Eerlijke antwoorden op eerlijke vragen

Een tijdje terug wist ik niet waarover te schrijven, dus vroeg ik wat rond op Facebook. En toen kwam een goeie vriend genaamd Skralan af met deze vragen. :)
Ik heb er dan ook zo eerlijk mogelijk op proberen antwoorden. 
So here it goes…

Als 15 jarige Claudia jou nu zou tegenkomen. Zou ze dan trots zijn op wie ze geworden is? Waarom? Waar zou je nog aan kunnen werken?

Eerlijk? Ik denk het niet. Mijn 15-jarige ik was helemaal geobsedeerd door gaming, graphics, Londen, muziek… Ik heb het gevoel dat ik mijn dromen heb opgegeven. Alhoewel dat nu zelfs helemaal niet meer belangrijk lijkt.

Vanaf mijn PTSD heb ik alles waarvoor ik jaren gewerkt had onmiddellijk laten vallen, waardoor mijn carrière focus heel veranderd is. Maar oorspronkelijk wilde ik doodgraag DAE (hogeschool opleiding: Digital Arts and Entertainment) afmaken, mijn creatieve en programmeer skills super hard trainen en dan voor een cool bedrijf in het buitenland gaan werken. Het leek mij zoveel makkelijker om met een stage uit te proberen of het me wel echt zou bevallen of niet buiten België.

Sinds ik met DAE gestopt ben weet ik eigenlijk niet goed meer wat ik van mijn carrière wil maken. Ik voel me geblokkeerd, vergelijkbaar met iemand met writer’s block. En terug herbeginnen zie ik ook niet meer als een optie, door vanalle redenen zoals leeftijd, inkomen, motivatie, 3D…

Waar ben je het meest dankbaar voor in je leven tot nu toe?

Dat het toch goed gekomen is tussen mij en mijn zussen, ook al leek dat vroeger verre van. We waren zoals men al wel eens zegt “als kat en hond”. Dat kwam grotendeels omdat we allemaal in andere fases zaten in ons leven. Mijn zussen en ik schelen namelijk heel veel qua leeftijd.

En ik ben ook heel dankbaar dat ik nu toch al enkele jaren een groepje vrienden heb leren kennen die het leven interessanter maken.
Vrienden met overlappende interesses, die je nieuwe dingen leren kennen. Uitstapjes samen doen, game en dinner avondjes, verjaardagsfeestjes, enz…

Wat is het meest belangrijke dat je doet in je leven?

Oei, momenteel is dat niet veel. Ik zit in een fase waarbij ik eerder het gevoel heb dat ik maar wat ronddobber en dus niet echt met iets belangrijk bezig ben.

Wat zou je doen als je de lotto wint? (en dan bedoel ik niet gewoon een sjieke auto kopen ofzo. Wat zou je echt doen? Morgen valt de jackpot van 40 miljoen euro bij euromillions. Wat doe je binnen de 2 weken na winst, wat na een maand, wat na een jaar?)

Ik denk dat ik even een tijdje loopbaan onderbreking zou nemen en een lange reis zou maken naar verschillende landen. Ik wil wat meer van de wereld zien, eens even weg van die typische maatschappelijke druk die bij het dagelijkse leven hoort en soms voor zoveel stress kan zorgen.

Een andere gedachte die ook wel heel aantrekkelijk lijkt is even naar Londen of Manchester verhuizen en daar les volgen bij Hyper Island. Maar door de prijs die er aan vasthangt vind ik dat momenteel niet echt haalbaar.

Welke raad zou je geven aan jezelf van 10 jaar geleden?

Ik zou denk ik tegen mezelf zeggen van “Doe gewoon waar je zin in hebt” en “dump je huidig lief, want hij heeft het toch niet goed met je voor en zet alle stappen om verder te studeren!” (ik werkte toen al voltijds)

Dan zou ik dus wat sneller gaan studeren, want ik had me al een paar keer laten ompraten door hem toen destijds. Dom? Ik weet het…

Waar heb je het super druk mee op dit moment, en zou dat iets nog belangrijk zijn binnen 1 jaar?

