Above image is of Lokmanya Bal Gangadhar Tilak. Lines that are visible within the image are in Marathi Language.

Free English translation of above Marathi language lines as follows:-
First line
I have not eaten natural ground nuts (with shell) in class room.
Second line
I will not to clear the floor and the garbage that happened because of ground nut shells.
Third line
I will also not take punishment to get out of school today.

Above lines were expressed by India’s finest & one of the brilliant (among many brilliant Indians) freedom fighter Shri. Bal Gangadhar alias Lokmanya Tilak while he was in school.

We read the story about him and heard (from our teachers) the story when I was in primary school. I am sure many Indian kids would have read and/or heard it. In India primary school means from 1st standard to 4th standard.

But this story created huge impact on me and on my thinking.

Click below link to read more about Lokmanya Tilak in case you (as a reader) wish to know more about him.

Let me repeat if you wish to know.

He is my hero, guru and mentor. I studied in that school that was started by Lokmanya Tilak. Our school (New English School Ramanbaug) was bang opposite to his residence. Our home (where I was born) is located around 500+ feet walking distance from his home and from our school. My primary education, secondary education and higher secondary education happened in Deccan Education Society (our school is part of this education society) that was started by Lokmanya Tilak.

Click below link if you wish to know more about Deccan Education Society

In addition to reading and hearing above-mentioned image story! I also read books written by him through our school library and then from local corporation library.

Later age I also read his (another) finest book (among many) and that is Geeta Rahasya.

It means Secret of Bhagwat Geeta.

Click link below to read more about Geeta Rahasya alias Secret of Bhagwat Geeta

I was highly impressed and inspired by his brilliance, his thinking capacity, his analytical attitude & approach, his courage, his confidence, his self respect, his self discipline and above all, his immense love & respect for India, for Indians and getting freedom for India and for Indians.

And that is why I treat him as My Hero or My Mentor or My Guru while living my daily life in India. We all need hero to live our daily life. We all need mentor to walk the path of wisdom. We all need guru who can guide us how to live our daily life with so much of chaos around. So far I have no regrets. Moreover, I got pride, satisfaction, peace of mind and self respect.

I preach people in India (when they ask me) to follow his thinking process by reading his books.

Now these are my thoughts (based on my interpretation and perception. Readers may agree or may not) for my weekly inspirational post that I am writing it today.

Wishing each reader happy reading, writing, hearing, listening, observing and watching.

Get Inspire. Inspire Others.

Be Helpful, Be Productive & Be Meaningful to Yourself (first) and to others.

Be Well. Do Well.

Let’s meet next week i.e. on 19 June, 2016 with inspiring contents.

Best regards,


Today is 6 June, 2016. It is Monday over here in India.

My Inspirational Monday started by reading following post

This is amazing, incredible and inspirational design post. Watch 40+ min’s video and then viewer can or may understand 17 years of efforts put-in to create great experience for commuters.

Following post is truly inspiring

Kye Gompa is a Tibetan Buddhist monastery located on top of a hill at an altitude of 4,166 metres (13,668 ft) above sea level, close to the Spiti River, in the Spiti Valley of Himachal Pradesh, Lahaul and Spiti district, India. It is the biggest monastery of Spiti Valley and a religious training centre for Lamas. It reportedly had 100 monks in 1855.

Now watch this 3 part video post to understand how IDEO works when customer approach them for innovation or creation.

Wikipedia feed

bisque: means
 1. A thick creamy soup made from fish, shellfish, meat or vegetables.
 2. A pale pinkish brown colour.
 3. (ceramics) A form of unglazed earthenware; biscuit.
 4. (sports) An extra turn, free point or some other advantage allowed.

Today is 7 June, 2016. It is Tuesday over in India.

My Inspirational Tuesday started by hearing an inspiring news about my sister’s daughter. She scored outstanding marks in 10th standard examination. She created history for herself, for her mother, for her brother and for entire Joshi family in which she is born. I wrote an imagery article via LinkedIn. Click below to read

I created above post when I read the following post and watched the video in-built.


