บอกรักผ่านจดหมาย ❤
วันนึงตัวเราเองตอนอายุสี่สิบสี่ อาจจะกำลังหัวเราะราวเรื่องของเราตอนยี่สิบสี่อยู่ก็ได้นะ อาจจะมีครอบครัวแล้ว อาจจะเป็นแม่ของเด็กสามคนแล้ว และอาจจะไม่เชื่อในคำที่ว่า รัก อีกแล้วก็ได้ … ในวัยนั้นเราว่าเราคงคิดถึงอะไรก็แล้วแต่ที่ส่วนใหญ่เป็นการนึกถึงตัวเองมาก่อนเสมอ อะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เรามีความสุขมากกว่า…
เราเองแค่เดินผ่านเข้ามาในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านี้ในชีวิตของเขาที่มีเรื่องราวนับล้านเกิดขึ้น ไม่รู้…ไม่เคยรู้เลย
เรียกมันว่ารักได้ไหม?
รักเหรอ ? เราดูเด็กไปเกินกว่าจะเข้าใจ หรือเวลาของเรามันน้อยเกินไปที่จะทำให้เราเข้าใจ