احمقانه ترین هزینه ها همین پولاییه که برای مراسم ترحیم و تدفین و.. خرج میشه؛ حتی احمقانه تر از هزینه های عروسی.

میخوام وصیت کنم ارزون ترین سنگ قبر رو بخرن و کیفیتش در حدی باشه که اگه اسممو روش نوشتن حداقل تا 4-5 سال بعدش پاک نشه. آخه وفادارترین دوستای آدم هم نهایتش 2-3 سال وقتشونو اون حوالی تلف میکنن. یه جایی هم قبر بخرید تا آدمای سرگردونی که اومدن اوقات فراغتشون رو با تظاهر به یاد کردن از یه دوست و آشنای قدیمی بگذرونن بیشتر از این وقتشون برای پیدا کردن قبر تلف نشه.

به جای شام و ناهار هم هزینشو بدید به آدمای فقیر که یه کم بیشتر از چیزی که هست ریا و تظاهر و.. بشه. ولی سر قبر خرما و حلوا بذارید، بلخره مردم به یه امیدی این همه راه اومدن نباید دست خالی برگردن و زیاد هم جالب نیست که از شدت گرسنگی و ضعف کسی غش کنه (هر چند غش کردن آدما برای به رخ کشیدن محبوبیت مرحوم چیز بدی نیست).

میخواستم وصیت کنم که جنازه رو بسوزونن ولی ترسیدم یه موقع بچه های مردم به هوای بوی کباب جمع بشن جلوی جزغال خونه! و آخرش ببینن که ای بابا خبری از کباب نیست و دارن سعید داغ میکنن!

هیچ اصراری هم ندارم که کسی به خاطرم ریش نذاره، به هر حال مردن آدما فرصتی محسوب میشه برای جماعت ذکور که انواع مدل های ریش از ریش پرفسوری تا مدل های جدیدتر مثل مدل دی جی حسین فسنقری رو هم امتحان کنن. جماعت اناث هم میتونن تو این فرصت مدل های ابروی پهن تر رو امتحان میکنن که اصلا به ما چه.

راستی این باطری های کنترل تلویزیون رو هم عوض کنید که تموم شده.

و من الله توقیف