Wikipedia feed

quagmire: means

1. A swampy, soggy area of ground.
 2. (figuratively) A perilous, mixed up and troubled situation; a hopeless
 tangle; a predicament.

Today is 8 June 2016. It is Wednesday over here in India.

My Inspirational Wednesday started by reading about a design award for solving an essential problem faced by teenage girls in Zambia.

Click below to read more about it. While reading you can also find a PDF link. Do read that to find the process being followed to come up with service design solution.

A Steinway pianist at 23, Neville Z Bharucha has spent considerable time in the West — earning his chops at the Trinity College in London and performing across the United States, for starters.

Have you heard about Ms. Sreedhari Desai? If not? Click below to read her professional credentials.

Now! Click below and watch the video how small nudges can create ethical behavior | Video by Ms. Sreedhari Desai, UNC at Chapel Hill

I came to know about Ms. Sreedhari Desai because of gapingvoid. Look at the following image

Click below to view the original image for above image

To Stop Bad Behavior, Display a Virtuous Quote

How Teddy Bears Can Make Your Company More Ethical

Adults Behave Better When Teddy Bears Are in the Room

How To Make Infographics In a Nutshell (by Anna Vital)

How Successful Companies Create Products

Wikipedia feed

This happened in 1929: Margaret Bondfield became the first female member of the Cabinet of the United Kingdom when she was named Minister of Labour by Ramsay MacDonald.

newspeak: means A mode of talk by politicians and officials using ambiguous words to deceive the listener.

गदिमांनी (ग. दि. माडगुळकर) लिहीलेलं आणि मन्नाडे यांनी गायलेलं ‘वरदक्षिणा’ या चित्रपटातील गाणे ( ‘घन घन माला नभी दाटल्या.. कोसळती धारा) हे गीत गायल्याशिवाय पाऊसगाणी पुर्णच होणार नाही! याच गाण्याची ही गोष्ट.

१२ जुलै १९६१

पुण्यात हाहाकार माजला होता. जो तो ओरडत पळत होता ‘पाणी आलं ..पाणी आलं. गोष्टच तशी होती.

पानशेत धरणाला मोठी भेग पडली होती.

भारतीय जवानांनी अथक परिश्रम करुन वाळूची हजारो पोती रात्रभर रचली होती व रात्रीच फुटणारे धरण सकाळ पर्यंत थोपवून धरल होतं.

पुणेकर झोपेत असताना रात्री पाणी आलं असत तर पुण्यात प्रचंड जिवितहानी झाली असती.

पण शेवटी व्हायचे तेच झाले. पहाटे पहाटे पानशेत धरण फुटलंच. त्यामुळे थोडया वेळाने पुढचे छोटे खडकवासला धरणही फुटले व पुण्यात पाणीच पाणी झालं. हाहाकार माजला, जो तो आपला जीव वाचवण्याच्या प्रयत्नात होता.

पुणे मुंबई रस्त्यावर असलेला गदिमांचा ‘पंचवटी’ बंगला, शिवाजीनगर स्टेशन पासून अगदी जवळ, मुळा नदी पासून जेमतेम ५०० मी अंतरावर होता.

पण थोडया उंच जागी असल्यामुळे पाणी बंगल्यापर्यंत आले नव्हते. त्यामुळे आसपास नदीकाठची जवळ जवळ १५०-२०० माणसे पंचवटीच्या आश्रयाला आली होती. पण हळू हळू पाणी वाढू लागले. पंचवटीच्या पहिल्या पायरी पर्यंत येऊन पोहचले, तशी गदिमांना चिंता वाटू लागली. पाणी पंचवटीत शिरले असते, तर अनेकांचे प्राण धोक्यात आले असते.

शेवटी गदिमांनी निर्णय घेतला की माणसांना जवळच असलेल्या शेतकी कॉलेज व त्याच्या आजुबाजूच्या परिसरात पोहोचवायचे. तो भाग अजून जास्त उंचावर होता.

