Over kracht en eer

Gladiatoren: helden van het Colosseum

Nog tot en met 3 april loopt in het Gallo-Romeins museum in Tongeren een tentoonstelling over de helden van de Romeinse tijd: de gladiatoren. De verwachtingen liggen hoog in de bekendste Oud-Romeinse plaats van het land. Reclame maken ze op elke manier. Overal hangen affiches en op elk bierviltje staat minstens één gladiator. Doorheen heel de stad zijn er kartonnen platen te vinden waar kinderen (en volwassenen) hun gezicht door de hoofdopening kunnen steken om zich even écht een held te voelen. De nieuwsgierigheid is gewekt.

De reis terug in de tijd begint met een afdaling. Terwijl de bezoekers de goedverlichte inkomhal inruilen voor de donkere kelderachtige gangen, weten ze al meteen in welk soort sfeer ze ondergedompeld zullen worden. Sommige mensen klagen over het weinige licht, maar de donkere, grimmige sfeer past zeker bij de inhoud van de expo. De smalle doorgangen, zeker gecombineerd met het vele volk, geven een benauwd gevoel. Dit is niet voor iedereen even aangenaam, maar opnieuw past het volledig bij het décor dat gecreëerd wordt. Wat echter niet in het décor past, zijn de fel belichte schermen die doorheen de hele tentoonstelling terug te vinden zijn. De extra info die erop te vinden is, is dan weer wel een plus. Kinderen, maar ook volwassenen, blijven er lange tijd bij hangen om de gewenste delen van de bewapening van verschillende gladiatoren aan te tikken en er deel per deel meer over te leren. In contrast met het weinige licht in de rest van de zaal en de zwarte muurbedekking, is dit echter nogal storend voor de ogen.

Als de bezoekers echter gebruik maken van hun gratis audioguides, is het helemaal niet nodig lang voor deze schermen te blijven plakken. Het systeem is simpel: scan het gepaste nummer en houd de audioguide aan het oor. Op deze manier kan je luisteren naar een (soms te) uitgebreide uitleg over verschillende expositiestukken. Voor kinderen is er een aparte audioguide. Geen droge uitleg, maar een heuse verhaallijn waarin ze samen met de zoon van een gladiator op avontuur kunnen. De belangrijke uitleg wordt veel speelser gegeven, en ze blijft bij de jongens en meisjes duidelijk hangen.

In het midden van de tentoonstelling staan levensgrote gladiatoren in volledig uniform. Sommigen staan vechtend tegenover elkaar, en één vecht zelfs tegen een leeuw. Veel kinderen kijken er met grote ogen naar. Het is dan ook een indrukwekkend beeld. Weten dat mensen vroeger tegenover wilde beesten stonden voor het vermaak van de massa, is één ding, maar het zo voor je neus zien, is iets helemaal anders. Ook al zijn het maar poppen. In de workshops kunnen de kleintjes hun eigen gladiatorenuitrusting maken terwijl de ouders er lustig op los babbelen.

Over het algemeen is de tentoonstelling heel interessant, met genoeg mogelijkheden tot extra duiding bij de vele expositiestukken die te zien zijn. Er is ook duidelijk de moeite genomen om deze expo zo toegankelijk mogelijk te maken voor iedereen. Mensen met en zonder voorkennis, jong en oud, elke bezoeker heeft van deze expo iets bijgeleerd. Alleen jammer van de grote drukte. Maar daar zullen de organisatoren het niet mee eens zijn. Die denken waarschijnlijk: ‘Veni, vidi, vici!’

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.