Kies dat wat bij je past.
Hoe een chef-kok leerde het eten te maken dat bij hem past

In de serie Chef’s Table van Netflix worden chef-koks op de voet gevolgd. Vooral in seizoen 3 zien we heel persoonlijke portretten van chef-koks van over de hele wereld. Ze zijn prachtig gemaakt overigens.
Eén portret viel me met name op, het portret van Tim Raue. Een geboren Berlijner en in zijn jeugd wonend in Kreuzberg, in die tijd een van de moeilijkste plekken in Berlijn. Als jongen van gescheiden ouders komt hij op 9 jarige leeftijd bij zijn vader te wonen, die hem regelmatig molesteert. In het portret vertelt Tim Raue erover en het doet pijn om dat te horen. Van lief jongetje transformeert hij naar een eenzaam geweldig gemeen jonge vent. Lid van een buurtbende maakt hij het anderen behoorlijk lastig. Tot hij zijn maten ziet afglijden naar het echt harde criminele bestaan en zich voorneemt iets anders van zijn leven te maken. Maar wat?
Op een — wat wij VMBO zouden noemen — krijgt hij de keuze om te gaan koken en tot ieders verbazing excelleert hij daarin. Een nieuwe toekomst is geboren. Hij solliciteert zich rot en wordt toch uiteindelijk ergens aangenomen. Daar moet hij zich — wederom — vooruit vechten. Hij groeit uit tot de belangrijkste chef-kok van Duitsland.
Tot daar een mooi verhaal van straatschoffie tot chef-kok met een Michelin ster. Maar dat maakt het verhaal niet waar ik achter bleef hangen, of in ieder geval niet helemaal.
Hij is beroemd, hij heeft het gemaakt, maar toch is hij niet gelukkig. Waarom niet? Hij besluit een reis te maken naar Azië en komt als eerste uit in Singapore. Daar ziet hij koks aan het werk, proeft hij smaken, gaat een wereld voor hem open. Wat hij dan zegt in het portret is de kern van iedereen die naar purpose zoekt in zijn leven:
‘Ik leerde dat ik voedsel moet maken dat bij mij past.’
Wat hij ook doet. Terug in Berlijn gooit hij alle fine-dining, Franse invloeden, hoe-het-hoort overboord. Hij kiest zijn smaken. Voedsel dat bij hem past. Eten dat zijn achtergrond toont. Rauw soms, ruw, schurend, smaken die botsen en toch bij elkaar horen.
Tim Raue wordt nu opnieuw bewonderd om wie hij is, wat hij kan en vooral om zijn eigenzinnigheid. Hij heeft gekozen en zich niet aangepast. Mooi.
Ron van Es — Work and Purpose