गदिमांच्या सांगण्यावरुन जवळच राहणारा काची नावाचा माणूस आपली होडी घेऊन पंचवटीत आला. ७-८ माणसे एकावेळी असे करुन, पंचवटीतून माणसे पुढे जास्त सुरक्षित स्थळी पाठवायला सुरवात झाली. ही होडी ढकलायला होते स्व:ता गदिमा, लेखक पु.भा.भावे, व्यंकटेश माडगूळकर, हिंदी साहित्यकार-लेखक हरी नारायण व्यास, रेडिओ कलाकार नेमिनाथ उपाध्ये व गदिमांचे मित्र बाळ चितळे.

गदिमांचे मित्र बाळ चितळे नदीच्या काठी पेठेत रहात होते. त्यांचे घर पण पाण्याखाली गेले होते. पण स्व:तच्या होणार्‍या नुकसानापेक्षा त्यांना चिंता लागली होती ती गदिमांच्या एका हस्तलिखिताची.

गदिमांनी नुकतेच ‘वरदक्षिणा’ चित्रपटाची पटकथा लिहुन त्यांच्याकडे दिली होती व पुराच्या तडाख्यात ती घरातच राहून गेली होती. त्या काळात झेरॉक्स वगैरे प्रकार नव्हते, त्यामूळे ती एकमेव प्रत होती व तिचे काय झाले असेल याची चिंता त्यांना लागून राहिली होती. होडीने माणसे पुढे जायला लागली. गदिमांच्या पत्नी विद्याताईंनी हळदी कुंकवाने पाण्याची-नदीची पुजा केली व प्रार्थना केली, ‘माते सर्वांचे रक्षण कर’.

पुढे काही तासांनी पाणी उतरण्यास सुरवात झाली. पुण्यात झालेल्या हानीचे चित्र सगळीकडे दिसतच होते. चितांक्रांत असणारे बाळ चितळे आपल्या घरी येऊन पोहोचले. घराचे दार उघडले. घरात सर्वत्र चिखल साचला होता, सर्व वस्तू अस्ताव्यस्त पडल्या होत्या. भिंतीवर २-३ फुटांपर्यंत पाणी चढल्याच्या खुणा होत्या. गदिमांचे स्क्रिप्ट वाचणे शक्यच नव्हते. धडधडत्या हृदयावर स्वार होऊन चितळे आतल्या खोलीत पोहचले. पण काय आश्चर्य समोरच्या टेबलावर गदिमांचे स्क्रिप्ट जसेच्या तसे पडले होते. कोरडेच्या कोरडे. पाण्याचा एकही थेंब त्यावर पडला नव्हता.

गंमत अशी झाली की, जसेजसे पाणी वाढू लागले तसे तसे ते लाकडी टेबल पाण्यावर तरंगू लागले. पाणी जसे वाढे तसे पाण्याबरोबर ते टेबल वर तरंगत गेले व पाणी उतरताच त्याबरोबर खाली आले व गदिमांचे स्क्रिप्ट जसेच्या तसे राहीले.! बाळ चितळे धावत टेबलाजवळ गेले, स्क्रिप्ट चाळू लागले व समोरच गदिमांच्या सुंदर हस्ताक्षरातील गाणे लिहिलेले होते….

‘घन घन माला नभी दाटल्या कोसळती धारा…..’

याच दरम्यान परिसरात पुरानंतर पाणीटंचाई निर्माण झाली.

पंचवटीपासून जवळच एक जुनी विहीर होती. गदिमांनी उद्योजक किर्लोस्करांना फोन लावला. गदिमांच्या शब्दाचा मान ठेऊन त्यांनी या विहीरीवर चक्क एक मोठा पंप लाऊन दिला व आसपासच्या लोकांची पाणीटंचाई दूर केली.

आपण समाजाचे काहीतरी देणे लागतो याचा विसर गदिमांना कधीच पडला नव्हता. आपल्या साहित्यकृतीतून जितके शक्य होईल तितके समाजाचे उतराई होण्याचे प्रयत्न ते करत होते.

पुढे ‘वरदक्षिणा’ हा चित्रपट प्रदर्शित झाला. हुंडा देणे-घेणे या अनिष्ठ प्रथेवर हल्ला करणारा हा एक सामाजिक चित्रपट होता.

