หอมบ่เจ้า? Day4

แม่ๆที่สภากาแฟในตลาดเริ่มถามหาเพื่อนคนอื่นที่มาด้วยกันนอกจากตองกับมิว เขาอยากรู้จัก อยากให้เราชวนมาเจอหน่อยที่ตลาด(ตอนตีสามครึ่ง..) ไม่แน่เร็วๆนี้อาจจะให้เปลี่ยนเวรถือของซะหน่อย5555


เวลา8โมง เรามาเจอกันตามนัดที่บ้านแม่หลวง ไปป่าปงเปียง เห็นคนเยอะมากเต็มกระบะหลัง สารภาพเลยว่าเมื่อคืนมีความคิดว่า ‘ทำไมต้องใช้คนเยอะแยะถึง6คน สงสัยชวนไปเที่ยวแน่ๆ ตอนนั้นจินตนาการภาพในหัวคือ หอมที่เคยปลูกใส่แก้วไปส่งคุณครูในวัยประถม’ พอมาเจอคนเยอะขนาดนี้เสื้อแขนยาว กางเกงวอร์มขายาว มีรองเท้าบู้ทกันหมดทุกคน เพื่อนเราก็ยืมมาจากบ้าน โอ้โห รองเท้าของตองเป็นแบบนี้จะไหวไหมเนี่ย

(แล้วมันก็ไหว ไม่ลื่น..(เท่าไหร่))

เรายืนแคปกระบะหลังกันหลายคน มีทั้งชาวบ้านและพวกเราด้วยกันเอง ทางขรุขระมากเป็นดินแดง เลยวัดป่าตาล ขึ้นไปเรื่อยๆ ความพีคอยู่ที่ พอทางเป็นโคลนจากฝน +ความชันมากในช่วงนั้น ทำให้กระบะขึ้นไม่ไหว พี่ๆในรถเริ่มกระโดดเขย่าตัวเพื่อให้รถขับเคลื่อนขึ้นเนินต่อไปได้ สุดท้ายก็ไม่ไหว คนขับตัดสินใจใส่เบรคมือและพวกเรารวมถึงชาวบ้านก็ต้องลงเดิน..

เซลฟี่ให้ตื่นเต้นๆหน่อย(ทางขรุขระกลัวโทรศัพท์ตก)
ก็จะแออัดกันประมาณนี้ (เหมือนหมู)
ทางที่ลงเดิน ดินติดรองเท้าหนักไปหมด อันนี้ถ่ายย้อนหลัง
สวนกะทกรก(เสาวรส) ปักไม้เพื่อให้มันเลื้อย

เดินไปได้สักพัก เจอรถชาวบ้านเหมือนกันขึ้นมาแต่เป็นfour wheel ด้วยความอัธยาศัยดีของคนที่นี่จึงกล้าทักไปว่า ‘ขอขึ้นไปด้วยได้ไหมคะ’ เขาให้คนขับจอดรถแล้วจะรับพวกเรามาด้วยเลย แต่คุยไปคุยมาสรุปว่าเดี๋ยวเขาขึ้นไปก่อนแล้วจะตีรถกลับมารับ พอไปถึงจึงรู้ว่าเขาก็มาเก็บไร่เดียวกัน ที่ไร่แม่มูน

ไร่แม่มูนมีประมาณ1ไร่2งาน พวกเรามาเก็บหอมกับชาวบ้าน รวม20กว่าคน

การเก็บหอมก็คือใส่ถุงมือเพื่อไม่ให้กลิ่นของหอมติดมือ และจะถอนออกจากดินมาทั้งต้น ราก หอมแดง ต้น เคาะดินออกและก็เอามารวมกันเป็นกำๆ แล้วค่อยใช้ตอกมัดทีเดียว เก็บรวมๆกันไว้ท้ายรถที่รับซื้อ

เก็บมารวมเป็นกำแบบนี้
กองไว้แบบนี้แล้วจะมีคนมามัดด้วยตอก
จะมีคนเก็บใส่ตะกร้า (หนักอยู่นะ)เอาไปใส่รถที่รับซื้อใกล้ๆนี่เลย

พวกเราก็จะแยกๆกันไปเป็นจุดๆ ชาวบ้านที่นี่ชวนคุยตลอดเลย เราไม่ต้องเปิดบทสนทนาเอง

เบลและหอมของเขา
มิวกำลังอยากกิน
เกือบไม่รู้ว่าเป็นพี่ดรีม555

เราสงสัยที่หลายต้นใบแห้งเป็นสีเหลืองว่าทำไมไม่เก็บก่อนหน้านี้ละคะ แม่จิ้กแก้วจึงเล่าให้ฟังว่า ‘ถ้าเขายังไม่มารับซื้อ เราก็ยังไม่เก็บ ต้องรอให้เขาเอากระบะมารับซื้อก่อน’

รถกระบะที่รับซื้อ

พอถามถึงราคาที่พ่อเลี้ยงรับซื้อ แม่จิ้กแก้วก็บอกว่า ‘คราวนี้ก็ขายได้กก.ละ9บาท ทั้งหมดนี่ก็ได้ราวๆ2000-3000กก. ที่ทำๆกันอยู่นี่ก็พี่ๆน้องๆกันทั้งนั้น เรามาช่วยเขา คราวหน้าเขาก็มาช่วยเรา’ ตอนนั้นเรานึกถึงราคาหอมแดงแถวบ้านเรา..

