Man, man, man…

“On the one hand, we’ll never experience childbirth. On the other hand, we can open all our own jars.” - Bruce Willis, Amerikaans acteur, producent, zanger en man

Het zal een eeuwigdurende strijd blijven. Wat is nou pijnlijker: een bevalling of een fikse trap in de ballen? Of breder getrokken: wie heeft het überhaupt nou eigenlijk zwaarder, de man of de vrouw? Ik durf met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te zeggen dat deze discussie inderdaad altijd zal voortbestaan. Is dat erg? Wat mij betreft niet. Opkomen en sympathie wekken voor het eigen geslacht is een goede zaak, ook al komen we er nooit uit. Het is nou eenmaal lastig om bij vrouwen door te laten dringen dat het leven van een man echt niet zo rooskleurig is als zij denken.

Ik probeer geen sympathie voor de man te wekken, helemaal niet. Oké, misschien een beetje, maar ik probeer vooral uw ogen te openen, u te laten inzien dat de op het eerste gezicht stoere en sterke man meer te verduren krijgt dan het lijkt. Niet alleen mentaal, maar zeker ook fysiek. Vooral als het gaat om de ballen ligt het bij mannen erg gevoelig.

Ik kan me namelijk nog wel herinneren dat ik als kind altijd redelijk ver naar school moest fietsen, en dat ik toen een keer een ongelukje had. Ik fietste namelijk in alle ijver richting Arnhem, staand op m’n pedalen. Wat er toen gebeurde, flitst nog steeds af en toe voorbij in een nachtmerrie. Zonder dat ik het doorhad, was m’n pedaal in de loop der tijd stiekem uit de crank gedraaid. Dit zou mij op de betreffende dag fataal worden. In een splitsecond hoorde ik een geluid wat me nog steeds bijstaat, wat ik toen slecht een naam kon geven maar nu zou identificeren als een pedaal die losschiet. Mede doordat ik vol passie aan het fietsen was en vol kracht aan het zetten was op de pedaal, was het resultaat blauwe ballen. Het feit dat ik nu nog in geuren en kleuren kan vertellen hoe dit ging, zegt wel iets over wat het met mij heeft gedaan. Getekend voor het leven, weer een trauma rijker.

Dat was natuurlijk een ongelukje. Maar zo is er meer. Vraag bijvoorbeeld een willekeurige man wat hij voelt als hij kijkt naar een fail compilation waarin de helft van de fails van mannelijke waaghalzen komt die aan het eind van de rit een vergelijkbaar lot treffen als mij. Op dat moment gaat er van alles door ons heen: een sterk gevoel van medelijden, maar ook plaatsvervangende pijn. Als een soort laatste saluut ter ere van de getroffen man, trekt de bungelende tweeling zich tijdelijk terug om hiermee een veilig heenkomen te zoeken, dit als gevolg van de beschermingsdrang van de innerlijke oermens in ons. Dit werkt erg samenbindend bij mannen. Een betoog ter grootte van het Oude Testament om al deze gemengde gevoelens te omschrijven zou tekortschieten. Niet te omschrijven, zo vreemd. Vooral het niet kunnen plaatsen van het gevoel is een nare ervaring die vaak nog lang door het hoofd blijft spoken en als erg onprettig wordt ervaren.

Wat voor mannen ook een zware last is, zijn de maandelijkse pechdagen. Hebben mannen die dan? Oh jazeker hebben mannen die. Ze vallen toevallig vaak samen met die van de vrouw. Toevallig? Oh nee, toch niet. Waar nooit bij stil wordt gestaan is het feit dat mannen enorm de dupe zijn van de maandelijkse perikelen waar een vrouw mee te kampen heeft. Alles wordt maar op ons afgereageerd. Zinnen als ‘ik heb hoofdpijn, kun jij dat even doen?’ worden maandelijks op mannen getorpedeerd. Dat gaat ons echt niet in de koude kleren zitten.

Daarnaast mogen vrouwen eigenlijk helemaal niet zeuren. Waar vrouwen maar een paar dagen per jaar last hebben van hormonale uitspattingen, heeft de man daar altijd last van. Er moeten namelijk elke dag, uitzonderingen zoals amice Pel daargelaten, mannelijke hormonen in de vorm van baard- en snorharen verwijderd worden. Maar hoort u ons daarover?

