เรื่องของผมกับคุณแฟน (ตอน 4)

ก็แค่เรื่องราวสั้นๆที่อยากแชร์ให้ผู้อ่านรู้สึกสนุกและได้มุมมองใหม่ๆ (ฮา)

แค่รักอย่างเดียวมันไม่พอหรอก

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่ผมนึกถึงประโยคนี้…

เมื่อตอนที่ผมทำให้เธอรู้สึกแย่ ประโยคเล็ก ๆ ที่ออกมาจากจิตใจของเธอตอนนั้น มันเป็นสิ่งที่คอยบอกกับผมเสมอว่า ไม่ว่าผมจะรักเธอมากเพียงใด ผมก็จะเผลอทำให้เธอเสียใจอีกจนได้ สุดท้ายแล้ว… ผมก็ทำอะไรไม่ได้เลย


ผมเคยแอบคิดอยู่ลึก ๆ เสมอว่า การที่ผมได้เป็นแฟนเธอ มันดีต่อเธอจริง ๆ มั้ยนะ

สำหรับผม การที่เธอมีความสุขในทุก ๆ วัน เป็นสิ่งที่ผมอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน แต่ทว่า ผมก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนนึง ไม่ได้มีเงินมากมาย ความรู้รอบตัวก็ไม่ค่อยจะมี ประสบการณ์ในการใช้ชีวิตก็ยังแค่วัยเรียน แล้วผมจะดูแลเธอให้ดีได้จริง ๆ เหรอ…

ไม่ว่าเมื่อไหร่ ที่เธอบอกว่าอยากทำอะไรซักอย่างหนึ่ง ผมก็อยากสนับสนุนเธอ อยากช่วยเหลือเธอ อยากอยู่ข้าง ๆ เธอ แต่ทว่า ทั้งหมดก็แค่ความรักที่ผมพอจะให้เธอได้ แต่ในความเป็นจริงมันพอไหมนะ…

หรือว่าจริง ๆ ผมควรปล่อยให้เธอไปเจอคนที่พร้อมจะดูแลเธอในตอนนี้กันแน่นะ คนที่เธอไม่จำเป็นต้องลำบากมากังวลถึงอนาคตที่ไม่แน่นอนนี้ ก็นะ ยังมีคนอยู่ตั้งมากมายบนโลกใบนี้ที่น่าจะดีกว่าผม แล้วการที่ผมได้เป็นแฟนเธอ มันดีจริง ๆ แล้วหรอ?


มีหนังเรื่องนึงชวนให้ผมคิด

ความมั่นคง คือภาระหนึ่งที่ต้องแบกรับไว้ เมื่อคุณเริ่มไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป เมื่อคุณอยากที่จะให้คนที่คุณรักมีความสุข คุณจะแสวงหามัน

เวลา เป็นสิ่งที่คุณจะสูญเสียไป เมื่อคุณต้องการความมั่นคง คุณต้องทุ่มเทเวลาให้กับงาน หรือ กับความฝันตรงหน้า เพื่อให้มันสำเร็จไปได้ด้วยดี

ความรัก เป็นแรงผลักดันให้คุณก้าวไปข้างหน้า แม้ว่าคุณจะท้อซักเพียงใด แต่ทว่า ความรักก็ต้องการเวลาเช่นกัน ความรักต้องการเวลาเพื่อรักษาสายสัมพันธ์ระหว่างเราไม่ให้เปลี่ยนแปลงไป เพื่อรักษาความเข้าใจในยามที่ไม่เข้าใจกันและกัน เพื่อรักษาความสุขที่แท้จริงที่คุณต้องการและโหยหามาตลอดไม่ใช่หรอ

ทั้งสามสิ่งสวนทางกันและกัน เมื่อไหร่ที่คุณต้องการความรัก คุณจะแสวงหาความมั่นคง เพื่อให้คนที่คุณรักมีความสุข แต่ทว่า เวลาที่คุณเคยมี มันก็จะลดลงไปเรื่อย ๆ จนความรักเริ่มสั่นคลอน แล้วจุดสมดลของทั้งสามสิ่งอยู่ที่ตรงไหนกันนะ


คนเดียว กับ สองคน

เมื่อก่อน ผมก็อยู่คนเดียวมาตลอด อยู่บนแนวทางที่ผมเลือกเดิน ไม่ว่าผมจะเลือกผิดหรือเลือกถูก คนที่ได้รับผลกระทบจากการกระทำนี้ก็คือผมเพียงคนเดียว

แต่ทว่า กับสองคนมันไม่ใช่ คนที่ได้รับผลกระทบจากการกระทำของผมไม่ใช่ผมเพียงคนเดียวอีกต่อไป มีคนอีกคนหนึ่งที่ต้องมาแบกรับความเสี่ยงไปพร้อมกับผม อาจจะต้องลำบากเพราะการเลือกเดินในทางที่ผิดพลาดของผม ต้องมาเสียความรู้สึกเพราะผม แต่ทว่า คน ๆ นั้นคือคนที่ผมรัก คนที่ผมอยากจะดูแลเธอให้ดีที่สุด คนที่ผมไม่อยากทำให้เธอเสียใจ…

ความผิดพลาดอาจเป็นเรื่องสนุกสำหรับผม ความไม่รู้อาจเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นสำหรับผม แต่ทว่า ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะน่าสนุกหรือตื่นเต้นสำหรับเธอ การที่เธอต้องมาแบกรับความไม่พร้อมของผมนั้น มันดีจริง ๆ แล้วงั้นหรอ

สุดท้ายแล้ว ทั้งหมดมันก็กลับมาเป็นสิ่งที่คอยเตือนใจผมอยู่เสมอ ว่าผมพร้อมที่จะดูแลเธอแล้วหรือยัง ผมพยายามมากพอหรือยัง ผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้วนะ

โปรดจงอย่าลืม…รักอย่างเดียวมันไม่พอหรอก

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade