Flying Solo met de 100 Gelukkige dagen

Op 3 Mei 2015 kreeg ik ineens het idee dat ik op vakantie wou. Ik had 2 weken vrij van mijn job als verpleegkundige door al de gedane overuren. En omdat ik geen zin had op die 2weken door te brengen thuis al kijkend naar Netflix dacht ik waarom geen last minute. Ik begon rond te vragen of iemand op het laatste moment nog mee wou. Natuurlijk is er niemand zo gek om 3 dagen voor vertek nog te boeken, buiten mij gerekend dan. Ik dacht bij mezelf “doe eens zot”. Turkije werd de bestemming. Woensdag kwam ik daar in Brussel aan. Best veel zenuwen om te vertrekken, zo helemaal alleen. Ik heb daar een hele fijne tijd gehad. Aan de zee op een ligstoel wat lezen met een killer Mojito in de hand. Felt like paradise for me. Ik had in geen tijden nog een boek gelezen. Maar nu las ik er op 6 dagen 4. Maar één daarvan was een absolute topper, een echte aanrader. 100 gelukkige dagen van Fausto Brizzi. Waaaaaat een boek!!! Ik heb tijdens het lezen gelachen, gehuild en heel veel weetjes meegepikt. Het is zo’n innemend boek dat het me echt aan het lezen hield. Het gaat over een man die in zijn leven een paar domme fouten maakte. OP een dag krijgt hij te horen dat hij leverkanker heeft en dat hij terminaal ziek is. De dokter geeft hem nog zo’n 3 tot 5 maanden. Op dat moment beslist hij nog 100 gelukkige dagen te hebben. Hij neemt ontslag op zijn ondergewardeerde baan en probeert zijn grote liefde en moeder van zijn kinderen terug te winnen. Hoe het allemaal afloopt zeg ik niet, ik zou het niet graag verpesten voor jullie.

Dit boek zette me wel aan tot denken. Waarom kunnen mensen die dicht bij hun dood staan wel genieten van de kleine dingen, grijpen ze alle kansen en zien ze in wat belangrijk is. Ik denk dat we vaak denken “morgen doen we dat wel”. Maar morgen is geen belofte. Dus denk ik dat we het nu moeten doen, voor het te laat is. Ik ben geen doemdenker en ik heb ook geen bang dat ik elk moment ga doodvallen. Maar ik zou het grote zonde vinden moest ik dingen niet gedaan hebben omdat ik ze morgen wel zou doen!

QUOTE: It’s better to look back on life and say, “I can’t believe I did that,” than to look back and say, “I wish I did that.”

Like what you read? Give Nathalie a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.