Een kijkje in een psychotherapiekeuken

Therapiefragmenten samengesteld aan de hand van een combinatie van praktijkervaringen. Oom de privacy te waarborgen zijn de beschreven cliënten fictief en gelijkenissen gebaseerd op toeval.

Hoe de cliënt zelf de oplossing heeft en daar achter komt

Ik zit klaar voor de therapie maar mijn cliënt nog niet, hij twijfelt, hij weet niet wat hij in zal brengen. Vorige keer heeft hij met klei gewerkt om meer zicht te krijgen op welke klachten hij nou precies allemaal ervaart en dit is de tweede sessie. Hij heeft dus verschillende klachten waar hij uit kan kiezen om als eerste mee aan de slag te gaan, hij twijfelt nu tussen werken aan schuldgevoelens die aan hem blijven plakken en zijn heftige boosheid in reactie op de lompheid van anderen. Moeilijk, moeilijk, van beide heeft hij erg veel last, hij kan niet kiezen. Hij geeft aan dat hij eigenlijk altijd al moeite heeft met keuzes maken. Begrijpelijk dat we dit in therapie ook tegenkomen. Maar, zonder inbreng geen therapiedoel. Hoe dat op te lossen?

Dit werkt voor hem, wat werkt voor jou?

Terugdenkend aan de vorige sessie kom ik op een idee. Hij had namelijk moeite gehad met het uitbeelden van zijn klachten in klei. Je moet immers kleuren kiezen en daar ook nog vorm aan geven (dat zijn nog meer keuzes). Het was mij opgevallen dat, toen hij klaar was, meteen vastberaden had gezegd: “nu is het af!”. En dat iets af is, is ook een keuze! Dus blijkbaar lukt het hem soms wel! Dat kan nu van pas komen! Hoe?

Cliënt: Keuzes maken is simpel geworden!
  • Om er achter te komen of zijn ‘beslissing’ van vorige keer hem nu inderdaad kan helpen, vraag ik hem:
Vorige keer was het voor jou heel duidelijk toen je kleistuk af was. Hoe deed je dat toen? Hoe besloot je vorige keer: “nu is het af!”?
  • Hij antwoord:
Met de klei? Ja, maar dat was makkelijk
  • Als ik vraag waarom dan, zegt hij:
Gewoon…uh…ik denk omdat dat visueel was
  • Ik:
Aha! Hoe kan je deze keuze visueel maken?
  • Ik stel deze vraag, want wellicht helpt het visueel maken ook bij deze keuze. Terwijl hij de kamer rond kijkt mompelt hij:
Hm, … even kijken (hij kijkt de kamer rond waar wat knuffels en andere dingen liggen voor dit soort doeleinden), … de olifant knuffel kan staan voor het aan de slag gaan met mijn schuldgevoel en … die steen daar voor dat ik zo boos word om lompheid .
  • Hij pakt beide objecten vast, maar blijkt nog niet te kunnen kiezen.
    Ik weer:
En verder? Wat nog meer maakte de beslissing van vorige keer gemakkelijk? Wat heb je nu nog nodig om het onderwerp voor vandaag te kunnen kiezen?
  • Daar moet hij even over nadenken en dan:
ah! Ik weet het, afstand!
  • Hij staat op en zet beide objecten een eindje verderop, kijkt ernaar en concludeert verrast:
Wat leuk, dit ga ik vaker toepassen!, want nu is het makkelijk, de olifant! Daar wil ik als eerste aan werken!

Zo gezegd, zo gedaan. Dit stukje coaching was niet alleen behulpzaam om de therapie te kunnen starten, maar voor de rest van zijn leven. Hij heeft deze, ter plekke ontwikkelde techniek, zo vaak toegepast dat het nu automatisch gaat en er niets meer bij hoeft te pakken. Keuzes maken is simpel geworden!


Dit werkte voor hem, wat werkt voor jou?

Carl Jung zei: De schoen die de één perfect past, knelt bij de ander.

Ik werk vanuit de Integratieve psychotherapie, daarbij zien we ieder mens als uniek in de zin dat wat voor de een werkt niet voor de ander hoeft te werken. Jij bent de enige die kan weten wat bij jou werkt, daarom zeggen integratief therapeuten: de cliënt weet het, wil het, kan het en doet het. Waarom dan therapie? Blijkbaar kan iemand er op dat moment niet bij en dat is waar therapie kan helpen, zodat je het daarna zelf weer kan.

Meer weten? Kijk dan hier
http://alessandrasichi.nl/wat.html


drs. Alessandra Sichi
Psycholoog, docent & Integratief Therapeut

www.alessandrasichi.nl
Amsterdam