Ik wil alles. Ik wil niets.

Ik ben 28. Dat is dicht tegen de 30. Die constatering maak ik net. Ik sta er heel even door stil. Het flitst door mijn hoofd. Net als zoveel andere bedenkingen.

Het is een leeftijd waarvan ik vroeger dacht: ‘Ok, die weten wel wat ze willen.’ Ik weet het niet. En ik weet ook niet of ik dat erg vind. Of moet vinden. Ik weet niet of ‘een doel hebben’ sterk is of saai. Of ‘een reden hebben’ nodig is of beklemmend. Ik ben 5 dagen alleen thuis en merk alvast wel heel hard dat alle regelmaat in mijn leven ontbreekt. Dat ik op 28 jaar tijd weinig routine heb ingebouwd. Is dat uit een gebrek aan durf? Een bewuste keuze? Of is het gewoon zo? Ben ik een kind van mijn tijd? Of creëer ik een beeld waar ik me in pas?

Ik eet niet. Ik schrans. Het gebeurt dat ik dagen niets klaarmaak om dan een hele maaltijd binnen te steken. Eten boeit me niet. Gezond is het niet. En toch doe ik. Honger heb ik niet. Honger is iets in je hoofd. Ik drink niet. Ik zuip. Ga ik uit dan blijft het nooit bij 1 glas. Eerder een fles. Of verschillende. Ik stop even met alcohol. Of niet. Waarom zou ik? Gezond is het niet. En toch. Ik werk niet. Ik knal. Blijf gaan. Alles of helemaal niets. Er is geen regelmaat. Geen gulden middenweg. Fuck dat, er zijn zelfs geen wegen. De kaart is verscheurd, verdwenen of compleet achterhaald.

Vroeger leek alles zo makkelijk. De keuzes vrij beperkt maar duidelijk. Nu kan ik niet kiezen. Of wil ik niet kiezen. Reizen? Werken? Vast? Freelance? Verhuizen? Kopen? Huren? Schrijven? Ik weet het niet. Wil het niet weten. Ik durf de sprong niet maken of maak er net te veel ineens.

Mijn hoofd zit vol. Mijn hoofd is leeg. Ik deel alles en toch niets. 40 000 tweets later kent iedereen mij, maar weet niemand wie ik ben. Deze tekst vertelt veel. En veel te weinig. Waarom neerschrijven? Waarom delen? Is er een doel? Moet er een doel zijn? Jaren Facebook later heeft iedereen mij gezien maar weet niemand mijn gezicht. Weet ik het zelf nog wel? Wil ik het zelf nog weten?

Chaos. Ik leef er in. Ik bloei er in. En ga er soms aan onderdoor. Stilstaan is duidelijk niets voor mij.

A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.