Woorden zijn dwergen, daden zijn bergen

Charlotte Dewulf is een jaar aan de slag als regisseur. Ze richtte haar eigen bedrijf op, kreeg scenario-atelier van het VAF en weet ondertussen maar al te goed welke valkuilen starten in onze branche inhoudt. Om medestarters op weg te helpen blogt ze in 4 episodes over haar ervaringen. Deze maand: knopen doorhakken.

Als pas afgestudeerde kreeg ik het gevoel dat ik voor een weids berglandschap met duizend en één mogelijke routes naar evenveel bergtoppen stond. Het leek onmogelijk het juiste pad te kiezen, laat staan de zware beklimming te starten. “Hoe begin ik daar nu aan?”, vroeg ik me regelmatig met een wanhopig stemmetje af. Een jaar verder weet ik dat er geen perfecte route bestaat, maar wel één regel die voor iedereen geldt: maak snel een keuze, kies welke berg je wil beklimmen.

Toen ik die hoe-vraag voor de zoveelste keer stelde, ketste iemand die meteen terug. Aan wat wou ik nu juist beginnen? “Wel, gewoon films maken”, was mijn antwoord. Nochtans zijn er immens veel beroepen en genres binnen de filmindustrie. Waarom was mijn reactie dan zo vaag? Bij mijn eigen kortfilms werkte ik, zoals vele starters, zowel als art director en als als regisseur. Mijn website bestond bijgevolg uit een sectie ‘Decor’ en een sectie ‘Regie’. Kiezen is verliezen en dus solliciteerde ik voor beide jobs. Deze gespleten beroepsinstelling leidde tot verwarring bij productiehuizen; ze kozen liever voor mensen die zich focusten op één stiel. Niet onlogisch, want om je ergens in te perfectioneren moet je daar tijd in steken. Ik moest me durven afvragen waar ik zelf tijd in wou steken.

Het antwoord kwam toen ik de zoveelste keer, met ferme tegenzin, het programma ‘Sketchup’ probeerde uit te dokteren. Heel eerlijk interesseerde de praktische kant van decors mij niet, wel het uitdenken en dromen erover. Iets wat ik nog steeds als regisseur kon doen. De kogel was door de kerk.

Helaas bracht deze keuze me niet meteen bij een berg die ik kon beklimmen. Die beslissing had me wel geleid naar het gebied ‘Regie’, waar ik opnieuw met honderden routes geconfronteerd werd. Ik kon reclames gaan regisseren, proberen bij een gevestigde serie te werken, mij concentreren op mijn eigen werk…. Opnieuw sloeg de keuzestress toe. Omdat ik nog steeds geloofde in het kiezen is verliezen mantra, stuurde ik een algemene sollicitatie als regisseur uit en bleef op het kruispunt staan. Een reclamebedrijf geloofde in m’n kunnen en vroeg me een reclamefilmpje uit te denken. Achteraf vertelden ze me dat ze al wisten wat er ging gebeuren: ik ging heel hard mijn best doen, erop zwoegen om dan tot de conclusie te komen dat zoiets niet mijn ding was.

Charlotte Dewulf door Carl Lapeirre

Gelukkig namen ze mij het falen niet kwalijk. Ik was een werker en ze gingen me contacteren als ze een reclamefilmpje binnen mijn genre hadden. Mijn genre? Om toch weg te geraken van dat kruispunt moest ik deze keer niet qua job maar qua inhoud mijn focus kiezen. Ok, even eerlijk kijken naar mezelf, ik draag duizend en één kleuren en in mijn favoriete films praten hoofdpersonages dikwijls met hun dierlijke sidekick. ‘Vermist’ regisseren, daar lag mijn talent waarschijnlijk niet.

Uiteindelijk bleef er maar één berg over. Op die top lag het maken van een eigen film en serie voor een jong publiek. De vraag bleef wel dezelfde, hoe kon ik nu die berg beginnen beklimmen? Eerst en vooral zette ik al mijn kanalen op dezelfde lijn: website, Facebook, LinkedIN, IMDb en god weet welke media nog. Overal profileerde ik me als “A Little Lady”: een regisseur met grote dromen voor de kleinste mensjes.

Mijn kanalen waren consistent, productiehuizen konden niet langer verward zijn. Naar de buitenwereld toe leek het alsof ik wist wat ik aan het doen was, in de realiteit was ik echter nog steeds niet begonnen aan de beklimming. Met een duidelijke focus kon ik wel gericht sollicitaties sturen en projecten indienen. Een paar maanden later — naast focus moet je blijkbaar ook geduld hebben - volgde het resultaat. Mijn eigen traject ging van start met het VAF Scenario-atelier, ik kon aan de slag als schrijver bij een kinderserie en een productiehuis benaderde me om een eigen idee voor een serie op papier te zetten.

Oei, denk je, ze durft wéér niet kiezen. Neen, met een duidelijke focus geldt die regel niet meer. Als deel van de NU-generatie had ik heel graag meteen boven op die berg gaan staan, maar ik miste nog heel wat vaardigheden. Om de beklimming te voltooien , diende ik nog met verschillende opdrachten te leren hoe ik dat precies kon doen. Uiteindelijk kan je niet wachten tot de top naar beneden komt gewandeld. Als je uw focus gekozen hebt, moet je het nog steeds zelf waarmaken.

Om al die dingen te combineren zonder mijn gezond verstand te verliezen, was er één oplossing: timemanagement. Hoe ik dat probleem aanpak, spaar ik voor de volgende blog. Ondertussen wil ik iedereen aanmoedigen om te durven kiezen voor één droom of job. Bedenk waar je graag wil staan binnen 5 jaar en stel je keuzes daarop af. Uiteindelijk staat een focus niet vast, maar besluiteloosheid leidt tot niets.

Heb je zelf vragen over je artistieke onderneming of heb je zelf iets te vertellen? Dan kan je Kunstenloket en Charlotte altijd contacteren via www.kunstenloket.be en www.a-little-lady.com of haar Facebookpagina.