เรื่องของผมกับคุณแฟน (ตอน 4)
ก็แค่เรื่องราวสั้นๆที่อยากแชร์ให้ผู้อ่านรู้สึกสนุกและได้มุมมองใหม่ๆ (ฮา)
แค่รักอย่างเดียวมันไม่พอหรอก
นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่ผมนึกถึงประโยคนี้…
เมื่อตอนที่ผมทำให้เธอรู้สึกแย่ ประโยคเล็ก ๆ ที่ออกมาจากจิตใจของเธอตอนนั้น มันเป็นสิ่งที่คอยบอกกับผมเสมอว่า ไม่ว่าผมจะรักเธอมากเพียงใด ผมก็จะเผลอทำให้เธอเสียใจอีกจนได้ สุดท้ายแล้ว… ผมก็ทำอะไรไม่ได้เลย
ผมเคยแอบคิดอยู่ลึก ๆ เสมอว่า การที่ผมได้เป็นแฟนเธอ มันดีต่อเธอจริง ๆ มั้ยนะ
สำหรับผม การที่เธอมีความสุขในทุก ๆ วัน เป็นสิ่งที่ผมอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน แต่ทว่า ผมก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนนึง ไม่ได้มีเงินมากมาย ความรู้รอบตัวก็ไม่ค่อยจะมี ประสบการณ์ในการใช้ชีวิตก็ยังแค่วัยเรียน แล้วผมจะดูแลเธอให้ดีได้จริง ๆ เหรอ…
ไม่ว่าเมื่อไหร่ ที่เธอบอกว่าอยากทำอะไรซักอย่างหนึ่ง ผมก็อยากสนับสนุนเธอ อยากช่วยเหลือเธอ อยากอยู่ข้าง ๆ เธอ แต่ทว่า ทั้งหมดก็แค่ความรักที่ผมพอจะให้เธอได้ แต่ในความเป็นจริงมันพอไหมนะ…
หรือว่าจริง ๆ ผมควรปล่อยให้เธอไปเจอคนที่พร้อมจะดูแลเธอในตอนนี้กันแน่นะ คนที่เธอไม่จำเป็นต้องลำบากมากังวลถึงอนาคตที่ไม่แน่นอนนี้ ก็นะ ยังมีคนอยู่ตั้งมากมายบนโลกใบนี้ที่น่าจะดีกว่าผม แล้วการที่ผมได้เป็นแฟนเธอ มันดีจริง ๆ แล้วหรอ?
มีหนังเรื่องนึงชวนให้ผมคิด
ความมั่นคง คือภาระหนึ่งที่ต้องแบกรับไว้ เมื่อคุณเริ่มไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป เมื่อคุณอยากที่จะให้คนที่คุณรักมีความสุข คุณจะแสวงหามัน
เวลา เป็นสิ่งที่คุณจะสูญเสียไป เมื่อคุณต้องการความมั่นคง คุณต้องทุ่มเทเวลาให้กับงาน หรือ กับความฝันตรงหน้า เพื่อให้มันสำเร็จไปได้ด้วยดี
ความรัก เป็นแรงผลักดันให้คุณก้าวไปข้างหน้า แม้ว่าคุณจะท้อซักเพียงใด แต่ทว่า ความรักก็ต้องการเวลาเช่นกัน ความรักต้องการเวลาเพื่อรักษาสายสัมพันธ์ระหว่างเราไม่ให้เปลี่ยนแปลงไป เพื่อรักษาความเข้าใจในยามที่ไม่เข้าใจกันและกัน เพื่อรักษาความสุขที่แท้จริงที่คุณต้องการและโหยหามาตลอดไม่ใช่หรอ
ทั้งสามสิ่งสวนทางกันและกัน เมื่อไหร่ที่คุณต้องการความรัก คุณจะแสวงหาความมั่นคง เพื่อให้คนที่คุณรักมีความสุข แต่ทว่า เวลาที่คุณเคยมี มันก็จะลดลงไปเรื่อย ๆ จนความรักเริ่มสั่นคลอน แล้วจุดสมดลของทั้งสามสิ่งอยู่ที่ตรงไหนกันนะ
คนเดียว กับ สองคน
เมื่อก่อน ผมก็อยู่คนเดียวมาตลอด อยู่บนแนวทางที่ผมเลือกเดิน ไม่ว่าผมจะเลือกผิดหรือเลือกถูก คนที่ได้รับผลกระทบจากการกระทำนี้ก็คือผมเพียงคนเดียว
แต่ทว่า กับสองคนมันไม่ใช่ คนที่ได้รับผลกระทบจากการกระทำของผมไม่ใช่ผมเพียงคนเดียวอีกต่อไป มีคนอีกคนหนึ่งที่ต้องมาแบกรับความเสี่ยงไปพร้อมกับผม อาจจะต้องลำบากเพราะการเลือกเดินในทางที่ผิดพลาดของผม ต้องมาเสียความรู้สึกเพราะผม แต่ทว่า คน ๆ นั้นคือคนที่ผมรัก คนที่ผมอยากจะดูแลเธอให้ดีที่สุด คนที่ผมไม่อยากทำให้เธอเสียใจ…
ความผิดพลาดอาจเป็นเรื่องสนุกสำหรับผม ความไม่รู้อาจเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นสำหรับผม แต่ทว่า ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะน่าสนุกหรือตื่นเต้นสำหรับเธอ การที่เธอต้องมาแบกรับความไม่พร้อมของผมนั้น มันดีจริง ๆ แล้วงั้นหรอ
สุดท้ายแล้ว ทั้งหมดมันก็กลับมาเป็นสิ่งที่คอยเตือนใจผมอยู่เสมอ ว่าผมพร้อมที่จะดูแลเธอแล้วหรือยัง ผมพยายามมากพอหรือยัง ผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้วนะ
โปรดจงอย่าลืม…รักอย่างเดียวมันไม่พอหรอก