Spijkerbroek

Hartger Wassink
Jan 23, 2019 · 3 min read

‘Schrijf je nog wel eens een stukje over mij’ vroeg zoonlief van de week. ‘Nee,’ zei ik, ‘dat is al een tijd geleden dat ik dat gedaan heb.’ En ik voegde eraan toe: ‘Ik weet niet of je dat nog wel leuk vindt, dat ik dat doe. Omdat je wat ouder bent, ik weet niet of je het wel leuk vindt om over jezelf te lezen.’ ‘Ja hoor, best’, zei hij.

Ik bedacht me dat ook dit gesprekje een voorbeeld is van de ontwikkeling die hij doormaakt en dat het jammer is, dat ik daar niet meer van opschrijf. Sinds we niet meer iedere dag strijd hoeven te leveren over wel of niet naar school, en indien niet wat is dan de dagactiviteit, wel of niet naar bed (’s avonds), wel of niet uit bed (’s ochtends) is er tijd voor gewone gesprekken. Voor vragen over en weer. ‘Pap, goed geslapen?’ is het ’s ochtends. ‘Hoe was je dag?’ klinkt het ’s avonds.

‘Hoe was het op school?’ vraag ik, als ik ’s middags thuis ben als hij uit school komt. En zo waar, de laatste tijd is steeds vaker het antwoord: leuk.

Door die rust kom ik ook weer aan werken toe (ook wel weer eens fijn). En dat betekent ook dat mijn gedachten vaak bij andere dingen zijn, dan bij het schrijven van een stukje over hem. Best jammer, want zo bijzonder (in negatieve zin) als het vorig jaar was dat niemand van de 10 volwassenen om hem heen kon voorkomen dat hij thuiszitter werd, zo bijzonder (in positieve zin) is het dit schooljaar dat hij gewoon weer naar school gaat.

Als mensen me ernaar vragen, wat het verschil is, dan zeg ik: hij wordt nu serieus genomen. Er wordt gekeken naar wie hij is (vrolijk, beweeglijk, sociaal, verantwoordelijk, verbaal sterk) en er wordt aan hem gevraagd wat hij nodig heeft om wat te leren (een reden, waarom het zin heeft). Waar vorig jaar het gesprek ging over wie en hoe hij zou moeten zijn (rustiger, niet zo brutaal, niet telkens overal bij vragen: waarom?) en waar telkens werd vastgesteld wat hij nog niet kon (stilzitten, luisteren, in een boek kijken, opgaven maken) om te leren.

Heeft hij al wat geleerd dit jaar? Misschien niet in de zin van schools leren. Buiten het kleine verplichte programma van Agora beperkt hij zich tot Youtube-video’s kijken en Donald Ducks lezen. Van een wiskunde-proefwerk zou hij weinig bakken. Een zin ontleden lukt denk ik ook niet. Maar zijn Engels is prima. En in het Duits zou hij zich ook wel redden. Hij draait z’n hand er niet voor om, om een gymles te verzorgen voor z’n klasgenoten. Met zijn groepje werd hij laatst tweede van de school bij het Globaland-project, dankzij z’n verbale vaardigheden, organisatietalent en interesse voor geld verdienen.

En vooral heeft hij geleerd dat hij er mag zijn. Dat hij gewaardeerd wordt voor wie hij is, en dat hij vanuit die basis er voor anderen kan zijn. Dat is voor hem al een enorme sprong.

Niet dat we ons geen zorgen maken. Ik slaap er nog wel eens slecht van: hoe zal het verder gaan? Toevallig gisteren nog. Ik zat wat sip aan de ontbijttafel daarom en zat te wachten tot hij eindelijk naar school zou gaan. Hij had z’n boterhammen op en ging zich aankleden. Dat duurt meestal 2 minuten, want z’n veiligheidsuniform was de afgelopen 1,5 jaar een joggingbroek en een trui-met-capuchon. De enige manier om zich fijn te voelen in een onvoorspelbare, voor hem onveilige omgeving. Daar kwam hij alweer naar beneden. ‘Zie je niet iets aan mij?’ Ik keek en mijn ogen werden groot. ‘Een spijkerbroek!’ Mijn ochtendhumeur was op slag verdwenen. Het komt goed met die jongen.

Hartger Wassink

Written by

Boek (2018): ®️ zijn als leider https://bit.ly/2HJGGWG | onderwijs | governance | leiderschap | board chair @governforimpact | @NIVOZ | wielrennen | literatuur

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade