Personal space. Over ellebooglengtes, Duitsers en zweden.

De Bovenbaas
Jan 17, 2018 · 3 min read
Illustratie: Robin Bonk | https://bonkartwork.com/

Een primeur vandaag. Illustrator Robin Bonk maakt het beeld bij mijn tekst. Elke ‘clap’ voor dit stuk is er ook één voor hem!

De laatste twee weken gingen heel hard. En meestal, als ik hard ga, krijg ik kleine confrontaties. Mensen die me niet trekken. Ze vinden me arrogant, pretentieus en dom. Zo ook deze laatste weken. Tot mijn spijt. De meeste confrontaties waren uniek. Toch zat er in één soort aanvaring een klein structuurtje.

Ik woon in de stad en ik heb daardoor het gevoel dat iedereen op mijn lip zit. Nu hebben mijn lippen een aardige oppervlakte maar om er nu met z’n alle op te gaan zitten. Hou even een beetje afstand. Ik kan in het algemeen goed laveren. Links, rechts, kleine schijnbeweging. Ik hop door de mensenmassa heen. Af en toe een schouderduwtje maar dan volgt er altijd een “Pardon” van mijn kant.

Een armlengte. Dat is een mooie afstand. Het is de afstand die ik nodig heb om me niet opgelaten te voelen. Het is de dag na nieuwjaarsdag. Twee januari. Winterberg. Mensen die wintersporten weten hoe heilig het ontbijt is. Daarnaast heb ik in de ochtend genoeg aan mijn eigen eetgeluiden, laat staan die van mijn buurman die geen armlengte maar een ellebooglengte van mij vandaan zit. Aan mijn linkerkant zit hij. (Rechts heb ik, gelukkig, een raam met gordijnen.) Hij geniet van het eten. Dat is duidelijk. Ik voel dat ik me irriteer, sterker nog: Ik peer ‘m. Doei!

De volgende dag.

We zijn vroeg. Het tafeltje lijkt nu nog dichterbij te staan. Gelukkig was er ruimte om het tafeltje naar links te verschuiven. Ik deed het. Het was perfect. Ik voelde de rust wederkeren. Ik was gelukkig en kon aan het heilige ochtendmaal beginnen. Totdat: ‘Aaaaah, das geht nicht’, een genadeloze vrouw met haar blik op autisme schoof demonstratief de tafel terug. Die ochtend vluchtte ik in de gordijnen aan mijn rechterkant. Muf maar het gaf ruimte.

Nu was dit in Duitsland en we weten allemaal dat de Duitsers niet echt tactisch zijn. Terug in Nederland gebeurde mij het weer. Ik ging eten bij ‘Tiger mama’. Dikke hipster-100 gangen-uren eten-met bier uit eigen brouwerij-toko. Nu geen eetgeluiden maar een zeer irritant gesprek. Een heel irritant gesprek waar ik deelgenoot van werd. En dan moet je nog 98 gangen. WAAROM ZETTEN WE DIE TAFELS ZO DICHT BIJ ELKAAR? Haal 1 tafel uit de rij en we zijn blij.

Ja, we. Er zijn meer mensen op deze planeet die veel waarde hechten aan armlengte afstand. Het heet ‘Personal Space’. De Zweden, ja de Zweden weer, hebben dit begrepen. Het is er standaard. Een armlengte afstand en vooral tijdens het eten. Iedereen in Zweden begrijpt dit. Als je in een Zweeds restaurant het tafeltje naast je iets verschuift krijg je een baan aangeboden. Zo lekker gaat het daar.

Misschien ben ik te hard en moet ik dimmen. Inschikken en elleboogafstand accepteren. Ok. Maar dan moet diegene naast me ook accepteren dat diezelfde elleboog bij de derde gang in zijn bakkes kan belanden.

Bedankt voor het lezen.

Tot de volgende.

Written by

De Bovenbaas schrijft over processen, denkwijzen en creaties. Soms diepzinnig, soms vol gekkigheid. Start je dag met 2 minuutjes Bovenbaas op je beeldscherm!

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade