Drabble — Jake/Conan

“I don’t know why you keep having dinner with me. You’ve never seemed to enjoy it” Conan O’Brien to Jake Tapper

เจค แทปเปอร์ดึงเนคไทน์ออก พร้อมกับปล่อยลมหายใจ อีกหนึ่งวันของเขาหลังกล้องจบลงแล้ว ห้าโมงเย็น แต่เขาคงต้องอยู่สรุปกับทีมงานอีกว่าพรุ่งนี้เขาจะทำสกู๊ปอะไรเป็นพิเศษ ชายหนุ่มมองนาฬิกาเรือนแพงบนข้อมือ ดูท่าคืนนี้เขาจะเลิกงานดึกอีกแหง แต่ก็ไม่แย่นักหรอกใช่ไหม…เพราะ…ก็มีใครอีกคนที่จะเลิกดึกเป็นเพื่อนเขา

และแค่คิดถึงร่างสูงผมแดงนั่นเขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ความรู้สึกเครียดจากสัมภาษณ์ทั้งหลายมลายหายไปทันที

ทีมงานรีบเข้ามาปลดไมค์ออกจากตัวเขา และเจคแทบจะวิ่งแล่นออกไปที่ห้องทำงานเขาทันทีที่เขาทำได้โดยไม่ทำให้อุปกรณ์ของซีเอ็นเอ็นเสียหายนะ รู้หรอกพวกเครื่องเสียงเล็กๆนั่นแพงขนาดไหน

และที่เขาต้องรีบกลับไปที่ห้องทำงานน่ะเหรอ เพราะที่นั่นมีมือถือน่ะสิ…มือถือที่เขาจะใช้ ส่งเมซเซสเห่ยๆ ไปชวนใครบางคนออกไปทานข้าวเย็นด้วยกัน คนที่เขารู้ว่าจะเลิกงานดึกไม่ต่างกัน

ชายหนุ่มกดเปิดมือถือแล้วพิมพ์ข้อความสั้นๆส่งไปหาคนในความคิดทันที

- เย็นนี้กินข้าวกัน -

และเขาก็ไม่ต้องรอนานเพราะอีกไม่กี่วินาทีบับเบิ้ลสีเทาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอเขา พร้อมกับประโยคที่ชวนเอาใจแป้ว

- นี่คำถามหรือคำสั่งไม่ทราบ -

โธ่เอ้ย ใครจะไปกล้าสั่งคุณโคนันกันมิทราบ เจคถามตัวเองในใจ ผู้ชายตัวสูงนั่นถึงจะดูสุภาพขนาดไหน แต่ขอโทษทีว่าปากคมขนาดที่ด่าเขากระเจิงแน่ๆถ้าหากเขากล้าแหยมไปสั่งน่ะ
…แล้วนั่นก็ปัญหาใหญ่ไม่ใช่รึไง…โธ่ ถ้าเขากล้าสั่งนะ ป่านนี้เขาคงสั่งให้อีกคนพาเขาออกไปทานข้าวเย็นด้วยทุกวัน โทรหาเขาทุกคืน แล้วก็ห้ามหนีไปเวสต์โคสต์อีกเด็ดขาด

- ชวนเฉยๆ ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร -

- เปล่า ว่าง แต่นายอยากไปกินกับฉันจริงน่ะ ครั้งที่แล้วทำหน้าบูดใส่ซะจนมองหน้านายแล้วท้องอืดไปเลย -

เจคอยากจะเอาหัวโหม่งกับพื้นซะจริงๆ โอ๊ย เขาไม่ได้ตั้งใจ แต่จะให้เขาทำหน้ายังไงล่ะต่อหน้าคนที่เขาตั้งใจอ่อยมาเป็นชาติแต่ก็ยังไม่รู้ตัวสักทีแบบนี่เนี่ย จะให้เขาทำหน้ายังไงไม่ทราบ!!! เขารู้ว่าตอนกินข้าวน่ะเขาเอาแต่มองโคนันเหมือนอีกคนเป็นปริศนาที่ไขไม่ออก แต่ก็จริงนี่ ขอโทษทีเหอะ แต่ผมชวนคุณไปทานข้าวเป็นรอบที่ร้อย ทำไมคุณถึงไม่เข้าใจซะทีว่าผมกำลังพยายามทำอะไรอยู่ แล้วช่วยเลิกทานไอศครีมแบบที่ทำให้ผมอยากเป็นช้อนไอศครีมแทนที่จะเป็นหนุ่มหน้าโง่นั่งตรงข้ามคุณซะที

- นั่นหน้าปกติของผมนะ -

- ใช่ซะทีไหน ทีอยู่กับคนอื่นล่ะก็ยิ้มได้ปกติ ทำไมอยู่กับฉันถึงชอบทำหน้าปลาบู่ใส่ด้วยนะ -

ก็เพราะคุณเป็นอย่างนี้ไงเล่า!!!

- ผมเลี้ยงนะ ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ ร้านอิตาเลี่ยนที่คุณชอบไง -

- ถ้านายจะพูดดีอย่างนี้ซะตั้งแต่แรก -

เจคทำหน้ายู่ใส่โทรศัพท์ แล้วก็ถ้าคุณจะเลิกเล่นตัวซะตั้งแต่แรก

- ถ้าคราวนี้นายทำหน้าบูดใส่ ฉันขอสั่งว่านายต้องสั่งไวน์ชาโต์ มาโกต์ปี 09 มาล้างตาฉันด้วย -

เจคทำหน้าตื่น ไวน์นั่นราคาแพงขนาดไหนโคนันก็ต้องรู้

- นี่คุณจะเยอะไปแล้วนะ เอาเป็นว่าผมจะพยายามเป็นที่สุดที่จะไม่ขมวดคิ้วใส่คุณก็แล้วกัน -

- ไม่! ต้องได้ไวน์ -

- ถ้าอยากดื่มขนาดนั้นมากินที่บ้านผมไหมล่ะ คุณก็รู้ว่าเจมส์ให้ผมมาทั้งลังตอนผมออกมาทำCNN — (Note: James Goldston — ประธาน ABC news)

เขาพิมพ์ไปอย่างนั้น แต่ไม่คิดว่าจะได้คำตอบมาจริงๆ

- คิดว่านายจะไม่ชวนฉันซะแล้ว คืนนี้ฉันอัดรายการจบสองทุ่ม เจอกันสามทุ่มละกัน ห้ามเบี้ยวเด็ดขาดนะ โอ๊ะต้องปิดมือถือแล้ว เจอกัน -

เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน กลับมาก่อน คุณจะมาวางระเบิดอย่างนี้แล้วปิดมือถือหนีผมไปอีกสามชั่วโมงไม่ได้ โอ๊ย! 
แล้วตกลงเย็นนี้เขาจะประชุมสตาฟรู้เรื่องไหมเนี่ย โคนันคุณนะคุณ คอยดูนะสักวันผมจะเอาคืนคุณให้ได้เลย

The End

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Mademoiselle Natty’s story.