B3 | De donderpreek

‘’Geef je nu de monteur de schuld?’’

‘’Nee, nee, nee…’’ Corlissa doet een stapje achteruit. ‘’De vaatwasser was alleen meteen nadat hij weg was alweer stuk, dus misschien…’’

De huisbazin onderbreekt haar. ‘’Luister, jullie zijn gewoon niet zuinig op je spullen. Weet je waarom de vaatwasser elke keer verstopt? Omdat jullie frituurvet en boter door de afvoer laten gaan!’’

‘’Wij hebben geen frituurpan en ik vette pannen maak ik altijd eerst met een papiertje schoon,’’ probeert Corlissa zich te verweren.

De ogen van de huisbazin worden steeds een beetje groter. ‘’Nee, jullie hebben het nooit gedaan. Maar die wasmachine is nog hartstikke nieuw, die is hier geïnstalleerd toen jullie hier woonden.’’

Vlug zegt Corllisa: ‘‘Wij wonen hier al jaren en niemand van ons heeft meegemaakt dat dat lor werd geïnstalleerd.’’ Er klinkt weer een beetje vuur in haar stem.

Stilte. De huisbazin kijkt onthutst, dan draait ze zich om. Terwijl ze de deur uit davert, roept ze over haar schouder ‘’Je betaalt er zelf voor, allemachtig!’’

De deur klapt dicht. Corlissa steekt haar handen in het koud geworden sop. ‘‘It’s the hard knock life, for us…’’ zingt ze zachtjes, terwijl ze verder gaat met de vaat.

Like what you read? Give Lola Brouwer a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.