Op dit moment met de deadlines van m’n huidige projecten. Ik denk dat het binnen een jaar minder belangrijk is want dan heb ik weer nieuwe projecten.

Hoe ga jij tewerk om je opportuniteiten te creëren?

Ik doe altijd wat gerelateerd research als ik ergens wat (meer) opportuniteiten wil in creëren, zodat ik goed toch wel de nodige info bezit als het iets heel specifiek is.

En ik ga ook naar events om bepaalde of gewoon nieuwe mensen te leren kennen op een casual manier. Van daaruit zie ik dan meestal wel hoe het vlot.

Een voorbeeld van enkele jaren terug, toen ik pas verhuisd was naar een nieuwe stad ver weg van vrienden en familie, toen zocht ik op welke events er zowat allemaal waren in de lijn van m’n beroep. Vooral omdat ik er van uitging dat het makkelijker is om mensen te leren die al zeker 1 ding interesse gemeen hebben. En dat heeft zeker geholpen, ik leerde nieuwe mensen kennen en toen ik werk zocht had ik een klein netwerk waar ik eens kon horen of iemand een job voor me had.

Zet jij sommige zaken ‘on hold’ in je leven? Waarom? Wat moet er veranderen om nu actie te ondernemen?

Zeker en vast, ik evalueer altijd de huidige situatie en weeg dat af t.o.v. mijn “dromerige” plannen. Als ik vind dat ik het nu best goed heb, dan stel ik die dromerige plannen met onverwachte uitkomsten uit. Ik denk dat ik soms te veel schrik heb om te falen in bepaalde opzichten. Maar soms heb je van die “ik heb niets te verliezen”-momenten en die doen me dan actie ondernemen.

Voorbeelden van wat ik zoal ‘on hold’ zet

Bij 1 van m’n vorige jobs heb ik het mijn gedachte van ontslag te nemen een tijdje on hold gezet. Ik wist eigenlijk na minder dan een maand al dat het echt niets voor mij was.

Reizen zet ik soms ook wel eens on hold, soms voor financiële redenen, maar soms ook gewoon voor praktische redenen. Ik wil zo al een tijdje een roadtrip doen, maar ik wil bvb niet de hele tijd zelf rijden. Dus een 2de chauffeur zou wel handig zijn.

Waar heb je schrik van in het leven?

Het idee dat ik nergens goed in ben, mensen mij haten en dat ik nooit iets zal bereiken omdat ik niet weet wat ik wil.

Het is ook meer dat ik gewoon heel onrustig wordt van het feit dat ik het niet zo direct weet. Ergens dacht ik altijd dat ik het op deze leeftijd wel zou weten. Dus iedere verjaardag voel ik me altijd weer een stuk onrustiger. Dat is ook 1 van de redenen waarom ik de laatste jaren een hekel gekregen heb aan m’n verjaardag.

Wie zijn de 5 mensen waar je het meest mee op trekt? (En zijn het enablers, of houden ze je tegen op een of andere manier?)

  • Charlotte
  • Clair
  • Sam
  • Skralan
  • Steven

(lekker alfabetisch :D …)

Niemand lijkt me echt tegen te houden, buiten Steven misschien een beetje op sociaal vlak, omdat hij moeilijk uit z’n schulp komt. Al heb ik ook wel altijd periodes, waar ik van introvert naar extravert switch en omgekeerd.

Wie inspireert jou en waarom?

Momenteel Andrew Wilkinson en Kristof Orts (en Steven ook een beetje)

  • Andrew, omdat ik zijn eerlijkheid, mindset, manier van aanpak en verhalen heel interessant vind. Ik zou wel meer zoals hem willen zijn.
  • Kristof, omdat hij zijn hart volgt in het waarmaken van zijn dromen. En hij is gewoon ook een heel toffe, joviale kerel die veel interesse toont voor andere mensen. Zo is hij bij mij toch altijd over gekomen. :) Ik ben blij dat ik hem leren kennen heb.
  • Steven, wel, dat kan je eigenlijk uitgebreid lezen in deze post: A little bit of envy
One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.