Alleen aan de ronde tafel — Jackie filmrecensie

Wie een over gedramatiseerde vertelling van de gruwelijke gebeurtenis en de moeilijke momenten die daarop volgden zoekt, zal echter op zijn honger blijven zitten.

Natalie Portman straalt als Jackie in de laatste biografische film over het leven van Jacqueline Kennedy. Met een hoogstwaarschijnlijke Grammy in haar toekomst worden haar prestaties in de film als Portman’s beste werk tot nu toe gezien. De film neemt plaats in de eerstvolgende dagen na de moordslag op president John F. Kennedy. De publieke en persoonlijke kant van Amerika’s eerste weduwe worden briljant tegen elkaar uitgespeeld door de regisseur Pablo Larraín.

De film toont aan hoe het was voor de eenzame vrouw aan de andere kant van de schermen. In de dagen na de dood van haar man maakte Jackie Kennedy, de vrouw achter de geliefde president John F. Kennedy, het haar missie de reputatie van haar man als warmhartige koning van het Amerikaanse rijk voor eens en altijd vast te verzilveren. Dit deed ze in een interview met journalist Theodore H. White. Samen doopten ze de Kennedyjaren om tot de Amerikaanse Camelotjaren, naar het voorbeeld van de geliefde koning Arthur.

Oorverdovende platte stiltes

In contrast met andere biografieën over de eerste Amerikaanse weduwe, geeft Jackie enkel de zeven dagen na de moord op John F. Kennedy weer. Wie een over gedramatiseerde vertelling van de gruwelijke gebeurtenis en de moeilijke momenten die daarop volgden zoekt, zal echter op zijn honger blijven zitten. De regisseur kiest namelijk voor een realistische aanpak waarin hij eerder de stiltes dan de actie benut.

Deze keuze leidde jammer genoeg ook tot een plat gevoel bij het kijken van de film. De kijker verwacht hevige emoties van een kwade vrouw in rouw. Een Jackie die zichzelf gladstrijkt voor het oog van haar volk en de camera’s, maar die buiten het publiek oog lijdt onder haar verlies. De toeschouwer krijgt echter niets meer dan een kijkje achter de schermen waaruit blijkt dat Jackie Kennedy, ook wanneer ze omgeven werd door vertrouwelingen, nauwelijks haar façade liet vallen. In een tijd waarin elke film en serie bol staat van de spanning en actie geeft het slappe indruk.

Ook de acteerprestaties van Natalie Portman hadden af en toe een zwak kantje. Aangezien de actrice van dezelfde streek afkomstig is als jackie Kennedy, kreeg ze het typische accent van de first lady kennelijk zonder al te veel moeite onder de knie. Haar zachte, bijna fluisterende stem komt dicht bij het origineel, maar ze mist de onderliggende kracht die de tedere stem van Jackie zo karakteriseerde. Hierdoor komt Portman’s Jackie zwakker over dan de first lady dat in werkelijkheid deed.

Mooi aangekleed

Wat echter wel een sterke rol speelde was de kledij en de aankleding van de sets. Historische tafelrelen werden getrouw in scene gezet. Dit zorgde voor een realiteit die hard aankwam. Zo werd het roze pakje van Jacqueline Kennedy doorheen de film uitgespeeld. De film begint met een beeld van de Kennedies die uit hun vliegtuig stappen om het volk te groeten. Meteen erkent de kijker het iconische pakje en is hij zich bewust van de dramatische gebeurtenis die er aan zit te komen.

Ook na de moord blijft het pakje terugkeren. Jackie koos er namelijk voor de kledij aan te houden en haar publiek te confronteren met de gruwel die zich had plaatsgevonden. Pas wanneer ze alleen was in het Witte huis koos ze ervoor haar façade te laten vallen en zich van haar besmeurde kleren te ontdoen. Het is op dit moment dat we eindelijk de gebroken vrouw te zien krijgen.

Melania

De film biedt niet alleen een nieuwe blik op Jackie Kennedy en de dagen na de dood van haar man, maar ook op de taferelen die zich op dit moment in Amerika afspelen. Melania Trump, de vrouw van de onlangs verkozen president van Amerika, Donald Trump, wordt namelijk vaak vergeleken met Amerika’s eerste weduwe. Net zoals Jackie Kennedy gedraagt Melania zich als de huisvrouw die alles achter de schermen regelt. Er is een groot contrast met de eerdere first lady Michelle Obama die een duidelijke stem had naast die van haar man.

Jana Frambach

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.