“Een mens is bij zijn geboorte door de Vader voorzien van allerlei zaden en kiemen voor elk type leven.”

Mensen krijgen op veel gebieden potentie mee bij geboorte, en kunnen dan zelf kiezen wat te ontwikkelen. Dit in tegenstelling tot dieren, die bij hun geboorte al meekrijgen hoe ze zich in de toekomst zullen ontwikkelen. Zo is de mens vrij om zijn eigen levenspad te kiezen. Volgens Pico hebben we wel een verantwoordelijkheid ten opzichte van “de zeer genadige vrijgevigheid van de Vader”; we moeten naar het hoogste streven en geen genoegen nemen met het middelmatige. We hebben de keuze om ons te laten verleiden tot aardse genoegens, en zo volgens Pico als vee leven, maar we kunnen er beter voor kiezen om naar het hoogste en heiligste te streven.

Onze ziel heeft een dubbele aard, waarvan er één ons opheft tot de hemel en de ander ons neerdrukt, de onderwereld in. Het is de moraalfilosofie die ons kan opheffen tot een staat van werkelijke vrede, door ons vanbinnen in toom houdt en tot bedaren brengt. Door filosofie te bedrijven kunnen we onze innerlijke tweestrijd kalmeren en ons leven richten op het goddelijke.

Dit lijkt sterk Platoons geïnspireerd, het lijkt erg op de theorie van Avicenna; dat filosofie ons toestaat om goddelijke eeuwigheden te benaderen, en ons zo kan verheffen tot boven het aardse. Daarom betreurt Pico de slechte reputatie die filosofie heeft. Er werd in die tijd blijkbaar ook al neergekeken op filosofen omdat het niet gaat om geldelijk gewin of roem. Volgens Pico moeten we ons hier echter niks van aantrekken. We zijn vrij om ervoor te kiezen om ons op het hoogste te richten, zie hier de parallel met Augustinus. We kunnen er voor kiezen om het goede te willen, het ligt volledig binnen onze door God gegeven macht.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.