Stapje voor stapje

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens iets persoonlijk geschreven heb. Het is ook al een tijdje een beetje woelig en druk. Druk in de zin dat ik alles op een rijtje probeer te zetten en te werken aan zaken die ik misschien al veel te lang heb laten aanslepen.

Het zit namelijk zo dat ik toch nog niet ben waar ik dacht dat ik was. Ik dacht ik verder heen was over het trauma van enkele jaren geleden. Blijkbaar is het toch nog een gevoelige snaar die me onlangs wist te verrassen.

Hoewel ik op zich geen probleem heb om over het trauma te praten of te vertellen, zijn het soms bepaalde vragen die onverwachte reacties triggeren. Zo besloot ik een tijdje terug om toch eens terug met iemand gaan te praten over mijn emotionele bagage. Want eigenlijk ook al voel ik me best ok, soms ook helemaal niet.

Eigenlijk was ik al een tijd een beetje een explosief vat, als er te veel misliep, dan ontplofte ik van irritatie en woede. Vooral uit onmacht en het niet kunnen plaatsen van zaken. Je blijven afvragen waarom je het verdiend hebt dat je vorig lief je zoiets aan kon doen helpt er natuurlijk niet bij.

Maar bij de minste iets of wat grotere tegenslag is dat hetgeen wat er in me naar boven komt. Telkens weer afvragen of ik zo een slecht persoon ben dat ik dit allemaal verdiend heb. Misschien is het karma? Mijn hoofd is als een bijenkorf constant druk volzet met gedachten die binnen en buiten gaan.

Dus op een dag besloot ik gewoon dat het hoog nodig was om niet bij de pakken te blijven zitten en dat ik echt niet zo boos kon blijven rondlopen. 
Ik besloot dan ook maar ineens om yoga terug op te pikken samen met m’n zusje.

En nu een tijdje later kan ik echt wel zeggen dat ik me een pak rustiger voel en dat het toch ook al in mijn omgeving is opgevallen dat ik rustiger ben. Emotioneel zit ik nog steeds in de knoop. Maar ik kan niet al mijn problemen ineens oplossen dus focus ik me gewoon op enkele zaken.

Nooit had ik gedacht dat ik me nog zo gebroken kon voelen van iets dat al enkele jaren geleden is. Dat herinneringen gewoon ineens opduiken (zowel goede als slechte) en ik het dan benauwd krijg en de tranen gewoon vollebak beginnen te rollen. Ik zei tegen mezelf dat het niet ok was. Het kan niet… na al die tijd kan het gewoon niet meer.

Maar hoeveel tijd kan je plakken op zoiets? Is het echt zo dat ik me helemaal ok moet voelen na zo een trauma omdat het al een deel jaren geleden is?

Stillaan denk ik van niet. En dat je jezelf niet echt een bepaalde tijd kunt opleggen om zoiets echt te verwerken. Je zal het altijd op een of andere manier blijven meedragen. Ik denk dat je alleen leert om er beter mee om te gaan, om het een plaats te geven en om je te focussen op positieve zaken.

Soms ben ik ook gewoon bang dat mensen gaan zeggen van dat ik er te lang over doordram. Maar ik weet dat ik met al mijn macht probeer om niet bij de pakken te blijven zitten en vooruit te kijken.

Ik kan alleen maar de raad geven: als je zelf geen blijf met jezelf weet, er iets blijft knagen, je meer van het leven verwacht had of wat dan ook… praat er met iemand over. Het is niet vanzelfsprekend dat je alles aankan wat er op je afkomt. Of dat je een trauma na enkele jaren volledig moet vergeten en verwerkt hebben.

Al neem je kleine stappen, het is beter dan bij de pakken te blijven zitten.

forward… always. Always forward.