‘घन घन माला नभी दाटल्या कोसळती धारा…..’, ‘एकवार पंखावरुनी फिरो तुझा हात….’ सारखी अप्रतिम गाणी या चित्रपटात होती. हिंदी चित्रपट गायक मन्नाडे यांनी ‘घन घन माला’ हे गाणे आपल्या गायकीने अमर करुन टाकले.

गदिमा मोठया अभिमानाने म्हणत..

‘’ज्ञानियाचा वा तुक्याचा, तोच माझा वंश आहे.

“माझ्या रक्तात थोडा ईश्वराचा अंश आहे.’’

तुकारामाचे अभंग जसे पाण्यातून वर तरंगत आले जणू तेच भाग्य गदिमांच्या ‘वरदक्षिणा’ या संहितेला लाभले होते!

घन घन माला नभी दाटल्या कोसळती धारा…

केकारव करी मोर काननी उभवून उंच पिसारा

कालिंदीच्या तटी श्रीहरी
तशात घुमवी धुंद बासरी
एक अनामिक सुगंध येतो ओल्या अंधारा

वर्षाकालिन सायंकाळी
लुकलुक करिती दिवे गोकुळी
उगाच त्यांच्या पाठिस लागे भिरभिरता वारा

कृष्णविरहिणी कोणी गवळण
तिला अडविते कवाड, अंगण
अंगणी अवघ्या तळे साचले, भिडले जल दारा

वरील उत्साहवर्धक विवेचन माझे मेव्हणे श्री. अतुल कोल्हापुरे यांनी पाठवले ते पुन्हा या ठिकाणी प्रदर्शित करत आहेत. श्री. कोल्हापुरे हे चार चाकी या व्यवसायात विक्री नंतरची दुरुस्ती यामध्ये स्वताचा गेली अनेक वर्षे व्यवसाय करीत आहेत.

आरती प्रभुंची एक कविता
 ये रे घना
 ये रे घना
 न्हावूं घाल
 माझ्या मना

कुणाला घातलेली साद आहे ही ?

प्रखर उन्हानं पोळलेल्या, तडफडणार्‍या शरीराला तुडुंब भरून आलेला पावसाळी ढग न्हाऊ घालतो खरा; पण मनाला न्हाऊ घालणाराही फक्‍त तोच आहे ! की हा कोरड्या आयुष्याला ओला दिलासा देणारा स्‍नेहाचा मेघ आहे ? की सर्जनाचा सजल संभार आहे.. मनाला नवे फुटवे आणणारा ? माहीत नाही. कदाचित हे सगळं असेल एकत्रपणे.

फुलें माझी
 वारा बघे

नको नको
 गंध गेला

मूळ कविता ही अशी.


वार्‍यानं नाजूक फुलं चुरगळली आणि गंध सर्वभर नेला, त्याची कहाणी सांगणारी.

पहिल्या ओळी आल्या त्या १९५७-५८ साली कधीतरी.

कविता म्हणून त्या आल्याच नाहीत.

समोर होते तेही ‘सजल श्याम घन’ नव्हते.

शुभ्र पांढरा रंग होता त्यांचा. पण न्हाऊ घालणारा मेघ पांढरा थोडाच असतो ? ओळी तर आल्या त्या तशाच. समोरचे शुभ्र ढग हे निमित्त. पण त्या ओळींमध्ये कवितेचा श्वास हलला नव्हता. कितीतरी दिवस ! नव्हे, कितीतरी वर्षं !

मग आरती प्रभु कोकणातलं आपलं लहानसं कुडाळ गाव सोडून मुंबईला आले. कुडाळला त्यांची खाणावळ होती. ती बंद करून बायको-मुलांना मामाकडे ठेवून नोकरीसाठी ते मुंबईसारख्या महानगरात आले. पण इथेही त्यांचा जीव रमत नव्हता. हे जग आपलं नव्हे, असं पुन्हा पुन्हा जाणवत होतं. गावाकडे परत जावंसं वाटत होतं. पण तिथे परतण्याची वाट आता बंद झाली आहे, हेही कळत होतं.

