Tan goes Pinay

Eigenlijk was ik niet van plan om iets over mijn reis naar de Filipijnen te schrijven. Máár, er is een moment geweest waardoor ik en Chris bijna moesten janken, omdat het erg sad, maar ook ontzettend mooi was. Zoiets indrukwekkends moest ik wel opschrijven. De rest van mijn reisverhaal kan natuurlijk niet achterblijven, maar dat komt later in mijn stukje.

Over Iwahig Prison & Penal Farm
De Iwahig Prison & Penal Farm ligt op Palawan. In het kort is dit een gevangenis, zonder muren of hekken en is maar liefst 2x zo groot als Parijs. Het is een plek waar gevangenen na een tijd van goed gedrag naartoe gaan. In Iwahig moeten de gevangenen werken, bijvoorbeeld rijst oogsten. Het is hard werken, maar altijd veel beter dan waar ze hiervoor zaten. In Iwahig hebben de gevangenen een eigen huisje en zijn ze vrij om te gaan en staan waar ze willen, mits ze niet aan het werk zijn. Er zijn drie gradaties aan security levels, te zien aan de kleur shirts die de gevangenen dragen: 
1. Minimum = bruin
2. Medium = blauw
3. Maximum = oranje

Met een tricycle reden we naar Iwahig en godverdomme, wat een mooie omgeving 😱! Bergen begroeid met veel groen gingen aan ons voorbij. Iets verder troffen we de blauwe shirtjes aan, ze zwaaiden vriendelijk naar ons. Bij een kerk werden we afgezet en konden naar binnen. Eerst werden allerlei handgemaakte spulletjes ons aangesmeerd, van dromenvangers tot wierrookhouders. Iets verderop verzamelden 8 boys zich op een soort podium, waarna ze een dansje voor ons twee performden op een Bruno Mars hitje. Ongemakkelijk is een understatement.

Jason
Tussen zelfgefabriceerde gewichten zat een ondergetattooeerde guy met een 5-panel cap op en Nikes aan; meet Jason. Ik was wel benieuwd naar zijn verhaal en begon subtiel over tattoo’s. Hij bleek zelf te tattooeren, ook op zichzelf (oa op z’n nek dmv een spiegel). Uiteindelijk vroeg ik door naar hoelang hij hier al zit en — beleefd — waarom. Hij vertelde dat hij 19 jaar vastzit omdat hij twee mensen heeft doodgeschoten. Hij wacht hier z’n doodstraf af.

In hoofdstad Manilla waren een aantal gangs actief, die elkaar zo nu en dan afknalden vanwege oa drugsdeals. Dit allemaal gebeurde ook in de wijk waar Jason opgroeide. Op een dag viel een gewapende gang zijn huis binnen om de boel leeg te roven. 10-jarige Jason en zijn vader probeerde hen tegen te houden. Voor hij het wist werd hij wakker in het ziekenhuis met schotwonden in z’n schouder en hoofd. Dat was nog niet eens het ergste, want eenmaal bijgekomen hoorde hij dat zijn vader, moeder en tweelingzusje doodgeschoten was.

9 jaar later. Jason werd getipt door vrienden dat er een paar daders waren gespot. Na 9 jaren in grudge te leven, besloot hij wapens te regelen, 2 man dood te schieten en zich vervolgens aan de politie over te geven. Nu — 19 jaar later — verblijft hij in Iwahig, in afwachting op zijn doodstraf: 3 maart 2022. Exact het jaar van de presidentsverkiezingen. Dit is dan ook de reden dat Jason goede hoop houdt, dat zijn straf niet tot de dood leidt. Je kunt denk ik wel raden dat Duterte niet zijn favoriete persoon is. Spijt van zijn moorden heeft Jason niet. Wat mijn familie is aangedaan verdienen ze net zo hard terug, vertelde hij. Als ik ze niet had gestopt, hadden ze dit wel bij andere families gedaan, voegde hij toe. Met zijn beweegredenen hoopt hij bij een andere president strafvermindering te krijgen.

Veel van de bezoekers schijnt uit Nederlanders te bestaan. Zijn huidige vriendinnetje is ook Nederlands. Trots laat hij haar foto op zijn mobiel zien. Huh, mogen jullie hier zelfs telefoons hebben? vroeg Chris. Jason deed een wijsvinger voor z’n mond en zei — stiekemig en lachend — dat dit eigenlijk niet mag. Zo kan hij in ieder geval contact houden met z’n liefje. Als hij vrij zou komen zou hij het liefst naar Nederland gaan. Sommige gevangenen willen hier niet eens weg, bang dat ze op straat door de overheid worden gespot. Het gebeurt regelmatig dat ex-gevangenen alsnog worden doodgeschoten, legt Jason uit. Nèt voordat hun straf erop zit maken ze een overtreding, zoals alcohol drinken, zodat ze langer kunnen blijven.

