Hayatta herkes birini, bir seyini mutlaka kaybetmistir. Ailenizi, kedinizi, tokanizi, paranizi veya sevdiginizi.. Ben sevdigim adami kaybedenlerdenim. Ustune basa basa soyluyorum kaybettim. Hatalar guzeldir, ders almak icin vardir derler ya yalan! Hatalar kotudur, nefes aldirmaz ama ders almak icin vardir sozune katiliyorum yinede bazi bedeller cok agir. Sartlar esit degil nefesim kesikken nasil savasabilirim ki.. He bi de gecer diyenler var. iste tam o noktada cinnet hissi devreye giriyor. Demek istiyosun ki ne gecmesi gun gectikce oluyorum. Olmezsin diyolar guclenirsin benim yurumeye halim kalmamisken nasil guclenicekmisim acaba? Neyse konuya donelim hata diyoduk, ders almaktan bahsediyoduk. Verilen aci cekilip pisman olunduktan sonra duzelir dedim ve acimi yasadim. Her saniye kendimi suclayip tovbe ettim. Ders aldim hani hatalar ders almak icindi aldim sonuc mu? Dibine kadar aci cekmeye devam.. Ben boyle anlatiyorum ama yaptigim hata da yine sevdigim adam icindi kabul etmese bile ask gozu karalik, mantiksizlik. Hayatimda ki ilk ve son hata olucak cunku bir daha hata yapicak kadar kimseyi sevmicem. Bir daha kimse icin bu kadar aci cekmicem. Her duygu bir kere yasanirmis ya ben aci cekme hakkimida onda kullaniyorum. Bu arada hala umidimde var cunku Allah’a inaniyorum. Sadece gucumu toplamami ve ders cikarmami bekliyor sonra onu bana geri vericek diye dusunuyorum.
One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.