१९६९ साली ‘दिवेलागण’ या संग्रहात प्रसिद्ध झालेली ती कविता एवढीच होती. आरती प्रभुंनी स्वत:च या कवितेमागची कथा लिहून ठेवली आहे. तेव्हा ते मुंबई नभोवाणीवर नोकरी करत होते. मंगेश पाडगावकर तिथेच कार्यक्रम अधिकारी होते. त्यांच्यामुळेच तर ती नोकरी मिळाली होती. एक दिवस आकाशवाणीवर बिस्मिल्ला खाँच्या सनईवादनाचं ध्वनिमुद्रण होतं. पाडगावकरांच्या आग्रहामुळे स्टुडिओत बसून आरती प्रभु ते वादन ऐकत होते. ऐकता ऐकता कोकणातलं आपलं गाव आठवलं त्यांना. तिथले चौघडड्याबरोबर वाजणारे सनईचे सूर आठवले आणि ‘ये रे घना, ये रे घना’ या निव्वळ शब्दांमधून कवितेचा श्वास हलू लागला आणि आणखी आठ ओळींची त्यात भर पडून कविता पूर्ण झाली.

मग एक दिवस पं. हृदयनाथ मंगेशकरांनी तिला चाल दिली आणि आरती प्रभुंच्या लक्षात आलं की, हृदयनाथांनी अगदी उत्स्फूर्तपणे तिला पुन्हा जन्माला घातलं आहे. आज आपण ही कविता गाणं म्हणून ऐकतो तेव्हा आपल्यालाही ते जाणवतं. वाटतं की, ही कविता नुसती कागदावर छापलेली होती तेव्हा पूर्ण नव्हती झालेली. ऐकल्यानंतरच ती पूर्ण झालेली हे कळते आहे. जणू या कवितेचे कवी एकटे आरती प्रभू नाहीतच. हृदयनाथही आहेत. त्या कवितेतला अनुभव तिचं गाणं झाल्यानं पुरा झाला आहे.

अर्थात त्यासाठी तिचा विस्तारही आरती प्रभूंनी नंतर केला आहे. जणू एक विश्राम घेऊन, एका टप्प्यावर मुक्काम करून नंतर ती पुढे निघाली आहे-

टाकुनिया घरदार
 नाचणार नाचणार
 नको नको म्हणताना
 मनमोर भर राना

नको नको किती म्हणू
 वाजणार दूर वेणू
 बोलावतो सोसाटय़ाचा
 वारा मला रसपाना

कशी स्वत:मधून सारखी नव्या-नव्याने स्फुरत राहणारी आहे ही कविता ! फुलं आहेत, वारा आहे, नाचणारा मोर आणि वाजणारी बासरी आहे. तरीसुद्धा या सगळ्या गोष्टींची सांकेतिकता सहज दूर सारून येते ही. एक सुखावणारी आर्तता हिच्यात हेलावत राहिली आहे.
ये रे घना, ये रे घना, न्हाऊ घाल माझ्या मना.. कोण म्हणतं आहे हे ? ही कुणाची आळवणी आहे ? आरती प्रभुंनी स्वत:च हे प्रश्न विचारले आहेत. ही आळवणी का सुरू आहे ? कशासाठी ? कुणासाठी ? आणि ही आळवणी करतंय तरी कोण ? खरंच, ही आळवणी त्यांची आहे ? आरती प्रभु नावाच्या कवीची? की त्यांच्या कवितेचा अंत:स्वर जागा करणार्‍या संगीतकाराची ? की कवितेची स्वत:चीच ?

वाटतं की, ही प्रत्येक माणसाची सदाचीच आळवणी आहे. आपली तगमग शमावी, दाह शांत व्हावा, जगण्याचा ओला गारवा आतपर्यंत झिरपत जावा, भिजावं मन यासाठी तान्हेल्या प्रत्येकाची आळवणी. तुमच्या-माझ्या मनात खोलवर सारखीच उमटत असलेली साद जणू आरती प्रभुंनी कविता होऊन प्रत्यक्ष घातली गेली आहे.

