gelegd en er wordt niet gekeken naar de scholen zelf. Op allerlei manieren vindt er repressie plaats, jongens mogen zichzelf niet zijn, je moet gedwongen tot een bepaalde tijd binnen zitten, sommigen worden gedwongen tot dingen die ze niet willen doen. Bij sommige leerlingen leidt dat tot de behoefte die frustratie op onschuldige slachtoffers af te reageren. Dat is al kwalijk, maar wat vooral kwalijk is, is hoe bij bijvoorbeeld Project-P “in het belang van de daders” en voor de scholen dit zo snel mogelijk stopgezet moest worden. Het signaal aan gepeste kinderen? Je zoekt het maar lekker uit. Ook de huidige maatregelen zullen weinig effect hebben als de reputatie van scholen belangrijker is dan het helpen van individuele leerlingen met problemen. Wie worden er beschermd? Scholen en pesters. Wie zijn de dupe? De gepesten. Waarom? De reden lijkt vooral gemakzucht en de linkse dominantie op scholen. De tolerantie die gepropageerd wordt, lijkt vooralen ook voor pesters te gelden, omdat hen van school sturen niet alleen ten koste gaat van de kwantitatieve schoolresultaten en slagingspercentages, maar ook kan zorgen voor protesterende ouders. De dominante schreeuwlelijken winnen het dus van de stille slachtoffers.