De Noodzakelijke Bestaande wil

“The terrestrial terminates in the celestial and the combination of all that necessitates the existence of the will.” –Avicenna, Book Ten, Chapter One p. 362

De menselijke wil is een gevolg van emanatie van het goddelijke eerste principe, datgene wat noodzakelijk uit zichzelf bestaat. De menselijke wil bestaat tussen het hemelse en het aardse. De eeuwige wijsheden die de hemelse intellecten direct en eeuwig weten, kan het menselijke intellect zich tijdelijk gewaarworden door hun potientialiteit te actualiseren. In dit geval is het menselijke intellect verbonden met het actieve intellect. De meest zuivere der menselijke intellecten kan hier toe komen op basis van denken alleen, maar meeste mensen hebben het zintuiglijke nodig om deze universele regels te benaderen. Het gaat hier om het middelste principe van een syllogisme, waardoor de mens de oorzaak van dingen kent. Hierin bestaat niet alleen menselijke kennis, maar die van alle intellecten die zich hoger in de hemelse sfeer bevinden. Avicenna verenigt zo een Platoonse transcendentale eeuwige kennis van het goddelijke met het Aristoteliaanse beeld van de natuur en inductie.

Avicenna en Augustinus formuleren een concept van wil met verschillende doelen. Die van Avicenna is gericht op het vegaren van kennis en die van Augustinus is gericht op waar een kwade wil vandaan komt. Toch zijn er grote overeenkomsten tussen beide concepties van wil. Bij allebei is het het geval dat de menselijke ziel door middel van de wil de goddelijke, eeuwige waarheden kan benaderen. Het goddelijke benaderen is het hoogste goed dat een mens kan bereiken, hieruit volgt dat het dan ook slecht is om hier niet naar te handelen of het uit de weg te gaan. Het fysieke is imperfect, door er op de juiste manier mee om te gaan kunnen we goede mensen worden. Bijvoorbeeld door lichamelijke driften te overstijgen door ons te richten op meer permanente kennis. Maar waar de wil in Augustinus gepostuleerd moet worden geeft Avicenna een metafysische basis van wat de oorzaak is van het ontstaan van deze wil.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.