वरील उत्साहवर्धक विवेचन माझे मेव्हणे श्री. अतुल कोल्हापुरे यांनी पाठवले ते पुन्हा या ठिकाणी प्रदर्शित करत आहेत. श्री. कोल्हापुरे हे चार चाकी या व्यवसायात विक्री नंतरची दुरुस्ती यामध्ये स्वताचा गेली अनेक वर्षे व्यवसाय करीत आहेत.

Today is 9 June, 2016. It is Thursday over in India.

My Inspirational Thursday started by reading following post. While writing following lines! I used connecting dots and design thinking approach.

At my end in India I have been working on this concept (how to die naturally without becoming parasite on others, with happiness, with satisfaction and with pleasure for myself as well as for others) since FY 2007.

It all started on 5th May, 2007. I was completely broke (on 5th May, 2007) financially, I was on roads and to live my daily life + to take care of my immediate family members I had to request my parents to help me out.

5th May, 2007 broke my heart, broke my confidence and many damages (thinking) happened for me and with me.

I’m at fault and no one else.

I was learned about life (and how to live life).

But I was not unlearned and relearned.

I was biased and my bias mind and thinking was royally corrupted by things around like Indian News Papers, Indian TV News Channels, Indian Films, Indian Drama, Religion and Cast System in India, my immediate and distant (so called) relatives & friends.

I was having full of meaningless, unproductive and unhelpful ideas about my life and for my family members.

Entire credit and debit goes to my upbringing, Indian educational system, teaching me (and my classmates) & preaching of history, geography, mathematics, science, social science, etc.

On same day (i.e. on 5 May, 2007) in the night (around 11.00 pm or so) I won huge KBE (means Knowledge Based Engineering) based Software Automation Project worth INR 65.00 lakhs.

And at that moment I couldn’t believe what was happening with me and going on in my life.

On 5th May, 2007 early in the morning, I was completely broken.

At 2.00 pm, I was unpacking house hold items so that I could start my life once again in my parents home.

At 4.00 pm, I received unexpected call from one of our prospective customer who asked me to visit their office for order negotiations.

At 09.00 pm, I left the customer premise with great frustration.

On same day at 11.00 PM same customer confirmed the purchase order and I was carrying customized software project (it lasted for 2 years) order worth INR 65.00 lakhs.

2 complete contradictory incidents happened with me same day with gap of few hours.

First incident pushed me to become pessimistic.

Second incident pushed me to become optimistic.

And both were my perception based on my interpretation.

And I was wrong in both period which I realized later.

I realized that right, wrong, interpretation, perception, pessimistic, optimistic, good, bad, ugly, clean, unclean, north, west, south, east, Hinduism, Muslim, Christianity, Sikhism, Jainism, and countless words & expressions are made by man.

Nature as such and Universe as such got none of these words and expressions.

All these words & expressions are created by people for people so that all people can live together peacefully.

After 5th March, 2007 and since I was broken, I took many hard decisions (not to borrow single rupee from anyone around to fulfill my basic needs.) for my life.

I also realized that my basic needs can be fulfilled being with parents and i.e. to sleep, to get up, to have a bucket of hot water to take bath and two times food.

I told about it (decision not to borrow money) to every family members.

I told them that unless and until I earn? I won’t spend.

Moreover before spending single rupee or more on any need? I am going to ask each need (spending act) whether I and my family will survive or not? Whether I or my family will die or not?

And if I am going to survive including my family and if I am not going to die including my family, then I will postpone my spending decision by 1 day.

I am following that process since then and I am happy to share and inform (to the reader) that I’m not yet dead.

Not even my family members.

But this act and this decision cut down my spending by 90%.

That also means whatever I earned (prior to 5th May, 2007) and whatever I spend? It was completely waste.

My hard efforts made few Indians filthy rich and I became poor and broke.

At my end, I proved Mr. Warren Buffets quote.

Now I don’t spend at all.

I stopped eating outside.

I stopped buying materialistic products and services.

I stopped watching films and drama in theater.

Because of all above, I also got ample time to do meaningful, productive and helpful things to do in home.

I stopped buying books.

Instead I started reading books in library and I borrow books from my friends.

I also took a hard decision not to participate in any religious and cast oriented events and festivals.

