Tot ziens, meter.

Pieter Van Leuven
Aug 27, 2017 · 3 min read

voorgelezen op de begrafenis van Marie-Jeanne Cancelier, de mama van papa, zaterdag 26 augustus 2017

Ik heb tot vanochtend gewacht om iets te schrijven over meter, omdat het mij moeilijk viel.

Als een grootouder overlijdt, gebeurt er iets wezenlijks met het hart van een mens. Het lijkt niet op de keiharde pijn die je voelt als een vriend, een broer of een ouder komt te sterven, zo’n pijn die je helemaal opvreet vanbinnen en je nog heel lang na de dood tot tranen toe beweegt. Neen, het is eerder een besef dat je rakelings voorbijsnelt, als je in de file staat en een knallende radio het zwijgen oplegt, of op een verlaten perron staat te wachten op de laatste trein. Wie was deze persoon, en waarom heb ik haar niet beter gekend?

Nooit heb ik mij meter ingebeeld toen ze jong was, tot nu. Nooit heb ik de weg gezien die zij heeft afgelegd, de weg die voor ieder mens hetzelfde is: van de pamper naar het eerste woord, van de speeltuin naar het eerste ontluikende besef van volwassenheid, van de kerk waar zij in het huwelijk stapte tot het huis waar zij een leven doorbracht. Een leven dat duizenden momenten van geluk kende, maar ook grote drama’s die de littekens achterlieten die zijn een leven lang droeg.

Enkele weken geleden zag ik haar gezicht in het rusthuis en ik beeldde me voor de eerste keer in hoe ze er moet hebben uitgezien toen ze jong was. Hoe ze de vlechten in haar haar legde en met panache het leven tegemoet stapte. Wat las ze? Naar wat luisterde ze? Welke woorden en daden drongen door tot de kern van wie ze was? Wat voelde ze toen ze een kind zag, of een kleinkind?

Ik blijf met vragen achter waarvan ik nooit de moeite heb gedaan om ze tijdens haar leven te stellen: van welk stuk uit de Mattheüspassie haar haren gingen rechtstaan, of ze met bewondering keek naar het schilderwerk van bompa, of hoe ze haar pannenkoeken zo verdomd flinterdun gebakken kreeg. Allemaal vragen waarop we net zoals zo veel andere vragen in het leven nooit een antwoord op zullen krijgen.

Vandaag nemen we van haar afscheid. Sommigen nemen afscheid van een moeder, anderen van een grootmoeder, een zus of een vriendin. In elk van onze levens speelde zij een rol: soms een grote, soms een kleine, maar in ieder geval zijn wij door haar geraakt en heeft ze ons mee gemaakt tot wie we zijn. Probeer je op dit moment één ding voor de geest te halen dat typisch meter was: iets dat ze zei, iets dat je voelde toen je bij haar was, de smaak van een gerecht waar je vroeger in de veranda mocht van smullen. Hou dat gevoel vast. En haal het voor de geest als je in de file een knallende radio het zwijgen oplegt, op een verlaten perron wacht op de trein, of een moment hebt om even stil te staan. Je zal zien: ze zal nooit verdwijnen.

Pieter Van Leuven, zaterdag 26 augustus 2017

Portret van meter geschilderd door bompa, Gustaaf Adolf Van Leuven

)

    Pieter Van Leuven

    Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
    Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
    Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade