Recensie Moonlight(2016)

‘Ben ik een flikker?’

Regie: Barry Jenkins
Cast: Mahershala Ali(Juan),Alex R. Hibbert & Ashton Sanders & Trevante Rhodes (Chiron), Noamie Harries(Paula), Janelle Monáe (Teresa)
Speelduur : 1 uur 51 minuten
Jaar : 2016

Doorbreken van een stereotype. Vanaf het eerste shot voel je meteen in welke sfeer je zit. De film opent met een paar zwarte drugsdealers op straat. Het ziet er net uit zoals één van die vele Gangster rap video’s op Youtube. Alle clichés over de zwarte buitenwijken verschijnen op het scherm. Je denkt ‘dit herken ik’. Maar dan komt er een heel ander verhaal. Iets wat je niet zou verwachten.

Een zwarte jongen groeit op in de buitenwijken van Miami. Het leven van de jonge Chiron is niet gemakkelijk. Hij is anders dan de andere jongens rondom hem. Een faggot, zo noemen ze hem. Vrienden heeft hij bijna niet.

Hopeloos gaat de jongen op zoek naar een vaderfiguur in zijn leven. Een vader die in zijn leven nooit een rol heeft gespeeld. Als jongen ontmoet hij een zelfverzekerde volwassen man. Chiron neemt een voorbeeld aan hem. De man probeert hem te bevrijden van zijn angst om homo te zijn.

Het hoofdpersonage Chiron gaat op zoek naar zichzelf. Opgroeiend tot een volwassen man heeft hij moeite toe te geven aan zijn verlangens.

De moeder van Chiron wordt vertolkt door Naomie Harris(ook wel bekend als Moneypenny in de James Bond film Spectre). Zij weet haar rol zeer goed te spelen. Haar drugsverslaving komt zeer realistisch over. Het geeft de realiteit mee die zich afspeelt in de armere zwarte wijken in de Verenigde Staten. Anderzijds is zij in haar rol als moeder heel kil en ongevoeligheid voor haar zoon.

De moeder van Chiron kan er al niet mee overweg dat haar zoon homo is en haar drugsverslaving maakt het leven van haar zoon nog erger.

Tripartie

De film is opgedeeld in drie delen. De delen stellen een periode uit het leven van de zwarte homo voor, als jongen, tiener en volwassen man. In elk deel wordt de rol van Chiron door een ander persoon gespeeld. De drie personages verschillen veel van emotie en doen. Toch weten zij elkaar naadloos op te volgen. In elke periode voel je de traumatische ervaringen die het personage in het vorige deel heeft meegekregen.

Grof taalgebruik, drugs, wapens. Het gaat er erg aan toe in de zwarte wijken. Dat is de realiteit die de film wil weergeven. De film moet een debat openen. Al deze clichés krijgen pas echt betekenis als ze botsten met een maatschappelijk probleem in dit geval homo’s. Afro-Amerikanen die als een minderheid ongelijk worden behandeld in de Verenigde Staten is al een probleem. Zelfs binnen die gemeenschap zijn er minderheden die onrecht worden aangedaan.

Homohaat is een probleem dat zelfs in de eenentwintigste eeuw nog niet is weggewerkt. Hoewel men hier het verhaal toont vanuit de Afro-Amerikaanse bevolking is het verhaal niet plaatsgebonden. Het is een herkenbaar verhaal dat in vele culturen herkenbaar is, dat maakt het verhaal van de film nog sterker.

Voor Cinematograaf James Laxton is Moonlight zijn eerste grote werk op een internationaal doek. Hij mocht voor zijn werk in deze film maar liefst 25 nominaties en 10 prijzen op zijn naam zetten.

Op cineastisch vlak is deze film een parel. Al vanaf het eerste beeld wordt er een rijk en passend kleurenpalet gebruikt. Camerastandpunten wisselen af van statisch naar dynamisch.

Moonlight brengt een sterk emotioneel verhaal dat zich langzaam ontplooit doorheen de film. Alles verpakt in een artistiek jasje is het een film die je aan het denken zet.

Daniele LUCCHESI