Ik heb een alcoholprobleem

10 pintjes per week mogen we nog drinken in plaats van de eerder voorgestelde 21. Dat stond deze week in de krant. Ik drink geen pintjes. Ik lust geen bier. Maar tijdens het weekend durf ik al wel eens een vodka binnenkappen. En nog een. En nog een.

Zaterdagavond. Ik zit met vrienden op café. De whisky sour gaat lustig binnen. Het is gezellig. We praten wat, we lachen wat en we blijven gezellig verder drinken. Het is zaterdag dus we hoeven nergens heen. Na het rustige café volgt de drukkere feestplek. Keuze zat (hahahah) in Gent. Favoriete oord der verderf: de Charlatan. Heerlijk om er de menselijke zoo te zien en de paringsdans van de eenzame man. De vruchteloze pogingen van single mannen die een groepje meisjes benaderen om 5min later terug af te druipen. Ik dans. In mijn hand een vodka. En nog een. En nog een. Tegen een uur of vier trek ik naar huis. De volgende dag, zondag, is standaard katerdag. Mijn schoonouders vragen onverwachts of we mee op restaurant gaan. De vrouw laat weten dat ik een kater heb. Alles wordt weggelachen. Ah, wat schattig bijna.

Een andere zaterdagavond. Zelfde tafereel. Ik drink te veel. Niet thuis in een hoekje verborgen maar out in the open. Bij vrienden, op café, in een club. Ik deel op social media hoe laat ik nog door de straten dwaal. Hoe verwonderd ik ben van de wereld rondom mij. Hoe tipsy ik ben. Ik deel de dag erna hoe miserabel ik me voel in de opera waar we veel te dure kaartjes voor hebben gekocht. Genieten van de voorstelling lukt niet echt. Daarvoor is mijn kater iets te hard aanwezig. De wereld rondom mij draait en Twittervrienden lachen wat voort. Hilarisch.

Maar ah, dat is weekend, als dat al niet meer mag. Toch? Alleen gebeurt het ook al wel eens op een donderdag. Uitgaansdag in Gent. En er is toch maar 1 werkdag meer erna. Er is een Museumnacht, of er staat een Glazen Huis. Vrienden moeten de dag erna niet werken of pas later dus dan gaan we toch gewoon even stappen? Met een even houten kop zit ik de dag nadien op het werk. Echt efficiënt denken lukt me niet. Niemand heeft me die avond laten weten dat ik beter die zevende vodka Redbull laat staan. Niemand hield me tegen. Ikzelf ook niet. Ikzelf vond het wel lachen. Net als de vrienden rondom mij en net als de mensen online. Drinken is fun. Drinken is sociaal.

Ik heb een alcoholprobleem. Dat besef ik nu. Niet dat ik dus ergens in mijn uppie zit te drinken en flessen verberg maar op café en tijdens het uitgaan ken ik geen grenzen. Het blijft nooit bij 1 drankje want ik weet dat ik toch gewoon naar huis kan waggelen en dit alles uitslapen en de week nadien terug wegdrinken. Ik kan de dagen niet meer tellen die ik heb vergooid door met een kater rond te zwermen. Door te ‘overleven’ en de dag proberen door te komen.

Het ergste aan dit alles is dat ik hetzelfde zie bij mijn vrienden. Jongere vrienden, studenten, maar evengoed oudere vrienden. Werkende vrienden. Mensen net als ik die er helemaal geen probleem in zien om haast wekelijks tegen de ochtend door de Gentse straten te dwalen en de middag nadien pas wakker te worden. Het ergste is dat niemand me zegt dat dit fout is. Behalve mijn vrouw natuurlijk want zij zit ‘the day after’ met een nutteloze vent naast haar. Met een stinkende vent die naast haar ligt en een hele dag in de zetel hangt. Online ziet niemand dat. En ook niet offline.

Alcohol is gewoon alomtegenwoordig in onze maatschappij. We zijn bourgondiërs. En een pintje kan geen kwaad. Of twee pintjes. Of alé ‘t is weekend pakt 3 of 4 pintjes. En de overheid moet ons dat niet te veel verbieden hoor. Ze hebben al zoveel gezaagd over onze rookgewoontes. Weg met dat verbieden. Onze ouders zullen het ons ook niet zeggen. Zij zijn opgegroeid in een omgeving waar het ok was en zien de gevolgen vaak niet in. Hoe vaak hoor ik 40-ers en 50-ers met een paar glaasjes op zeggen: ‘Ah, ik rij al 20 jaar met de wagen en had nog nooit een accident. En ik ken deze weg echt goed.’ Moeten zij ons plots vertellen dat overmatig drankgebruik niet gezond is? Die sociale controle rond drinken is er niet. Zonde.

Meer zelfs. Open op zaterdag je Facebook of Twitter en je ziet overal alcohol. Lekker gezellig. Sociaal. Open op zondag je Facebook of Twitter en je leest overal over katers. Schattig. Samen afzien. Niet drinken is vreemd. Je bent bizar als je geen alcohol drinkt. Je geniet niet van het leven. Lees maar even hoe Nick Vinckier zijn 100 dagen zonder alcohol beleefde. 100 dagen zonder alcohol? WAT?

Ik blijf even weg van de drank. Even mezelf leren om stop te kunnen zeggen. En om tegen vrienden stop te kunnen zeggen. Hopelijk doen jullie dat ook.

Extra leesvoer: ‘Ik kan moeiteloos weken niet drinken. Helaas ook moeiteloos weken wel’ http://www.standaard.be/cnt/dmf20161203_02606621

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.