I also took a hard decision not to attend all those engagement events and marriage events where huge money was blown by respective boys or girls and by respective parents.

In fact my daughter’s marriage happened in Indian court within 1 hour and post marriage my son-in-law and his father donated INR 5,000.00 worth of medicines + 1 water filter + 100 kg. of rice to Pune based orphan home.

In this orphan home; newly born girls (age group of 1 day to 1 year) are taken care by a kind lady. She is widow. She is from Switzerland.

And that day increased my tremendous curiosity on how to work and how to design memorable death for myself.

In same period, I also read 3 wonderful books namely Theory of Karma, 7 Habits of Successful People (specifically preface of the book from 1st to 31st pages) and Thinking ~ Fast & Slow.

All these 3 books helped me to learn, to unlearn, to relearn and to become unbiased about my own life.

These 3 books helped me to work on, to define and to design how my post death to be handled by left over family members (since when I will die is not in my hand and is not known to me and to anyone else).

I became friend of my death. I don’t fear about death. I carry a weight of my death 24/7/365 on my shoulders.

Today while I was reading following post (click the link to read the post and watch TED video too)! Post instantly took me back to FY 2007 period.

Post also reminded how my friend’s son (19 years old) who died within 1 and 1/2 day when he climbed on Indian train to take pictures using Mobile phone. It was Mobile Phone’s flash light that passed huge current through his body and within seconds his half body was burned out.

Post reminded of my mother’s death who died 2 years back and her last 10 days in hospital were terrifying experience for her (for me too watching helplessly).

Post reminded me of my younger sister’s husband death who died at very young age.

Post reminded me of my grand mother’s death who died in deep suffering.

Post reminded me of my father’s cousin brother death who died when he was caught up with gangrene disease.

Post reminded me of my grand mothers younger sister who died with beyond imagination sufferings, humiliation and insult.

Post reminded me of my grand mothers 2 elder brothers. Both of them died with beyond imagination sufferings, humiliation and insult.

I watched, saw and took experience of all these sufferings, pains, humiliation, insult and horrifying health care system and services being offered in India, by Indian hospitals and by the trained, untrained, skilled and unskilled medical staff.

Above all watching of Philadelphia film (for countless time) and watching that shot where Mr. Tom Hanks (who knows very well that he is going to die within a weeks time) informs his gay friend and says “let us start preparing for memorial” inspired me to be ready for death (any time and any where) 24/7/365.

All above, inspired me to design my death.

All above inspired me to keep busy myself 24/7/365 in doing that task in hand that is productive, meaningful and helpful to others.

All above Inspired me to thank on daily basis about my rebirth the way it happened today.

All above Inspired me to praise everyone around and/or anyone around who does some kind work for others.

All above Inspired me to help (instantaneously) elderly Indians (including Indian kids), helpless Indians, weak Indians and ill Indians whenever they seek or ask for help from people around.

On daily basis whenever I see such Indians (by looking at their body language which is far more effective than words, lines & language) I jump on such opportunities to help them. Entire credit for this attitude goes to Theory of Karma book.

All this inspired me to walk a path of kindness and humanity.

All this inspired me to become better human than yesterday.

All this inspired me to read a lot and to write daily.

All this inspired me to be ready for death 24/7/365.

वाचकांनी हा माहितीपट जरूर बघावा ही विनंती.

‘मेहेंदळे मोशन पिक्चर्स’’ निर्मित संस्कृत, प्राकृत, निरुक्त, महाभारत; तसंच अवेस्ता या पारशी धर्मग्रंथाचे अभ्यासक, प्रकांड पंडित — 98 वर्षीय ‘डॉ. मधुकर अनंत मेहेंदळे’ यांच्यावरील संपूर्ण माहितीपट सादर करण्यात आला आहे.

