Vragen staat vrij — antwoorden niet

Als freelancevertaler werk ik regelmatig in onderaanneming voor vertaalbureaus maar dat wil niet zeggen dat ik buiten de bevestiging van de opdracht vaak contact heb met de projectverantwoordelijken. Integendeel, door het telefoontje van een heel professionele projectmanager van een Deens vertaalbureau gisteren, besefte ik eens te meer hoe zeldzaam contact tussen vertaler en de medewerker is en het bewees eigenlijk duidelijk hoe ‘leeg’ vertaalbureaus zijn. Ze spelen enkel voor doorgeefluik en elke bijkomende vraag van de vertaler is vaak te veel gevraagd.

Nochtans is dit in heel veel gevallen wel nuttig of zelfs noodzakelijk. Zo bijvoorbeeld ook in dit geval. De projectverantwoordelijke wilde weten of we elkaar goed begrepen en dus, of de eindklant zeker kreeg wat hij gevraagd had.

Voor mij is deze communicatie cruciaal om te beantwoorden aan de behoeften van de eindklant maar in heel mijn freelancecarrière (nu 10 jaar) ben ik slechts drie keer opgebeld voor verduidelijking en ook op mijn vragen per mail krijg ik slechts heel zelden antwoord. Nochtans zijn die vragen vaak echt essentieel. Voorbeelden: wil de eindklant de u- of de jij-vorm in zijn communicatie? Voor welke machine dient de softwarevertaling? Of — zoals gisteren — is de tekst bestemd voor België, Nederland of beide en ga ik dus respectievelijk voor ‘dampkap’, ‘wasemafzuiging’ of ‘afzuigkap’?

Deze voorbeeldvragen zouden eigenlijk zelfs door de projectmanager moeten zijn uitgeklaard vóór de toekenning van de opdracht, maar dat is in mijn ervaring nog nooit gebeurd. De meeste projectmanagers willen liefst zo snel mogelijk de opdracht toewijzen aan een vertaler (vaak zelfs los van het feit of die ervaring heeft met dat type teksten). Kwaliteit is bijzaak. Dergelijke praktijken stuiten mij heel erg tegen de borst. Je wilt toch dat je klant krijgt wat hij gevraagd heeft? Als je in een restaurant vraagt om een medium gebakken biefstuk, dan moet je als kok toch ook niet a point opdienen om er snel vanaf te zijn?