คนละไม้ ละมือ
ฝนตั้งเค้ามาแล้ว

แล้วเราได้จ้างใครบ้างไหมคะ?

‘จ้างไม่ไหวหรอก ถ้าไม่ช่วยกัน ก็ต้องจ้างทั้งตอนปลูก ตอนเก็บ แค่นี้ก็ไม่มีกำไรแล้ว ที่ๆมาช่วยก็ละแวกบ้านเดียวกันหมดแหล่ะ สันเกี๋ยงบ้าง สันกู่บ้าง(ละแวกบ้านพ่อหลวง) บ้านลุ่มก็มี(ละแวกบ้านแม่สอน)’

แม่สายใจ เป็นคนที่ช่างคุย ชอบเล่าเรื่องชวนขำอยู่เสมอ เฟรนลี่ น่ารักมาก แม่สายใจพูดมาจากอีกขั้นบนของสวนว่า ปีที่แล้วขายได้ซาวบาท(20บาท) ปีนี้ปู้ตื้น..!!(ขาดทุน)

แล้วพ่อเลี้ยงที่รับซื้อนี่เขาเป็นคนเชียงใหม่รึเปล่าคะ

‘เขาเป็นคนลำพูน ก็ไล่ซื้อหอมจากหลายๆไร่แหละ ซื้อเสร็จก็เอาไปแขวนตากให้แห้งไว้ในโกดัง ตัดแต่งให้สวย แล้วเอาไปขายต่อในกทม. น่าจะขายได้ราคาเป็นเท่าตัวเหมือนกันนะ’ ชาวบ้านอีกคนนึงบอก

อีกฝั่งนึงไร่ข้างๆ ก็พึ่งมา แม่สายใจบอก ‘ฝั่งนู้นมาจ๊า ฝนจะตกแล้ว’ ก็จริงของแม่ ฝนตั้งเค้ามาแล้ว ไม่เกินชม.นึงฝนก็ัตกพอดี

ฝั่งนู้นมาจ๊าา (ฝั่งใต้ต้นมะขาม)

พอพักทานข้าวกลางวันก็พอดีกับฝนลงแต่ไม่หนักนัก ข้าวกลางวันก็จะมาจากชาวบ้านนำกันมาเองมานิดๆหน่อยๆ แต่เจ้าของไร่จะเอามาเยอะหน่อย ทำให้มีกับข้าวหลากหลายมาก ทั้งปลาวง ปลาหวาน แคปหมู แกงอ่อม แกงเห็ด ฮวกผัดไรสักอย่าง น้ำพริกน้ำปู หน่อไม้ต้ม กระท้อน ข้าวมัน(ข้าวเหนียวสังขยา) ครั้งนี้ข้าวเหนียวติดมือไม่เหมือนที่บ้าน แม่สายใจบอกว่าต้องเอาแคปหมูมาทามือก่อนค่อยจกข้าวเหนียว พ่ออีกคนเล่าว่าที่นี่ทานเนื้อเน่าด้วยนะ มันคือเนื้อควายธรรมดานี่ล่ะนำไปตากแดดตากลมให้มันเน่าหรือบางคนก็เอาไปย่างนิดๆเลยก็ได้ แล้วเอามาต้มใส่เกลือ ใบมะกรูด ข่า ตะไคร้ ตำพริกเป็นน้ำจิ้ม แต่กลิ่นจะแรงมาก บางคนกินไม่ได้

มื้อนี้พวกเรายกให้เมนูฮวกไรสักอย่างนี่ล่ะ ที่หนึ่งในดวงใจ ทำมาอร่อยจริง

ชามที่น้ำน้อยนั่นแหล่ะ คือดีมาก

แม่สายใจจะติดอมเมี่ยง ให้มีแรงทำงาน เราเห็นเลยขอลองบ้าง มันจะเป็นใบเมี่ยงแล้วห่อเกลือนิดหน่อย จะขมๆ เค็มเกลือ และกลิ่นตีขึ้นจมูก รอบแรกเราลองเคี้ยวแล้วมันตีขึ้นจมูกไปหมด เคี้ยวจนใบละเอียดมากๆก็ทนไม่ไหวต้องคาย ถึงจะพึ่งรู้ว่าต้องอม ไม่ใช่เคี้ยว จนขออีกรอบ อมไปนานๆเลย รสชาติและกลิ่นก็จะไม่รุนแรงเหมือนเก่า ดีกว่าเดิมเยอะมาก อมไปยาวๆกว่าครึ่งชม.ได้ถึงคายออกเพราะจะกลับ(ตามจริงมันกินได้เลย)

