ตัวเองเองก็เป็นเพียงมนุษย์ ตอนฝึกพูดในที่สาธารณให้ได้แล้วชีวิตจะดี

กาลครั้งหนึ่งจริตข้าพเจ้าเคยวิตกเมื่อได้รับมอบหมายให้พูดในที่สาธารณะ ทั้งกังวลเรื่องภาพลักษณ์ของตนว่าจะดูโง่(กว่าที่เป็นอยู่) หรือเนื้อหาที่แบ่งปันจะก่อประโยชน์ให้กับผู้ฟังไม่พอคุ้มเวลาของเขา ข้าพเจ้าเดียดฉันท์นักพูดที่สนองตัณหาความอยากระบายของตนโดยไม่คำนึงถึงผู้ฟัง

นับเป็นเคราะห์ดีของชีวิตทีข้าพเจ้าได้เริ่มต้นการทำงานด้วยการสอนในมหาวิทยาลัยเอกชนที่นับได้ว่าดีที่สุด เวลานั้น การสื่อสารกับผู้ใฝ่รู้เกินครึ่งร้อยต่อครั้งได้ฝึกฝนให้ข้าพเจ้าได้พัฒนาทักษะการพูดกับสาธารณชน ข้าพเจ้าซึ้งซาบกับเหล่านักศึกษาที่ได้อุทิศตนเป็นอาจารย์ฝึกสอนให้ข้าพเจ้าได้ลองเรียบเรียงและเล่าเรื่องหลายๆครา จนข้าพเจ้าเริ่มชำนาญและมั่นใจ จึงอยากสรุปหลักการสื่อสารกับเหล่าผู้ฟังที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้จากการลองผิดลองถูกมาดังต่อไปนี้

· จงรู้ในสิ่งที่จะถ่ายทอดอย่างถ่องแท้ — ความรู้และความเข้าใจในเนื้อหาจะนำมาซึ่งความมั่นใจ เชื่อเถิดว่าผู้ฟังของท่านได้กลิ่นความหวาดกลัว หากอยากได้ความสนใจหรือความเชื่อถือจากพวกเขา ควรเลือกเรื่องที่ท่านมั่นใจว่าตัวเองเป็นเอกในหัวเรื่องนั้นขึ้นมาแบ่งปัน
· จงเลือกเล่าทีละเรื่อง — ข้าพเจ้าได้ประสบพบหลายคนที่ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่าพวกเขาไม่มั่นใจในวิจารณญาณของตน คนเหล่านี้ได้ผลักภาระโดยพยายามยัดเยียดเนื้อหาทุกสิ่งให้ผู้ฟังได้รับสาร ข้าพเข้าเว้าวอนให้เลือกเล่าเรื่องเฉพาะที่พินิจแล้วว่าสำคัญยิ่ง เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้เหล่าคนฟังนั้นกระสันต์จะค้นคว้าศึกษาต่อด้วยตัวเองน่าจะส่งผลที่ดีกว่าการเล่าเสียทุกสิ่ง แต่ขาดความสนใจจากผู้ฟังตั้งแต่ประโยคแรกๆ
· จงพูดช้าๆชัดๆ — จงพูดให้ช้าและให้ชัดที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แน่นอนว่าผู้ฟังหลายคนอาจรู้สึกรำคาญใจในกรณีที่การเล่าเรื่องดำเนินไปอย่างช้าชัก แต่อย่างน้อยที่สุดผู้ฟังทุกคนจะรู้เข้าใจในเนื้อหาที่ต้องการถ่ายทอด ซึ่งนั่นน่าเป็นจุดหมายสูงสุดของการสื่อสาร หาใช่เพื่อสร้างความพึงพอใจให้กับประชากรบางกลุ่ม
· จงซักซ้อมให้มาก –ข้าพเข้าขอให้การฝึกฝนเป็นภาคบังคับก่อนการปรากฏตัวในที่สาธารณะทุกครั้งไป การฝึกพูดคนเดียวในแบบที่ออกเสียงและท่าทาง หรือการซ้อมซักกับคนใกล้ชิด เป็นทางออกเดียวที่จะเปืดโอกาสให้การพูดของท่านลื่นไหล และล้มเหลวน้อยที่สุด

สำหรับการพัฒนาทักษะการพูดให้สาธารณชนนั้นไม่มีทางลัด เส้นทางเดียวที่จะสามารถผลักดันให้สามารถใช้ทักษะดังกล่าวนั้นคือความวิริยะ การมีวินัยในตนและฝึกฝนอย่างไม่ท้อย่อ และขอให้เชื่อเถิดไม่มีทางที่การพูดครั้งที่สามของท่านจะแย่กว่าครั้งแรก การกระทำย้ำๆ ซ้ำๆคือการลับคมมีดที่เยี่ยมยอด ซึ่งจะส่งผลให้เป็นนักพูดหาใช่นักพล่ามที่รังแต่จะสร้างความเสียหูและเวลาให้กับผู้ฟัง

ตัวเองก็เป็นเพียงมนุษย์จ้ะ — ฝึกพูดในที่สาธารณะให้ได้และชีวิตจะดีเอง

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Ribbib’s story.