Druilerige dagen

Ik word wakker, weer met diezelfde misselijkheid die ik al enkele dagen voel. De gedachte aan eten maakt dit alleen nog maar erger.

Ik lig in bed, wakker, open ogen en staar naar alles wat er rond mij staat, alles wat ik kan zien zonder al te veel te moeten bewegen.

Ik wil uit mijn bed, ik lig niet goed, mijn nek begint pijn te doen. Maar ik vind geen reden om eruit te komen. Dus ik blijf liggen en staar nog wat verder in het niets.

Plots zit ik recht, recht op de rand van mijn bed. Ik staar naar mijn koude voeten en besluit om naar beneden te gaan. Ik kijk naar mijzelf in de spiegel en voel niets, ik weet niet meer naar wie ik kijk.

Als ik mijn computer aan mijn boxen aansluit voel ik de harde bass van de trance platen door mijn lichaam vloeien, ik adem enkele keren zwaar in en uit en besef dat alles wel goed komt.

Ooit ga ik kunnen leven op de manier die ik zie in mijn dromen, ooit ga ik terug wakker worden met een lach op mijn gezicht.

Ik lig op mijn buik in de zetel en voel de muziek mijn lichaam vastgrijpen een gevoel van zenuwen en spanning schiet door heel mijn lichaam, van mijn tenen tot mijn hoofd.

Besef komt tot mij hoeveel simpeler mijn leven zou zijn als ik nooit had ontdekt dat er andere manieren van leven zijn dan de maatschappij ons voorschrijft. Als ik gewoon in het donker was blijven leven, onbewust van alles dat er rond ons gaande is.

Ik wil een leven van liefde leiden, liefde voor mensen, liefde voor natuur en liefde voor jezelf. Sommige dagen zie ik niet hoe ik hier ooit ga geraken. Maar de start is duidelijk, eerst mezelf graag zien, mijzelf eerst zetten want ik ben zelf het centrum van mijn eigen leven.

Daarna gaat de rest wel vanzelf, ik ga me laten leiden door het leven en mij hier niet meer tegen verzetten. Alles wat ik tegenkom heeft een reden, een klein deel van een groter geheel.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.