Tijdens het praten stak Jason een sigaret op, in de kerk. Dat vond ik een goed idee dus stak ik er ook eentje op. Ineens zwermden er allemaal gevangenen om mij heen als bijtjes bij honing. Ik voorzag iedereen van een tabaksstaafje en het werd uiteindelijk een gezellig sfeertje. Mooi vond ik dat Jason positief in het leven staat. Hij verwelkomt bezoekers met een ingestudeerd dansje in ruil voor donaties. Zijn verhaal delen doet hij graag en hoopt daarmee mensen te inspireren om de kleine dingen in het leven te waarderen. Met een leeg pakje sigaretten en een voldaan gevoel verlieten we Iwahig.

Jason (L)

Ennnn de rest
Even weer terug naar het begin van de reis. Ik wilde toch even de vreugd delen van het vliegtuig-wc-hokje van China Airlines: een lobbymuziekje tijdens het kakken. Ik kan nu gelukkig sterven.

Manilla Manilla Manilla
Eenmaal in Manilla geland werd ons al snel duidelijk dat we hier zo snel mogelijk weg wilden. Met een Uber taxi worstelden we ons door de files heen en kwamen in een hippig straatje aan waar we 1 nacht verbleven. Daar was ik best blij mee gezien de rest grimmig overkwam. De buurt om ons hostel bleek fantastisch te zijn. Zo passeerden we een club waar je oa midget oil wrestling kunt aanschouwen. Even later kwam Joel aan, waarmee we onze eerste dag in de Filipijnen vierden met alcohol, veel.

Boracay
De dag begon met een bonzend hoofd, poofy gezicht en het gevoel van een gebruikte sportsok in de mond. Gelukkig was het de dag om verder te reizen naar Boracay. Vanaf het vliegveld van Boracay pakten we een tricycle; een motor met een zijspan.

Zie hier een stijlvolle versie van de tricycle

De avond was inmiddels gevallen, hier wordt het al rond 18:00 uur donker. We reden naar Frendz Hostel, op een zondag. Elke zondag en woensdag is het Pasta Night; fissa, muziek, gezelligheid en een gratis bordje pasta. We kwamen om 20:00 uur aan en het feest was in volle gang, best een leuke binnenkomer, al was ik nog best apathisch. Acclimatiseren lukte beter na een aantal rum-colaatjes. Ik nam het ervan, want hey, €0,75 per glas, ik klaag niet.

De dag begon wederom zoals die daarvoor, dan wel veel beter. Een paar stappen van het hostel verwijderd lag het strand. Wit poederig zand en helder hemelsblauw water gaf een grijns van oor tot oor. De brakheid spoelden we weg met nog meer alcohol. Kwaad met goed bestrijden zeggen ze ook weleens, toch..? De zonsondergang was prachtig. Frendz gasten vergezelden ons. De vibe was top, een beetje te omschrijven als de strandscene uit The City of God. Ook fijn: tot nu toe geen één kakkerlak gezien (zowel het volk als de insecten).

Een samenvatting van de daaropvolgende dagen in Boracay: Seven Eleven, met de bijbehorende tosti’s, bao’s, hotdogs en goedkopere drank (we blijven toch Nederlanders heh). Party errrnight, met name de Exit en strand errrday.

Na 4 heerlijke dagen in Boracay scheiden onze wegen met die van Joel. Op de planning staat Siargao, een eiland waar surfen goed mogelijk is. We kwamen de dag voordat we vertrokken erachter dat het daar momenteel regenseizoen is. De tickets waren al geboekt. We besloten op onze overstap Cebu te blijven om daarna naar het vlakbij gelegen Bohol door te gaan.

Panglao
Aan Bohol ligt Panglao. Na een klein onderzoekje op het web te hebben gedaan leek ons dat wel een fijne bestemming. Eenmaal aangekomen was het wel oké, al waren er veel kutchinezen en veelste dure resorts. Het strand was ook veel minder dan die van Boracay. Met positieve energie lieten we ons door onze holy grail aka Lonely Planet naar een restaurantje leiden. Relatief goedkoop en lekker, aldus de Lonely Planet. 3 kwartier na bestelling en nog geen voedsel werd ik hangry, een boze donderwolk zegmaar. Na niet lekker te hebben gegeten en vertrouwen in onze holy grail verloren, heette Panglao’s nachtleven ons onaangenaam welkom. Oude loser-westerlingen die gevleid zijn door de aandacht van jonge Filipijnse dames. Verschrikkelijk. Plus, hier de eerste kakkerlak gezien. Tijd om hier zo snel mogelijk weg te gaan.

Palawan
Vanuit Cebu vlogen we naar Palawan, inmiddels wel vliegmoe geworden. De dag daarna Iwahig Prison & Penal Farm bezocht en gelijk door met de bus. De 3,5 uur durende rit bracht ons naar Port Barton. Dit is de plek waar ik dit verhaal in typ, net was dat in de hangmat en daarvoor op het strand.

Nu op de veranda van mijn huisje

Ik ben een beetje verliefd op deze plek. Het is er gezellig, maar wel rustig. Nadeel hier is dat er geen elektriciteit tussen 06:00 en 18:00 uur. Wakker worden om 06:00 uur omdat de ventilator stopt is zegmaar ons grootste probleem hierzo ;)

Hangmattie
Straatje richting het strand
Like what you read? Give Joanna Tan a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.