Dierenleed bij de McDonalds

Ratsch. Even deed de duif nog wat stuiptrekken, maar al gauw bewoog hij niet meer. Het meisje dat achterop de fiets zat die de duif aanreed keek nog even om, maar besteedde er verder weinig aandacht aan.

Het gebeurde zo voor m’n neus. Op een zonnige namiddag in september zat ik buiten bij de McDonalds in Utrecht aan de gracht. De weg daar is niet al te breed en wordt bevolkt door veel fietsers en af en toe ook duiven. Inmiddels dus één duif minder.

Ten minste, als hij echt dood is. Een kale man van achterin de dertig staat op van de tafel naast me en loopt naar de duif. Hij tilt het lichaampje op en laat het slap weer op de grond vallen. De duif lijkt mij zonder twijfel het aardse leven te hebben verlaten.

De man staat weer rechtop en kijkt nog even naar de duif. Dan draait hij zich naar mij toe en vraagt of ik een mesje heb. ‘Nee.’ antwoord ik. Nog voordat ik kan vragen waar hij een mes voor nodig heeft, keert de man zich naar de tafels naast me om het daar te vragen. Niemand heeft een mes voor hem, en snel loopt de man door en verdwijnt uit het zicht.

Een minuut later is hij terug, mét mesje. Het lijkt van plastic en niet heel stevig. Hij gaat recht op zijn doel af, knielt neer bij de duif en begint met het mes de duif te bewerken. Hij zet het mes op het nekje en begint te snijden. Maar het mesje is zo bot als wat, dus om iets te bewerkstelligen is de man al gauw er flink op los aan het hakken.

Alle aandacht van het etend en wandelend publiek gaan inmiddels naar de man die de duif aan het guillotineren is. Na een minuut hakken, grijpt de man het kopje vast en trekt het met enige inspanning los van de romp. Een kort moment staat hij met de twee delen van de duif in zijn handen. Dan gooit hij ze terug op de stoep. Het kopje stuitert een keer en beland een meter verderop.

De beul staat op, wrijft nog wat in zijn handen en loopt terug naar zijn tafeltje. Als hij gaat zitten beantwoord hij de vragende blikken van de mensen om hem heen. ‘Tja, moet zo’n beestje toch uit zijn lijden verlossen.’

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.