Zo zijn er wel meer dingen die voor mannen als een continue last op de schouders ervaren wordt. Zo horen we het een maand lang als we ook maar één keer mis mikken op het toilet, terwijl we zo onze stinkende (haha) best doen. We proberen het heus wel, en we proberen ook heus wel die bril elke keer weer naar beneden te doen. Elke keer weer als we naar het toilet gaan, galmt dit door het achterhoofd. Proberen aan de verwachtingen van de vrouw te voldoen lijkt een onmogelijke opgave…

Zo bekeken hebben vrouwen het maar makkelijk. In principe liggen de verantwoordelijkheden van de vrouw alleen in de keuken. Maar dat is voor de mannen nou juist het probleem: doordat de verantwoordelijkheid beperkt blijft tot het keukenblok, wordt van ons verwacht dat we alles daarbuiten wel voor elkaar fietsen. Zonder dat dit op het eerste gezicht erg lijkt, zorgt dit voor meer druk dan voorheen gedacht werd. En dat is dus precies de reden waarom vrouwen het eigenlijk niet zo erg vinden dat die emancipatie nog niet is doorgezet tot het niveau waar Aletta Jacobs ooit van droomde.

Zo is het bijvoorbeeld heel naar wanneer er weer een kreet uit de keuken komt omdat de staafmixer het niet doet. Dat moeten wij als man dan maar weer gaan fiksen. Niet dat de stekker in het stopcontact doen zo ontzettend veel werk is, maar het gaat om het principe. Voor hetzelfde geld gaat er een keukenkastje, het fornuis of de gasleiding van Adagio kapot. Dan zijn de rapen gaar. Hulpeloos als ze is staat de vrouw daar dan met de handen in het haar, smachtend naar de hulp van haar man waar ze zo van afhankelijk is.

In het verlengde daarvan steigeren vrouwen ook vaak als het gaat over het salaris voor mannen en vrouwen voor een vergelijkbare functie. Wat bij deze discussie vaak vergeten wordt, is het feit dat de vrouw veel minder moeite heeft moeten doen voor dezelfde functie. Vaak is een enkel knipoogje richting de opperbaas voldoende om ineens drie treden op de arbeidsladder te stijgen. Waar een man echt aan moet tonen competent te zijn voor de functie en moet knokken om het bedrijf binnen te komen, komt de vrouw ermee weg als ze goed koffie kan zetten en weet hoe ze een koffiekar moet besturen.

Zo wordt bij mannen ook vaak de druk ervaren dat het initiatief altijd maar van hun kant moet komen. Wij moeten aanbieden om iets te ondernemen met een vrouw. Wij moeten vervolgens ook betalen. Wij moeten maar de ballen hebben om te vragen hoe het staat met de plannen voor de toekomst van de vrouw en welke rol wij daarin spelen. Op zulk soort momenten wordt volgens mij de hele emancipatie genullificeerd. En dat is een beetje het probleem. Zodra het uitkomt, wordt het woord ‘emancipatie’ te pas en te onpas aangehaald, terwijl als puntje bij paaltje komt er toch weer teruggekrabbeld wordt. Wel de baten, niet de lasten.

Dit alles zorgt ervoor dat mannen ’s avonds gewoon zin hebben om een potje te janken omdat hun leven zo ontzettend zwaar is. En dat mag allemaal. Als man gevoelens uiten is helemaal niet erg. Integendeel, het getuigt van karakter als men dit durft. Dus mannen, verman uzelf en toon die emoties! Misschien dat de vrouw dan eindelijk wat sympathie heeft voor het zware leven van de man…

Voor de rest zijn vrouwen wel chill hoor, begrijp me niet verkeerd. We hebben gewoon allemaal een heel zwaar leven. Maar wij mannen net iets zwaarder, dat dan weer wel.

Disclaimer: iets met zout en een korreltje. We love you, women!

Dit artikel is geschreven door W. Lassche en verscheen eerder in het Kleintje VGST (33.7)
Lees ook het artikel over de
vrouw.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Redactie der VGST’s story.