Ik ga volgend jaar geen cijfers meer geven.
Melle Kramer
127

Melle Kramer jij verwoord exact wat ik als autist al mijn hellen leven zoek in een school/opleiding, ik ben nu 28 en heb pas een aantal jaar mijn MCITP (microsoft certified IT professional) daar voor had ik niet meer bereikt dan een niveau 2 loonwerk na een tot mijn 12de een niveau basis school, ik werd door veel leraren op de gang gezet want ik was ‘te moeilijk’ ik stelden teveel vragen, voor veel van hen temoelijke vragen die ook zij niet konden beantwoorden op het niveau 2 ICT kreeg ik als antwoord ‘ga maar googelen’ die opleiding heb ik dan ook niet afgemaakt maar met dezelfden vraag kwam ik bij het rea college en de 1st dag daar was die uitgelegd en beantwoord en het zit het in de uitleg die miste ik op voor gaande scholen.

Laats had ik ook nog een gesprek met een zoon van mijn hondengeleider, hij was bang voor zijn toet ik vroeg hem waarom, zijn antwoord? ‘Ik moet een hoog cijfer halen’ zij hij bijna met tranen in de ogen, mijn antwoord was gewoon wat ik er over denk ‘‘waarom moet je een hoog cijfer? Dat cijfer betekent niets, het is een nutteloze iets. Negeer het cijfer vergeet het, kijk gewoon naar wat moet je leren en leer dat, weet je iets nog niet? leer het, wil je meer weten? leer het, en zie een toets niet als een toets maar als een ander les materiaal en als het cijfer niet voldoet, weet je ‘ik moet nog bij leren’ en laat verder die cijfer stikken als je je daar druk om maakt dan zit je hooft tijdens de toets alleen maar vol met ‘ik moet een hoog cijfer, ik moet een hoog cijfer ect.’ En heb je de (IT vergelijking) processor vormogen niet om te kijken “wat is de vraag? Ah daar weet ik het antwoord van of oh dat moet ik even noteren zo dat ik daar wat over kan leren.’’ hij vond de toets nu een stuk makkelijker want hij wist de antwoorden en maakte zich niet druk om het cijfer, hij had altijd de befaamde black-out die men bij toetsen heeft.

prestatie druk is een leuk idee maar heeft vaak het tegenovergesteld effect van het gewenste.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.