या माहितीपटाची संकल्पना — लीना मेहेंदळे (माजी सनदी अधिकारी)

समन्वयक — रोहिणी प्रदिप मेहेंदळे

संहिता — आरती गोखले

निवेदन — मधुवंती दांडेकर (संगीत रंगभूमीवरील ज्येष्ठ अभिनेत्री आणि गायिका)

सबटायटल्स — डॉ. माधवी कोल्हटकर

दिग्दर्शक, संकलक, कॅमेरा — ओंकार चंद्रकांत प्रधान आणि धनंजय वसंत मेहेंदळे

निर्माते — कर्नल प्रदिप मधुकर मेहेंदळे, डॉ. अशोक मधुकर मेहेंदळे, धनंजय वसंत मेहेंदळे (मेहेंदळे मोशन पिक्चर्स)

YouTube वर हा माहितीपट आणण्यासाठी विशेष सहाय्य : स्वप्निल पाटील, रोशन मोहिते आणि सागर खडकबाण

या माहितीपटाच्या संकल्पनाकार श्रीमती लीना मेहेंदळे माझ्या गेली अनेकवर्षे परिचयाच्या आहेत. ~ फडके

Wikipedia feed

eggcorn: means (linguistics) An idiosyncratic but semantically motivated substitution of a word or phrase for a word or words that sound identical, or nearly so, at least in the dialect the speaker uses.

Today is 10 June, 2016. It is Friday over here in India.

My Inspirational Friday started by reading following:-

Image source for above below

Image source for above below

Wikipedia feed

 1. (uncommon) A body.
 2. (linguistics) A collection of writings, often on a specific topic, of a
 specific genre, from a specific demographic or a particular author, etc.

InVision weekly design feed

Today is 11 June, 2016. It is Saturday over here in India.

My Inspirational Saturday started by reading following:-

Reader who watch TV daily? Following post (educational & informative based on research) is for you.

जे वाचक भारतीय टीव्ही बघतात? खालील कात्रण (जे शैक्षणिक व माहितीपूर्व आहे व त्यामागे गृहपाठ पण आहे) आपल्या करता खास

माझ्या कुटुंबात आजच्या घडीला ३ डझनभर आणि अधिक असे नातेवाईक आहेत ( ज्याची नाते याठिकाणी लिहिणे खूपच दुख:कारक आहे) की ज्याची क्रियाशील विचारसरणी पूर्णपणे बंद पडली आहे. ही सर्व मंडळी आपले रोजचे आयुष्य सतत कोणत्याना कोणत्या भीतीत जगत आहेत. ही सर्व मंडळी कल्पनेच्या पलीकडे संशयी झाली आहेत. यात २ वर्षापूर्वी माझी जन्मदात्री आईचे पण निधन झाले. या सर्वांना टीव्ही बघू नका रोज कानीकपाळी आणि बेंबीच्या देठापासून कळवळीने विनंती करत होतो व आहे. पण एकजण ऐकायला तयार नाही. या सर्वाचे कान आणि डोळे इतके निर्जीव झाले आहेत की मी जे त्यांच्या भल्यासाठी बोलतो त्याचे त्यांना आकलन होत नाही आणि त्यामुळे मी बोलतो ते का बोलतो ते त्यांना कळत नाही, ते समजत नाही व त्याचे आकलन पण होत नाही.

Wikipedia feed

grit means Strength of mind; great courage or fearlessness; fortitude.

Hello, My Name is Doris. ~ An inspirational movie. Must watch to see Ms. Sally Field’s performance

Click below link to read more about the film

Today is 12 June 2016. It is Sunday over in India.

My Inspirational Sunday started with watching this following video about Design and how Design can be inspirational if Design Thinking approach and tool is used by each individual, each home, each business, each society and by each nation for solving critical problems faced by mankind society. Problems could be man made (most of them are man made only and that’s my own perception as I am unable to see problems created by Nature and Invisible God or Goddesses got no time to give any problem to any mankind as they got other better things to do for many weak, disable and ill people across the planet) or by nature.

From above video, following is the inspirational message for everyone.

Click below link to read more about Mr. Dieter Rams

Now watch this inspirational and passionate video of Chief Design Officer of Apple

Now watch, hear and think Mr. Tim Cook of Apple

Watch Part II of above interview of Mr. Tim Cook,

Wikipedia feed

This is happened in 1942: On her thirteenth birthday, Anne Frank began keeping her diary during the Nazi occupation of the Netherlands.

drama llama: means (slang) A histrionic person.