Dag +1

Ze heeft de hele nacht liggen wenen, mijn vrouw. De hele nacht kwaad op zichzelf, de wereld rondom haar, mij,… wie zal het zeggen? Er komt geen woord uit.

Geen goedemorgen. Geen kus. Geen knuffel.

Ik weet niet welke reeks ik aan het neerpennen ben: de weg naar het redden of falen van ons huwelijk.

Elke moment dat ‘ze meer afstand neemt’, zie ik haar verder afdwalen, weg van ons. Als een vlot dat stilletjes afdrijft naar de open zee, mij achterlatend op het strand, gedragen door een wind van onzekerheid.

‘Bedankt om de keuken op te ruimen’. Ik hoor nu pas voor het eerst haar stem deze ochtend. Verder niets meer. Ze gaat de ochtend in, naar het werk.

Zijn kleine stapjes goed…?

Like what you read? Give Jack DD a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.