Storytelling J3

1985, Groningen

Lola Langkous
Aug 27, 2017 · 6 min read

Emmy slikte. Ze frommelde het papiertje dat ze onder haar ruitenwisser had gevonden zenuwachtig tussen haar handen. Vluchtig keek ze over haar schouder. Zag ze daar iemand achter die auto’s aan het einde van de parkeerplaats? Zachtjes vervloekte ze het het zwakke lantaarnlicht terwijl ze haastig haar sleutels zocht.
In de auto haalde ze diep adem. Rustig. Ze wachtte even voordat ze de lampen van haar Volkswagen Golf aandeed. Nog één keer tuurde ze om zich heen. Was ze echt alleen? Ze wist niet welk antwoord haar hart weer normaal zou doen kloppen. Waarom had ze ook aangeboden om die klusjes nog te doen na sluitingstijd? Zelfs haar baas was er allang vandoor. Het briefje stopte ze diep weg in haar zak. Weg. Ze moest weg. Sputterend spurtte de auto de parkeerplaats af.

Ondanks zorgvuldige planning, was het briefje een wilde gok geweest. Vlak nadat ze ‘s ochtends geparkeerd had, had hij het briefje op haar ruit geplaatst. Vingers gekruist dat het er nog zat als ze terugkwam. Op maandag was ze vrij, op dinsdag moest ze werken, wist hij, dus het moest vandaag. Hij kende haar rooster uit zijn hoofd.

De warme stralen van de douche kalmeerden Emmy langzaam. Dichte damp vulde de badkamer. Een kwartier, een half uur: hoe lang ze al onder de douche stond wist ze niet. Maar met het hete water spoelde geleidelijk de grootste schrik mee door het afvoerputje.
Nat haar drupte op haar blote lijf. Weifelend reikte ze naar het hoopje kleren op de grond, uit de broekzak viste ze het briefje. Ze hoefde hem niet te openen om te weten wat erop stond. Onder de douche had ze over en over bedacht of ze het echt goed geïnterpreteerd had. Of het van iemand zou kunnen zijn die ze kende. Een voor een was ze alle mensen die ze in de omgeving kende langsgegaan, maar dat had alleen maar de conclusie opgeleverd dat het wel een vreemdeling moest zijn. Maar hoe kende hij haar? Zou hij haar een keer in de winkel hebben ontmoet? Had ze de laatste tijd niet toevallig ongure klanten gehad? Ze kon niks bedenken, morgen zou ze haar collega’s uit de winkel eens vragen.

Zou ze het hebben gelezen? Hij had eigenlijk willen kijken hoe ze naar de auto was gelopen. O, wat hij zou hebben gegeven om haar gezicht te zien. Zou het veel reactie hebben opgeroepen? Zou ze het met iemand gedeeld hebben zodra ze thuis was? Had hij het maar gezien. Maar het risico was te groot: als ze hem zou hebben gezien, zou het hele plan weleens verkeerd uit kunnen pakken…

‘Gesloten’, las het bordje op de deur. Emmy draaide het om, zodat die kant nu naar buiten zichtbaar was. Normaal luchtte het ritueel op na een lange werkdag, vandaag had ze er de hele dag al tegenop gezien. Vanachter de toonbank had ze iedereen die binnenkwam goed in de gaten gehouden. Ze wist niet goed waar ze naar op zoek was. In haar hoofd had de gezichtloze schrijver de gestalte aangenomen van een kalende man in een lange trenchcoat die haar heimelijk observeerde vanachter een zonnebril. Ze was hem niet tegengekomen en was dat niet van plan te doen onderweg naar huis. Met gehaaste passen liep ze naar de kapstok.

Hij zag haar meerdere keren per week. Altijd deed hij zijn best om onopvallend naar haar te kijken. Ze had niks door meestal, maar goed ook.

‘Zo, jij hebt haast. Leuke plannen vanavond?’ Haar collega glimlachte naar haar. ‘Theo! Nee, ik wil gewoon snel naar huis. Nu het zo vroeg donker is moet je wel, als je nog iets aan je avond wil hebben.’ Ze glimlachte scheef. Met haar hand op de deurklink draaide Emmy zich naar Theo toe. ‘Zeg, je bent niet toevallig ook met de auto? In dat geval kunnen we samen naar de parkeerplaats lopen.’ Verontschuldigend hield Theo zijn handen in de lucht. ‘Sorry, ik moet nog afsluiten. Bovendien staat mijn fiets naast de winkel. Helaas! Anders had ik het graag voor je gedaan.’ Emmy keek op haar horloge. Die paar minuten kon ze wel wachten. Het was maar een paar straten naar haar auto, maar als ze aan die donkere steegjes dacht, liepen de rillingen haar al over de rug. Daar had ze na gisteren geen trek in. ‘Ik wacht wel even joh, wel zo gezellig. Loop je dan zo mee?’ Met opgetrokken wenkbrauwen stamelde Theo: ‘Uhm.. Ja, natuurlijk. Als je dat graag wil. Wacht even, ik ben zo klaar.’

