Het is ons gelukt. Je komt er aan.

Brief aan mijn kind #1

16 november 2015

Hoi kleine,

Daar ben je dan. Een heel voorzichtig streepje op de zwangerschapstest. Tussen de tranen van spanning en vreugde door, heb ik de test er nu al vier keer opnieuw bij gepakt. Ik geloof het nog niet. Maar het staat er echt. Jij staat er echt. Het is ons gelukt. Je komt er aan. En ik word vader. Wat is het heftig om dit voor het eerst op te schrijven. Vader. Ik. Ha!

Gisteren hadden je moeder en ik al een test gedaan. Of eigenlijk je moeder. Ik mocht wachten. Want zo gaat dat. Zij plast. En dan kijk je samen naar zo’n test. Zo ongeduldig als je moeder is, had ze de test een paar dagen te vroeg afgenomen. Het resultaat was een streepje dat met het blote oog nauwelijks waar te nemen was.

Als twee idioten hebben we met de zaklamp van onze telefoon op de test geschenen om maar de bevestiging te krijgen waar we zo naar op zoek waren. Na een paar zenuwslopende minuten hebben we besloten om de volgende dag nog een keer te testen. En die dag is vandaag. Een dag die me de rest van mijn leven zal bijblijven.

De reden dat we zo op die test doken komt door het feit dat we al een tijdje van je dromen. Je moeder en ik. Ruim twee jaar geleden gooide ze haar laatste pil van een brug in Praag. Vlak na mijn aanzoek. Terwijl die pil in het koude water verdween, spraken wij voor het eerst écht uit dat we klaar waren voor jouw komst. Dat deden we zonder woorden. Die hadden we niet nodig. Ons gevoel, de timing en de ring om je moeders vinger waren meer dan voldoende. Doldwaas van geluk.

Wisten wij veel dat we nog een hele tijd op je moesten wachten. De één is zwanger binnen een paar maanden, de ander niet. Wij hoorden bij die tweede groep. En dat is best moeilijk. Want de twijfel sluipt er al snel in. Waarom lukt het nou niet? Ligt het aan mij? Ligt het aan je moeder? Ligt het aan ons? Na 1,5 jaar zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Ik zag daar enorm tegenop. Wat als je nou te horen krijgt dat je niet vruchtbaar bent? Alleen hier over nadenken voelde al als een mokerslag. Mijn hele leven zou dan veranderen. Althans, dat hield ik mezelf voor. Ik kan me niet herinneren dat ik in de afgelopen twee jaar meer opgelucht ben geweest dan toen onze arts vertelde dat we allebei kerngezond waren. Wat een feest. Maar wat nu?

De arts stelde IUI voor. Ik was niet bekend met deze behandeling, maar het vooruitzicht dat je moeder met naalden en hormonen in de weer moest, stemde me niet heel vrolijk. Ze heeft het drie maanden zonder een wanklank gedaan. Geen centje pijn. Met een lach op haar gezicht doorliep ze het traject. Nog steeds vind ik dat onvoorstelbaar. Maar haar wens om jou in haar buik te dragen was zoveel sterker dan deze ongemakjes. Als ik er nu op terugkijk was ze daar al je moeder. Hoe zorgzaam ze was. Hoe ze alles al voor jou deed. Terwijl je er nog niet eens was.

En ik? Ik kon nog niet zoveel doen. Behalve er voor haar zijn, haar geruststellen en haar moodswings accepteren. En dat deed ik met alle liefde. Want nu ik weer naar het streepje op de test kijk, verdwijnt heel deze periode naar de achtergrond. Alsof de zon doorbreekt. Een streepje. Meer houvast heb ik niet. Maar het is voor nu meer dan voldoende.

Ik heb me vaak ingebeeld wat ik zou voelen wanneer het moment daar is. Maar het komt niet eens in de buurt. Er schieten zoveel dingen door me heen. Ben je een jongen of een meisje? Heb je bij je geboorte al meer haar dan je vader? Shit, ik moet echt de tweede slaapkamer uit gaan ruimen! En we moeten de bruiloft uitstellen… Hoe gaan onze ouders reageren? Hebben we onze financiën wel voldoende op orde? Zoveel vragen in luttele seconden. Maar slechts één ding staat nu al vast. Ik houd nu al zo ontzettend veel van je.

Ik blijf je schrijven, kleine. Voor mezelf, voor anderen die willen meelezen, maar vooral voor jou. Zodat je later als je groot bent, weet hoe idolaat je vader vanaf dag 1 op jou is geweest.

Tot snel.

Liefs,

Papa.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.