อันที่คาย ขนาดมันใหญ่กว่านี้ เคี้ยวซะเละเอียดเลย ไม่รู้ว่าเขาให้อม

ใบเมี่ยงจะมาเป็นถุงแบบนี้

กินข้าวเสร็จเราก็รีบเก็บหอมกันต่อ เพราะเดี๋ยวฝนก็จะตกมาอีก แม่อีกคนบอกว่า ‘หอมนี่เราจะเก็บปีละครั้ง (เราโชคดีมากที่ได้มาช่วงนี้) ต่อจากหอมเราก็จะปลูกข้าวโพดหวานต่อ แล้วแต่เจ้าของไร่ว่าจะเริ่มปลูกตอนไหน’

ต้นทุนข้าวโพดหวานต่อไรนี่สูงมั้ยครับ?

‘สูงนะ 1ไร่ใช้เมล็ดพันธุ์1ถุง(=1กก.) ถุงละ830บาท นายทุนเขาจะให้เมล็ดพันธุ์ที่เขาต้องการ ไม่มีเงินซื้อปุ๋ยก็บอกเขา ไม่มีเงินซื้อยาฆ่าแมลงก็บอกเขา เขาจะให้แล้วค่อยมาหักเงินทีหลัง’

แล้วมันแตกต่างจากข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ยังไง ทำไมไม่ปลูกแบบเลี้ยงสัตว์ล่ะครับ

‘ข้าวโพดหวานมีบริษัทรับประกันราคา ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ไม่มี บางทีปลูกไปก็ไม่ได้อะไร’

แล้วเราต้องเผาหญ้าพวกนี้ไหมครับ

‘ไม่ต้องเผา หลังจากปลูกหอมแดงนี่ เราก็หว่านเมล็ดได้เลยแล้วก็ใช้ยาฆ่าหญ้า แล้วก็ใส่ปุ๋ยตอนต้นยังละอ่อน1ครั้ง ครั้งที่2ก็ใส่ช่วง30–35วัน ครั้งสุดท้ายประมาณ45วัน , 75วันก็เก็บได้แล้ว’

ตอนกลับก็มีเรื่องน่าหวาดเสียว(มากๆ)อีกแล้ว คือพวกเรา4คนนั่งในรถกระบะ ด้านหลังเป็นหอมทั้งหมด ฝนที่ตกมาเรื่อยๆทำให้ตอนลงเขารถลงมาลื่นโคลนจนเกือบตกลงด้านข้างลงนาข้าว ทำให้พวกเราที่นั่งในรถกัน4คน ต้องรีบลงออกจากรถ พ่อๆแม่ๆที่เดินตามมารีบลงไปช่วยดันรถด้านข้าง ให้คนขับหักพวงมาลัยไปอีกด้าน ป้องกันคนขับเหยียบคันเร่งแล้วรถไถลตก พอผ่านช่วงนั้นก็ทำการตัดกิ่งไม้ใหญ่มาผูกท้ายรถแล้วให้คนนั่งทับ

รถไถลน่ากลัวมาก ตอนนั้นเห็นแล้วขำไม่ออก
พี่นั่งทับไม้ที่ตัดผูกกับรถกันไม่ให้ไถลตอนลงเนิน โปรมาก ขอไปนั่งด้วยไม่ได้ อันตราย

จากใจ ตองและเบล ที่ไม่ได้นั่งรถคันนั้น คือ ‘หัวเราะทีหลัง มันดังกว่า!!’

สุดท้ายพวกเราขอฝากวิวธรรมชาติไว้ด้วย วิวที่คนที่นี่บอกเบื่อ เห็นจนชิน แต่กลับน่าตื่นตาตื่นใจกับพวกเรามาก (เหนื่อยร่างกายเหนื่อยจริงๆ เหนื่อยมาก ฝนตกๆหยุดๆ)

สวนกะหล่ำด้านบนที่เริ่มมีหัวแล้ว
ธรรมชาตินั้น สวยงามเสมอ ช่วงกย.หรือตค. นักท่องเที่ยวมาชมนาขั้นบันไดกันเยอะ จัดว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเลยนะ
Like what you read? Give Pattamaporn Phonpho a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.