Η οικογένεια που με φιλοξενεί είναι καταπληκτική. Με προσέχουν σαν να ήμουν η δεύτερη κόρη τους, και λίγο περισσότερο μιας και είμαι ξένη εδώ. Δε με αφήνουν να κυκλοφορώ μόνη μου ακόμα-μέχρι να μάθω καλά το μέρος και μπορώ να κυκλοφορώ με σιγουριά και χωρίς κίνδυνο να χαθώ. Με βοηθάνε σε οτιδήποτε χρειαστώ και προσπαθούν να είμαι ευχαριστημένη με τα πάντα: Ρωτάνε συνέχεια αν μου αρέσει το φαγητό, αν θέλω να κάτσω σπίτι ή να βγω έξω, αν χρειάζομαι οτιδήποτε. Είναι και οι τρεις τους-γονείς και κόρη-πολύ ανοιχτοί, φιλικοί, χαρούμενοι και χαμογελαστοί. Όπως φαντάζεται κάποιος μια Κολομβιανή οικογένεια υποθέτω!

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο μας επισκέφτηκε ο γιος τους Έντγκαρ από την Μπαρανκίγια. Ήταν η πρώτη φορά που βγήκα να δω την πόλη και τα περίχωρα. Μετά από μία σύντομη βόλτα στην πόλη περάσαμε από τη φτωχογειτονιά. Τα παιδιά που παίζουν ξυπόλυτα στους χωματόδρομους θυμίζουν φωτογραφίες του National Geographic. Σε κάνουν να απορείς πώς αυτές οι φατσούλες, ζώντας σε αυτές τις άθλιες συνθήκες, μπορούν και σου χαρίζουν τα πιο αστραυτερά τους χαμόγελα. Πώς ζούνε τόσο χαρούμενα παίζοντας δίπλα από ένα δηλητηριασμένο ποτάμι, χωρίς να έχουν τίποτα, ούτε ένα παιχνίδι. Δε θα μπορούσαν ούτε να φανταστούν πώς είναι να ζεις στην πολυτέλεια που έχουμε εμείς.

Στη συνέχεια πήγαμε σε ένα κοντινό χωριό που αποτελείται αποκλειστικά από φτωχά σπίτια και καλύβες. Πολλά σπίτια έχουν στέγες φτιαγμένες από φύλα φοίνικα. “Casas de Palma” τα λένε εδώ. Από τις περισσότερες καλύβες ακουγόταν μουσική σάλσα ή μπατσάτα.

Παιδάκια που παίζουν γυμνά έξω από το σπίτι τους
Καλύβες με σκεπή από φύλλα φοίνικα

Ο Έντγκαρ είναι καθηγητής φιλοσοφίας σε σχολείο. Πριν από ένα χρόνο ίδρυσε τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό
Convivencias Escolares Barranquilla με σκοπό την εκπαίδευση και την απασχόληση παιδιών που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας στην Μπαρανκίγια. Με ρώτησε αν θα μπορούσε να βρει χρηματοδότες ή ινστιτούτα χρηματοδότησης στην Ευρώπη. Μιας και ξέρω ότι στη Γερμανία οι άνθρωποι είναι πολύ θετικοί απέναντι σε τέτοιες ενέργειες, του υποσχέθηκα ότι όταν επιστρέψω στην Ευρώπη θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ για να τον βοηθήσω να βρει χρηματοδοτήσεις.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.