Het briefje was een risico geweest. Dat hij haar niet opviel was eerst fijn, maar eigenlijk wilde hij niets liever dan dat zij hem kende als schrijver achter het briefje. Hij had nu geen idee hoe ze had gereageerd. Had hij haar toch aan moeten spreken in plaats van anoniem moeten schrijven?

Het gerammel van de fiets tussen hen in stelde Emmy gerust. Ze hoefde niet in haar eentje over straat. Al was ze op haar hakken langer dan haar collega en al wekten zijn leesbrilletje en pluizige fringe bij niemand de illusie dat hij een gevecht zou winnen, toch voelde ze zich een stuk veiliger met hem aan haar zij. Zou hij beseffen dat ze hem mee had gevraagd omdat ze bang was?

‘Dankjewel voor het meelopen, Theo. Ik waardeer het enorm.’ Theo keek naar de grond. ‘Geen probleem joh. Je zegt het maar.’ Emmy reikte naar haar sleutels, maar bedacht zich. In plaats van autosleutels haalde ze het verfrommelde briefje uit haar tas. Nerveus streek ze het glad. ‘Eigenlijk zou ik je wat willen vragen. Zie, ik vond gisteren dit briefje op mijn ruit en ben sindsdien als de dood dat ik een stalker heb. Voor mijn gevoel kan er achter ieder bosje iemand vandaan springen. Zou je misschien vaker met me naar de auto willen lopen?’ Theo keek haar verward aan over de rand van zijn bril. ‘Een stalker? Oh, nee..’ mompelde hij. ‘Ja, ik heb geen idee wie het zou kunnen zijn, maar ik’ — Theo’s hand op haar arm onderbrak haar. ‘Emmy, ik weet het wel. Sorry dat je dacht dat je een stalker had. Dat was nooit de bedoeling. Ik dacht dat het romantisch zou zijn.’ Perplex keek Emmy naar de jongeman tegenover haar die van het ene naar het andere been wiebelde. Voor het eerst sinds ze bij de winkel weggelopen waren zochten zijn ogen de hare: ‘Er was nooit een goed moment of een goede manier om te zeggen wat ik voel. Ik hoopte dat als ik het op zou schrijven… Nou ja, dat je op de een of andere manier zou weten dat ik het was. Dat je dat stiekem zou hopen. Of zo. Dus.’

Aan haar verblufte gezichtsuitdrukking zag hij dat het niet helemaal volgens plan was gegaan. Het was niet het grote romantische gebaar geweest dat hij gepoogd had te bereiken. Bloemen waren beter geweest. Minder angstaanjagend, dat zeker. Hij staarde naar het briefje in Emmy’s hand. De bekende woorden in zijn handschrift staarden terug. Hij las ze opeens hoe zij ze moest hebben gelezen.

Emmy,

Ik kan geen genoegen krijgen van naar je kijken. Ik doe er alles aan om jou elke dag te zien de rest van mijn leven.

‘Luister, het spijt me echt. Ik meende wat er staat, maar ik bedoelde het anders. Ik ga blij naar mijn werk omdat ik weet dat ik jou daar zie. Zo wil ik me niet alleen tijdens werktijd voelen, daarom hoopte ik dat je ook daarbuiten een keertje af wilde spreken. En het liefst vaker dan dat. Ik vind je echt heel leuk, Emmy. Maar als ik je nu af heb geschrikt…’
Toen hij stilviel, realiseerde Theo zich dat Emmy al die tijd nog niks had gezegd. ‘Dus, eh, Em, wat zeg je ervan?’

Emmy glimlachte. De hakkelende jongen tegenover haar durfde ze wel aan. ‘Vooruit. Om te vieren dat je geen kalende man met moordplannen bent. En ondanks dat die man niet bestaat, mag je best vaker met me meelopen. Zolang je voortaan maar laat weten dat jij het bent.’

Emmy en Theo trouwden drie jaar later. Theo hield het voortaan het bij bloemen in plaats van anonieme briefjes. Emmy zorgde dat hij haar in de jaren die volgden wanneer hij kon naar huis bracht. Gewoon voor de gezelligheid.

)
    Lola Langkous

    Written by

    Creative thinker, dreamer and do-er, focussing on how to live a good life (as a journalist).

    Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
    Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
    Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade